Jæja, þá er komið að síðasta blogginu frá Tógó. Skrítin staðreynd en við eigum víst bókað flug til Parísar annað kvöld.

Á þriðjudaginn áttum við rúmar 1000 krónur (íslenskar) eftir af Tógópeningunum okkar og ákváðum að reyna að láta það duga út vikuna. Fórum því og keyptum okkar kassa af vatnsflöskum því það er ódýrara en að kaupa stakar flöskur. Í einum kassa eru 18 lítrar af vatni svo þetta var ekki beint létt að bera heim. Konan í búðinni ætlaði nú bara að láta okkur skella þessu á hausinn og hló mikið þegar við buguðumst af þunganum og vildum halda á þessu "venjulega". Það hefur komið berlega í ljós að íslensku höfuðin geta ekki borið jafn mikinn þunga og þau afrísku. Skiptum þessu því í 4 poka sem flestir rifnuðu á leiðinni, við vorum því eins og hinir mestu hálfvitar á leiðinni heim með vatnið okkar.

Olivier hefur lagt það í vana sinn að læðast út á kvöldin til að heimsækja okkur, það finnst okkur ekki leiðinlegt. Á þriðjudagskvöldið var hann eitthvað dapur í bragði og sagði að hann vildi ekki sofa svona mikið (það var kominn háttatími hjá honum). Við fórum með hann í húsið hans og spurðum mömmuna hvort hann mætti gista hjá okkur. Það mátti hann og þá lifnaði aldeilis yfir honum og stórt bros braust fram sem entist allt kvöldið. Hann sofnaði þó fljótt á milli okkar og eins og sönnu barni sæmir þá tók hann allt plássið í báðum rúmunum. Lá öfugur í rúminu og við lágum við sitthvorn endann með rétt nóg pláss til að liggja á hliðinni. Agla fékk fót í andlitið einhvertíman um nóttina og Pálína þorði ekki að fara á klósettið af ótta við að vekja hann. Þegar við vöktum hann var brosið enn á sínum stað, hann er örugglega ekki vanur að vera vakinn svona í rólegheitunum enda oft mikil læti hjá strákunum.

Þótt Tógóbúar eigi klukkur og miði tímann sinn við þær, þá fara þeir ekki endilega eftir þeim. Okkur var sagt fyrir nokkru að ganga með börnunum í skólann klukkan sjö á morgnanna. Við mættum eins og stundvísir Íslendingar fimm mínútur í en þá voru krakkarnir löngu farnir, höfðu farið korter í. Morguninn eftir ætluðum við ekki að gera sömu mistökin og mættum korter í sjö. Þá þurftum við að bíða í tuttugu mínútur því þennan daginn fóru þau fimm mínútur yfir. Okkur var sagt að ná í þau klukkan ellefu. Klukkan hálf ellefu kom kona til okkar til að athuga hvort við værum ekki að koma. Þegar í skólann var komið settumst við á tré og biðum í fjörutíu mínútur. Krakkarnir eru nefnilega ekki búnir í skólanum fyrr en hálf tólf.

Íslendingar eru ekki aldir upp við það að tími fari til spillis. Við klárum þau verk sem þarf að gera fljótt og vel og gerum svo næstu verk eða fáum okkur frí. Hér er fólk aldrei í kappi við tímann. Þvottakonunni finnst ekkert að því að endurhengja þvottinn sem við hengjum upp fjórum sinnum. Henni finnst líka mjög eðlilegt að nota nýþveginn þvott sem tusku og þvo hann svo nokkrum sinnum í viðbót. Vegalengd sem tekur okkur 10 mínútur að ganga tekur Tógóbúa 25 mínútur. Við höfum vissulega gott af því að hætta að flýta okkur og gefa kappið við klukkuna upp á bátinn.

Í síðasta bloggi nefndum við nokkra sem við höfum talað mikið um hér. Eftir nánari umhugsun fannst okkur nokkra vanta þannig að hér kemur annar hluti.

Clement: 4 ára strákur, bróðir Olivier, Ayawa og Eliska. Hann er samt eiginlega litli bróðir allra hér, ef Clement fer að gráta þá er engum sama. Einhver kemur hlaupandi með hann til okkar því það þarf að hugga hann. Hann er ofboðslega mikið krútt, með sinn risastóra haus á pínulitlum búk, útskeifa fætur og krúttlegasta hlaupastíl sem sést hefur. Maður sér strax hvað hann er mikill snillingur og fyndinn karakter. Hann er óttalegur kjáni og maður hugsar alltaf "oo Clement litli" þegar maður lítur á hann, hvort sem hann er að sleikja öll gosglösin, nýbúinn að hella líter af vatni í rúmið manns eða ef hann þarf að pissa í 15 sinn á korteri. Yndislegt barn.

Ayawa&Eliska: Kynntumst þeim því miður ekkert fyrr en á sundpitsudaginn því við vissum aldrei hverjar þær voru. Þær eru eins og bræður sínir, yndislegar. Þessi systkinahópur sker sig út á heimilinu. Öll áberandi falleg (ekki það að hin börnin séu ekki falleg), góð, kurteis og hanga ekki á manni. Við sækjum meira í að vera með þeim því þau halda sig til hlés og æpa ekki á athygli.

Gracia: Hún er heyrnarlaus. Hún er rosalega skemmtilegur karakter. Hún tjáir sig með svipbrigðum og höndunum. Þegar hún hleypur, þá baðar hún út öllum útlimum. Hún má gera allt og er aldrei skömmuð, við vitum ekki hvort það sé því hún sé í sérstöku uppáhaldi eða því að fólkið hér kann ekki táknmál. Hún hefur lagt það í vana sinn að kíkja á okkur þegar við erum að borða kvöldmatinn okkar, því við gefum henni oft restina af súpermatarskömmtunum okkar.

Julien&Koffi: Þeir eru svolítið skemmtilegir. Þeir vilja rosalega mikið vera með okkur. Oftar en ekki sitja þeir hjá okkur, með eina hendi á hnénu okkar og sitja bara. Annað slagið kalla þeir nöfn okkar og þegar við lítum við þá flissa þeir lítið eitt og brosa tannlausu brosi til okkar. En oftast láta þeir hendina á hnénu duga nema þegar þeir færa sig upp á skaftið og setja hendi á öxl.

Í gærkveldi sáum við nokkuð sem stakk okkur með rýtingi í hjartað. Öglu var allt í einu réttur lítill lifandi fuglsungi. Það var bundið band við fót hans. Krakkarnir sögðu Öglu að kasta honum og halda í bandið. Eins og flestir vita, þá er Agla ekki manneskja sem leikur sér að lifandi dýrum. Þau sögðu okkur að þau léku sér að því að kasta fuglum upp í loft, halda í band sem þau binda í þá og grípa þá svo þegar þeir hrapa. Við reyndum lengi með tárin í augunum að útskýra fyrir þeim að það væri ekki fyndið að leika sér með lifandi dýr. Þau sögðu að það væri víst fyndið. Við töluðum við Kokou áðan og hann sagði okkur að krakkar hér léku sér oft að þessu. Hann ætlar samt að tala við þau í hádegismatnum á eftir og reyna svo að finna hreiðrið þeirra svo það sé hægt að skila þeim því þeir eru enn lifandi.

Þó að við eigum eftir að sakna þess sárt að vera hér verður gott að komast til Parísar, borða fjölbreyttari mat og anda að sér köldu lofti. Þar mun líka bíða okkar þristapoki þökk sé Nonna.