Núna erum við komnar aftur til Lomé, komum hingað síðasta laugardagskvöld. Okkur leið eins og við værum að koma heim þegar við stigum út úr bílnum. Það var tekið á móti okkur eins og gömlum stríðshetjum, börnin hlupu að okkur um leið og þau sáu bílinn og börðust um að fá að heilsa okkur og halda á dótinu inn í herbergi.

Fengum far með Pascal sem er yfirmaður SPES í Kpalime. Við héldum að við ekki færum ekki fyrr en á sunnudag, en svo birtist hann um kaffileytið á laugardaginn, hressari en hrútur á fengitíma og sagði að við værum að fara. Við þutum upp í herbergið okkar og pökkuðum á innan við 5 mínútum með dyggri hjálp eldri stelpunum. Svo fórum við út í bíl og biðum í hálftíma. Kenndum þeim í millitíðinni að opna nýtt skjal í Open Office, þeim þótti mikið til koma.

Við stoppuðum oft á leiðinni vegna ágengra sölumanna við veginn, þeir reyndu að freista okkar með dauðum dýrum. Mest um nýdauðar skógarrottur í heilu lagi. Pascal er maður með stórt hjarta og gat ekki keyrt fram hjá sölumönnum án þess að stoppa, við stoppuðum því oft á leiðinni til að skoða hræ. Ekki góð lykt sem fyllti bílinn. Hann keypti sem betur fer ekki neitt nema grænmeti.

Við vorum duglegar að horfa út um gluggann á leiðinni, sáum ýmislegt sem við höfum ekki séð áður, til að mynda nakið fólk við stóran poll, hjarðir af dýrum og litla elda út um allt.

Síðasti dagurinn okkar í Kpalime var þvottadagur, við þvoðum því óhreina tauið okkar. Þvottaaðferðir hér eru eins og eldunaraðferðirnar, mjög frumstæðar. Heima hefðum við hent þessu í vél, ýtt á takka og farið svo að horfa á sjónvarpið. Það er ekki í boði hér, allt er þvegið í höndunum, skolvatnið af dótinu okkar varð svart, sápuvatnið varð brúnt og seinna skolvatnið var alls ekki tært. Við erum því búnar að ganga um í drullu síðustu vikurnar. Alltaf gott að vita það.

Þótt það væri laugardagur, þá var ekki frí. Krakkarnir voru krúnurakaðir. Þeir eru krúnurakaðir til að verjast lús. Það var líka skúrað, með tusku og spýtu, bílinn skrúbbaður hátt og lágt og allt teki í gegn.

Í Kpalime fórum við reglulega á internetstað, það tók góðan hálftíma að rölta þangað, en allt fyrir internetið. Á föstudaginn þá tókum við eftir því að kona nokkur sem hafði hálftíma fyrr neitað að skilja ensku og hunsað okkur þegar við reyndum að tala við hana, var að skrifa e-mail með caps lock á ensku. Við sáum ekki betur en að hún væri að svíkja peninga af fólki. Hver kannast ekki við að fá bréf á lélegri ensku þar sem stendur "THIS IS WHY YOU NEED TO SEND ME 5000€" þetta bréf var akkúrat þannig. Svo fannst okkur fyndið þegar konan sem á búðina sem við keyptum alltaf vatn í spurði okkur hvort við værum tvíburar. Við höfum aldrei séð annað en að við séum eins ólíkar eins og hægt er að vera. Kannski hvíti liturinn að blekkja hana. Talandi um hvítt fólk, okkur fannst áberandi hvað var margt slíkt í Kpalime. Það er greinilega vinsæll bakpokaferðalangastaður. Ef einhver hyggur á bakpokaferðalag til Tógó, þá mælum við með Kpalime, fínt hostel þar. Verðið reyndar að horfa framhjá því hvað allt er ekki fínt þar. Við erum orðnar blindar á það hvað er fínt og ekki fínt. Þetta hostel er allavega nýmálað.

Annað sem við höfum lært er að borða matinn okkar, þótt hann sé ekki það sem er efst á óskalistanum. Ef við borðum ekki það sem okkur er gefið, þá verðum við bara svangar. Þannig við borðum bara. Það er örugglega gott fyrir alla Íslendinga að læra þetta. Þráum samt enn þrista, en það er allt í vinnslu

Við höfum fengið nokkrar vinkonur okkar í lið með okkur til að styrkja Olivier og í gær ákváðum við að segja honum frá því. Fengum Kokou til að túlka þannig Olivier myndi skilja þetta allt saman rétt. Hann var rosalega glaður og brosti hringinn. Við erum mjög glaðar að fá að styrkja hann, en hann er eina barnið sem var án styrktarforeldra og hann er búinn að vera í uppáhaldi hjá okkur frá fyrsta degi. Takk stelpur fyrir að vera með okkur í þessu. Þessum peningum er virkilega vel varið.

Í tilefni þess að vera aftur komnar í borg með loftkældar bensínstöðvar skutumst við í gær á eina slíka á meðan börnin tóku síestublund. Missum okkur algerlega þegar við sáum kexúrvalið þar(mjög lélegt kexúrval í Kpalime) keyptum líka gítar til að gefa Olivier. Komum svo heim og átum yfir okkur af kexi, fengum illt í magann og lofuðum okkur að borða ekki meira kex á meðan við erum hér. Sitjum því uppi með fullt af kexi.

Oliver var ofsalega kátur með gítarinn sinn, glamraði á hann lengi vel. Gáfum honum líka af kexbyrgðunum okkar, nokkrir vel valdir vinir hans fengu líka kex. Þeir voru himinlifandi og hlupu og stukku um herberið í gleði sinni eins og jólin væru komin 11 mánuðum of snemma. Það er eiginlega ekki hægt að lýsa því hvað þessi börn hér eru æðisleg.

Það sem við erum búnar að upplifa hér er rosalega erfitt að útskýra. Þótt við skrifum að börnin séu æðisleg og frábær, þá finnst okkur það ekki nógu sterk orð og ekki koma raunveruleikanum til skila. Okkur þykir ótrúlega vænt um þau og það er erfitt að hugsa til þess að við séum að fara eftir 12 daga og Guð má vita hvort við hittum þessi börn aftur. Við ætlum okkur samt að koma hingað aftur.

Eitt sætt sem gerðist í gær og bræddi hjarta okkar í rauða kekkjótta klessu. Bafe sem er óútskýranlega frábær fann eplasafafernu frá Öglu, það var kannski einn sopi eftir. Hann passaði samt að allir strákarnir fengju sopa af þessum sopa. Þeir voru svo sætir þegar þeir skiptu þessi drengilega á milli sín. Svo sögðu þeir biscuit(krúttlegasta orð í heimi þegar Bafe segir það, þurfum að leika það fyrir ykkur) og vildu meira kex. Það er erfitt að neita þessum börnum, eins gott að við eigum kexbirgðir.

Við höfum loksins fengið að vita til hvers er ætlast af okkur hér. Yfirkonan hér hélt lítinn fund þar sem Kokou túlkaði. Við eigum semsagt að fara með skólabörnin í skólann klukkan 7 á morgnanna, hjálpa til við þvott fyrir hádegi, ná í krakkana klukkan 11. Eftir hádegismat eigum við svo stundum að hjálpa til við að baða börnin. Svo höldum við auðvitað áfram að knúsa þau og leika við þau eftir að þau koma heim úr skólanum seinni partinn. Við erum mjög ánægðar að vita loksins hvað við eigum að gera. Svo sagði hún áðan að hún vildi helst hafa okkur hér lengur, hvort við þyrftum nokkuð að vera að fara. Mjög gaman að heyra það, við gerum þá eitthvað gagn.

Segjum þetta gott í bili. Bestu kveðjur heim.

Frú Guðrún og frú Njarðvík.