Í þessu blggi ætlum við að reyna að gefa ykkur smá innsýn í hvenrig lífið er í Tógó, við skiptum þessu í níu flokka. Þetta er langt blogg, ef þér finnst löng blogg leiðinleg, þá mátt þú fara á leikjanet og spila bubbles. En byrjum á byrjuninni...

Umhverfið í Lomé

Þetta er auðvitað allt öðruvísi en það sem við erum vanar. Göturnar eru sumar malbikaðar en gangséttirnar eru eiginlega ekki til staðar og maður labbar í sandi sem er við göturnar eða inni á götunni. Annars er umferðin mjög klikkuð hér, flautan ræður ríkjum, flauta við hverja beygju, flauta ef einhver er fyrir þeim, flauta ef þeir sjá sveittar íslenskar stelpur labba og þeir flauta eiginlega bara á allt. (Ekki bara karlmenn, þegar við segjum "þeir" þá meinum við Tógóbúar) Það eru líka jafn margar vespur hér eins og mýflugurnar við Mývatn á góðum mýflugnadegi.

Umferðinni fylgir mjög mikill hávaði, við höfum oft vaknað og haldið að það sé komið óveður með tilheyrandi brjáluðu roki, en þá er bara vörubíll að keyra framhjá. Einn morgunin vöknuðum við líka fyrir sex við það að einhverskonar lúðrasveit að spila fyrir utan gluggan okkar, eða það fannst okkur.

Hér eru engar ruslatunnur en víða eru brennandi ruslahaugar, á skólalóðinni var til dæmis brennandi ruslahaugur, hæna og börn að leik, voða eðlilegt allt saman.

Meðfram götunum eru líka oft grunnir skurðir. Þar ofan í er allur sá viðbjóður sem þú getur ímyndað þér, og sá viðbjóður syndir á svörtu vatni.

Húsin hér eru mjög mismunandi, flest eru einhverskonar kofar í misjöfnu ásigkomulagi, mjög oft eru fjórar tréspýtur sem standa upp í loft og svo þak ofan á. Sandur útum allt. Svo eru inn á milli hús bara nokkuð ágæt og örugglega vel íbúanleg.

Hér eru mun fleiri ávaxtatré heldur en á Íslandi(skiljanlega) það er mangótré hér á barnaheimilinu, og það vaxa á því bestu mangó sem við höfum bragðað, talandi um mangótré... Mamma mundu að vökva mangótréð mitt, kveðja Pála.

Hingað til höfum við ekki séð neinn stað sem við getum kallað búð. Það eru kofar sem selja vatn, eitthvað nammi, falsaða fótboltabúninga, ávexti og eitthvað þannig. Við þurfum að finna búð, okkur vantar handklæði og sápu. Annars er mjög fallegt hér og einhver sjarmi yfir því hvernig allt er hér. Ljósaskiptin hér eru gífurlega falleg, þá kemur ævintýralegt mistur yfir allt og tunglið verður dökkappelsínugult. Tunglið er líka á öðrum stað heldur en á Íslandi, en samt sama tungl. Næst þegar þið horfið á tunglið, hugsið til okkar, við horfum á sama tungl og hugsum til ykkar.

Barnaheimilið

Þetta er svona lítið og mjög sætt þorp. Það er greinilegt að börnunum líður vel hér og við getum vottað fyrir það að hér er gott að vera.

Krakkarnir eru mjög frjálsir hér og fá allt sem þau þurfa, þau fara í skólann á morgnanna, fá þrjár máltíðir á dag, það er kennari hér sem passar að þau geri heimavinnuna sína. Þegar þau hafa engum skildum að gegna þá leika þau sér saman í sandinum, spila fótbolta eða knúsa okkur.

Mömmurnar eru líka mjög fínar. Mömmurnar eru konurnar sem vinna hér, þær skipta börnunum á milli sín þannig hver mamma á einhver tíu börn. Það er fótboltavöllur hér og við notum ýmist bangsa eða vel loftlausan og gamlan bolta. Við vitum að það eru til nýrri boltar hér, en þeir eru læstir inni því þeir gætu sprungið, við ætlum þó að reyna að opna fyrir þeim, annars kaupum við bara nýjan bolta og gefum krökkunum.

Börnin

Hvar eigum við að byrja, þau eru æði. Hvert öðru sætara og það er lífsins ómögulegt að vera sætur á mynd með þeim, því þau eru miklu sætari. Agla er búin að finna lífsförunaut, hann heitir Gaston. Því miður fyrir hana þá er hann ekki nema sirka fimm ára. Hún er samt ástfangin og hann skríður í fang hennar hvenær sem hann getur. Ef þið viljið sjá þetta fallega barn, þá er það í profilemynd á facebooki Pálínu.

Oftast þegar við erum úti þá erum við umkringd börnum, leiðum fjögur, eitt á háhesti, eitt í fanginu, tölum við svona tíu, elt af 14 og þau eru bara útum allt. Það verður stundum yfirþyrmandi en þetta er samt svo æðislegt og greinilegt að þeim finnst gaman að hafa okkur hér. Þau snerta hárið okkar mjög mikið, enda erum við með mjög ólíkt hár.

Þau eru rosalega kurteis, nægjusöm og eins langt frá því að vera frekjur eins og íslensk börn eru langt frá því að vera ekki frekjur. Þau borða það sem þau fá að borða og eru mjög ánægð með það. Íslensk börn borða það sem þeim finnst gott.

Í kvöld voru þau með einhvern mat sem við hefðum líklega ekki getað borðað og íslensk börn hefðu gefið hænunum, en þau voru svo ánægð með hann og sýndu Öglu matinn sinn skælbrosandi. Annað dæmi; í dag gaf Agla barni tóma vatnsflösku, aldrei hefur hún séð jafn glatt andlit, svo hljóp barnið og sagði öllum vinum sínum og þeir vildi líka flösku, við áttum ekki nóg af flöskum.

Það er magnað hvað stafið hér skilar miklu, þessi börn hafa það mjög gott, þau gætu ekki verið á betri stað miðað við það sem þau hafa lent í, auðvitað kemur ekkert í staðinn fyrir það að eiga elskandi foreldra, en þau lifa samt mjög góðu lífi hér. Notum tækifærið til að hvetja alla til að styrkja þetta starf, því sá peningur hann er í alvöru nýttur til hins ítrasta. Ef nokkrir taka sig saman og styrkja eitt barn um nokkur þúsund krónur á mánuði, þá er verið að bjarga barni, gefa því framtíð, gefa því von. Þetta er ekki mikill peningur, ein pitsa, ein bíóferð, einn sígarettupakki, eitthvað sem við getum vel lifað án. Getur verið gott hópefli fyrir vinahópinn að eiga eitt svona barn sem við lofum að er mjög sætt. Kæri vinahópur okkar, við munum bráðum byrja að messa yfir ykkur um að þetta sé næsta hópefli okkar.

Dagurinn okkar

Við reynum að vakna ekki mikið seinna en sex, það er stundum erfitt, lífisins ómögulegt fyrir Ögluna, en stundum sprettur hún á fætur. Um sjöleytið þá annað hvort löbbum við með eldri krökkunum í skólann eða förum með litlu börnin í leikskólann á bíl (við keyrum ekki, það myndi leggja mörg líf í hættu)

Svo komum við heim aftur og kíkjum þá ef til vill á heimsins hægasta internet, röltum á markað, bjóðum fram aðstoð til mammanna ( sem þær þyggja ekki ) eða tökum okkur smá blund.

Krakkarnir koma á heimilið um tólf leytið til að borða hádegismat, við förum stundum með að ná í þau.

Eftir hádegi er síesta. Þá fara allir að sofa, því sólin er hæst á lofti, við sjáum fyrir okkur að þetta gæti verið kjörin tími til að tana. Síðast þegar við fórum útá tún með teppi og bók tilbúnar að tana, þá hló fólkið hér mikið af okkur og þótti við skrítnar. Entumst þó einungis tuttugu mínútur, þá flutum við burt af svita.

Eftir síestuna fara þau aftur í skólann. Þá tekur við það sama hjá okkur og eftir að þau fara í skólann á morgnanna.

Þau koma heim um fimm leytið. Sum þeirra fara í það að sinna heimanáminu sínu. Þá er okkar aðaltími með börnunum. Förum með þau í fótbolta, leyfum þeim að hanga á okkur, knúsum þau, þau tala við okkur og við reynum að skilja það og svara.

Eftir kvöldmat er það sama á dagskrá, og svo fara þau að sofa um 8-9 leytið.

Við förum yfirleitt ekki mikið seinna að sofa. Dauðþreyttar eftir daginn.

Dagarnir hérna eru mjög lengi að líða, hver dagur líður eins og fimm dagar. Núna er til dæmis kvöld og ef við hugsum til þess þegar við löbbuðum í skólann í morgun og sátum á tré að bíða eftir mömmunni, þá finnst okkur það hafa verið fyrir nokkrum árum. Það er rétt sem maður hefur heyrt, tíminn er öðruvísi í Afríku. Fólk er ekkert að stressa sig á hlutunum eins og heima. Í morgun fór Pálína og fékk fléttur í hárið (sjá Gaston profilemynd á facebook aftur) og það tók meira en þrjá klukkutíma, fléttukonurnar voru bara mjög rólegar á því, aðeins að gefa barninu brjóst nokkrum sinnum, kíkja út og svona. En við vorum ekki alveg jafn þolinmóðar, þótt Agla hafi reyndar sofnað þarna á hárgreiðslustofunni. Já og þessi hárgreiðslustofa var kofi, en samt mjög fín.

Maturinn

Maturinn hér hefur reynst okkur agnarlítið vandamál. Ekki það að hann sé vondur, heldur þá skammta mömmurnar okkur allt of mikið. Við fáum annan mat en börnin. Þær elda alltaf sérstakan mat fyrir okkur. Fyrst fannst okkur óþægilegt að vera að borða miklu betri og flottari mat en börnin fyrir framan þau, en þeim finnst það greinilega bara mjög eðlilegt.

Skammtarnir myndu duga okkur í svona fjórar máltíðir. Við erum í Afríku, þannig okkur líður ekkert vel með það að skila diskunum okkar með fullt af mat á. Það er bara stundum ekki hægt að borða meira en maginn leyfir.

Í kvöld lentum við í því í fyrsta sinn að okkur langaði bara ekkert í matinn sem okkur var gefinn. Eftir langt kvíðakast yfir tveimur vondum möguleikum, að skila disknum ósnertum eða að bara skella þessu í okkur og skola því niður með nóg að vatni þá komu nokkrir krakkar til okkar og við leyfðum þeim að fá einn bita, svo braust út slagur og maturinn okkar hvarf á einni sekúndu og börnin voru eitt stórt bros, og við líka því vandamálið hvarf. Nokkru seinna var bankað á hurðina okkar og við héldum að núna fengjum við skammaræðu, en þar var mætt ein mamman því hún hafði gleymt að láta okkur fá ávextina okkar. Hvílík sæla, kvöldmaturinn okkar var þá ávöxturinn sem við vitum ekki enn hvað heitir, agnarlítill brauðbiti sem við áttum síðan í morgun og próteinbar frá Íslandi.

Fyrst fengum við alltaf hnífapör til að borða með, en núna eru þau hætt að spælsa slíkum lúxus á okkur þannig núna eru það bara Guðs gafflarnir sem ráða ríkjum.

Ekki enn búnar að fá í magann, líklega japanska plómumaukinu að þakka, stundin þegar við borðum maukið er versti partur dagsins og við kvíðum fyrir því og frestum því gjarnan eins og hægt er. Við getum ekki útskýrt með orðum hversu mikill viðbjóður þetta mauk er, en við étum það samviskusamlega.

Verðlag

Verðlagið hér er nokkuð hagstætt, allt kostar voða lítið. Tökum nokkur verðdæmi.

Mjög vel falsaður Englands fótboltabúningur; buxur & bolur= 612 ISK

Fléttur í hár sem tók 3 klst að gera = 100 ISK

1.5L af vatni= 75 ISK

Klukkutími af (mjöglélegu) interneti= 100-200 ISK

Erum núna með samviskubit yfir að hafa ekki borgað fléttukonunum meira því samkvæmt okkar útreikningum voru þær með tæpar 17 krónur á tímann á meðan þær fléttuðu okkur.

Franskan

Franska er fallegt tungumál. Við þökkum fyrir að við höfum lært þetta tungumál í Kvennó, þótt við höfum kannski ekki verið fyrirmyndarnemendur þar. Pálína þakkar fyrir að hafa farið til Parísar í haust, því án þess værum við líklega mállausar. Þetta er allt að koma og þegar við komum heim verður franskan sennilega betri, altalandi frönskusnillingar. Með dass af leikrænum tilburðum í bland við frönskuna okkar náum við að eiga ágæt samskipti við börnin og vera þeim skemmtun í leiðinni.

Internetið

Internetið fær bara sér kafla hér því það er svo ömurlegt, það er hægt að nota öll neikvæð lýsingarorð yfir hversu pirrandi það er. En við erum samt þakklátar fyrir að hafa eitthvað net, þar að segja Pálína, Öglu væri skítsama.

Það er einn netstaður hérna rétt hjá. Þar eru sirka 15 ára gamlar tölvur sem eru tengdar hægasta interneti sem hugsast getur. Á klukkutíma í fyrradag náði Pálína ekki að logga sig inn á facebook, hún náði þó að lesa tvö vel valin e-mail úr inboxinu og meira að segja að svara þeim líka. Húrra fyrir internetinu.

Það er á forgangslistanum að finna betra net og okkar tengiliðir á Íslandi komnir í það mál.

Hitinn&svitinn

Það er alltaf heitt, við erum alltaf sveittar. Hættar að nenna í sturtu, því maður er orðin ógeðslegur korteri eftir sturtuna. Við svitnum hvar sem við erum, hvað sem við gerum. Það er samt fínt að vera ekki kalt, þótt það sé fátt sem við þráum meira á nóttunni þegar viftan bilar. Við höfum ekki drukkið kalt vatn síðan í París, við höfum reyndar ekki snert neitt kalt síðan í París. Við erum ekki með ísskáp og vatnið í krönunum er volgt.

Önnur ástæða fyrir að við nennum ekki í sturtu er sú að það kemur ekkert vatn úr henni. Við þurfum alltaf að fylla bala af vatni og stinga hausnum ofan í hann til að þvo hárið. Svo þurfum við að hella úr balanum yfir okkur. Við erum alltaf hræddar um að hitta ekki með gusuna yfir okkur og sóa vatni óvart. En þetta er samt fjör.

Fótabað er annar pakki, það er eitthvað sem við þyrftum að gera á fimm mínútna fresti. Það skiptir ekki máli hvort við erum í sandölunum okkar eða á tánum (lokaðir skór eru ekki möguleiki, of heitt) fæturnir eru alltaf svartir. Við höfum ákveðið að vera sama um svarta fætur því við nennum ekki í fótabað á fimm mínútna fresti.

Það má endilega einhver googla hvað er heitt hér yfir hádaginn því við höfum ekki hugmynd, Kakou sagði okkur samt um daginn að það væri líklega milli 30 og 35 gráður, seljum það ekki dýrara en við keyptum það, það er samt örugglega satt.

Á morgun er laugardagur og þá þurfum við að hafa ansi mikla orku því börnin verða með okkur allan daginn og svo erum við boðnar í veislu hjá manni sem Njörður þekki. Um daginn kom hingað kona sem er prinsessa frá Benin. Í dag kom fólk frá "samfélaginu" og gaf börnunum gjafir, ungur maður sem var einn af "samfélaginu" sagði að ef við vildum sjá Lomé þá gæti hann náð í okkur og sýnt okkur. Ekki vera hrædd, hann var mjög almennilegur og örugglega ekkert hættulegt við hann, hann vinnur bara hjá ríkinu og er örugglega af yfirstéttinni, hann var bæði með iPhone og Blackberry, þá er nú mikið sagt.

Segum þetta gott í kvöd.. Það eru allir farnir að sofa nema við sem sitjum hér úti í myrkrinu fyrir utan húsið okkar, borðum þrista, horfum á tunglið og hugsum til ykkar allra með tölu, nema Agla, hún er bara að hugsa um Gaston.