Hvert sem við förum, fáum við mikla athygli. Þegar við erum inni á barnaheimilinu, þá eru alltaf í minnsta lagi 20 börn hjá okkur, yfirleitt miklu fleiri. Þau vilja öll fá athygli og við reynum að sinna því, erum farnar að leika meira við þau í staðinn fyrir að sitja bara, knúsa og tala. Reyndum að kenna þeim að hlaupa í skarðið, en það fór allt út um þúfur. Köstum í staðinn bolta og snúum þeim í hringi. Byrjuðum á að snúa tveimur börnum en svo voru öll börnin komin og vildu vera næst, snérum þeim öllum og urðum svo ringlaðar að við ultum burt. Þegar við löbbum á götum Lomé, þá er líka mikil athygli á okkur, við höldum að þetta sé eins og að vera frægur, mjög frægur. Við höfum séð eina aðra hvíta manneskju úti á götu hér síðan við komum, þannig að það er mjög sjaldgæft að sjá hvítt fólk eða jóvó eins og Tógóbúar kalla það (lærðum þetta orð í dag, munum það ekki alveg, en það byrjar á j) Allir horfa á okkur, konur, karlar, börn. Konurnar kalla á eftir okkur og vinka, börnin hlaupa jafnvel í fangið á okkur og knúsa, og karlarnir, já þeir reyna við okkur, alveg sama þótt konan þeirra sé aftan á mótorhjólinu hjá þeim, hún bara vinkar líka. Okkur finnst þetta svolítið skrítið en erum að venjast þessu. Það er víst þannig hér að karlmennirnir vilja helst finna sér hvíta konu, höfum heyrt að það sé til þess að þeir geti gift sig, fengið vegabréfsáritun og komist úr landi. Bara í gær, komu þrjú bónorð, leyfum einu að fylgja orðrétt með, það er frá Ali sem við sögðum ykkur frá í síðasta bloggi;

Hi PAOLINE,how was the day?and your freind how was-she?Please listen to me PAOLINE,since the first day i sow you, i was happy,because of this i went to tell you that i am fell in love which you.Please accepte it for me by the grace of GOOD.If you accept,please send me little message. I love you.Good dream.

Þetta var semsagt smsað til okkar akkúrat svona, á þessari skemmtilegu ensku. Svo er verið að mála barnaþorpið þessa dagana og einn málarinn bað Pálínu um að giftast sér, hann elskar hana nefnilega. Hún kom því út úr sér á frönsku að hún ætti kærasta á Íslandi. Nú væri gott að hafa trúlofunarhringana sem áttu að fæla burt svona menn, en þeir gleymdust á Íslandi.

Moskítóflugur hafa angrað Öglu. Þær líta hins vegar ekki við Pálínu. Í nótt blasti við Pálínu fyndin sjón. Agla vaknaði því hún heyrði í moskítóflugu, kveikti ljósin og leitaði hátt og lágt að henni, færði rúmið fram og til baka, skreið undir það og setti allt á hvolf. Fann hana loks og reyndi að drepa hana með bók, en það misheppnaðist. Pálína sofnaði og vaknaði svo aftur, þá blasti við henni Agla í poka, poka yfir haus og með svefngrímu. Við sofum aldrei í næfurþunnu pokunum okkar því það er allt of heitt, en í nótt þorði Agla ekki öðru af ótta við að vera bitinn aftur. Þetta virðist hafa virkað, því hún er ekkert meira bitin í dag en áður.

Sólin hefur ekki brúnkað okkur eins mikið og við hefðum vonast eftir, löngu farnar að gleyma að bera á okkur sólarvörn, en allt kemur fyrir ekki, ekki ein frekna, engin brúnka og engin bruni á höfði þrátt fyrir flétturnar. Erum ennþá hvítari en loftið í herberginu okkar, sem er jú, hvítt. Hildur og Siggi höfðu samt orð á því í gær að við hefðum tekið lit, það eru tveir möguleikar fyrir hendi, annað hvort vorum við svona skítugar eftir daginn, eða þessar ofsjónir þeirra voru villibirtunni á klósettinu að kenna. Er eðlilegt eftir viku í 36 stiga hita að vera enn snjóhvítur? Nei bara spyr.

Eitt barn hér á heimilinu vantar styrktarforeldra, það er litla krúttið okkar hann Oliver. Við höfum því ákveðið að styrkja hann og fengið vinkonuhópinn okkar með okkur í lið. Erum ótrúlega ánægðar með að fá að "eiga" hann og spenntar að segja honum frá því, ætlum samt að bíða með það þangað til að við komum aftur frá Kpalime. Það er mjög sniðugt að hópur styrki barn, þá er það minna á mann og þótt einhver úr hópnum geti ekki borgað einn mánuðinn, þá eru nógu margir á bakvið barnið til þess að það fái styrkinn sinn.

Í gær fengum við að skoða skólann sem börnin fara í. Spes hefur átt mikinn þátt í að byggja upp þennan skóla, byggt byggingar og keypt skólagögn. Óhætt að segja að þessi skóli sé ólíkur þeim íslensku. Bekkirnir meira en tvöfalt stærri en á Íslandi, samt var alveg þögn inni í bekkjunum þegar við komum.

Börnin hérna eru ótrúlega dugleg, þau telja það ekki eftir sér ef þau þurfa að taka til eftir matinn, þau vilja sýna hvað þau eru dugleg. Þegar við komum heim með 9L af vatni, þá er rifist um það hver fær að bera það inn í herbergið fyrir okkur. Börn taka saman gólfmottur sem eru helmingi stærri en þau sjálf, alltaf einhverjir að hjálpa til í eldhúsinu og vaska upp, og þetta þykir alveg sjálfsagt. Erum ekki að segja að íslensk börn séu löt, en aldrei höfum við séð svona dugleg börn.

Í morgun fórum við með Kokou á tógóskan markað. Við vorum hræddar um líf okkar allan tímann. Mörg hundruð manns þarna og mótorhjólin brunuðu í gegnum mannfjöldan, skutu sér í gegnum tveggja centimetra bilið á milli okkar og Kokou. Allir reyndu að selja hvítu stelpunum eitthvað, belti, úr, illa lyktandi fisk, efni og allt sem hægt er að detta í hug. Við keyptum okkur þó enn fleiri fótboltabúninga, armbönd úr nautahornum, handklæði og derhúfur. Setjum inn myndir frá markaðnum á facebook á eftir (facebook.com/palinaa). Þetta var þrátt fyrir hræðsluna um að verða að pönnuköku undir bíl eða mótorhjóli mjög skemmtilegt. Sáum konu sem bar sirka 100 brjóstarhaldara á hausnum, nakinn mann, konu með 100 veski á hausnum og berbrjósta konu.

Okkur finnst áberandi hér hvað strákarnir gefast ekki upp, einn á markaðnum vildi fá númerið hjá Öglu, hún sagði að hún ætti ekki Tógósíma, þá vildi hann e-mail, alveg sama hvað hún sagði þá gafst hann ekki upp "I have to call you". Það er eins og þeim sé alveg sama þótt þeir séu óþolandi eða hvað okkur finnst um þá, þeir vilja bara giftast okkur. Það yrði mjög heilbrigt hjónaband.

Nú ætlum við að segja þetta gott héðan frá Lomé, í dag er síðasti dagurinn okkar hér í bili. Við bjuggum til vídjó úr myndböndum sem við höfum tekið, það er á facebookinu hennar Pálínu og er public þannig allir geta séð það sem hafa áhuga.

Bisous

Agla&Pálína