12. janúar 2012
Núna sitjum við undir moskítóneti í rúminu okkar í Kpalime, við luktarljós því rafmagnið fór af, í allavega fimmta skiptið í dag, erum hættar að telja.
Komum hingað semsagt í morgun, lögðum snemma af stað í bíl með Nirði og Beru. Á leiðinni sáum við meira af Tógó, lítil strákofaþorp, stór Afríkutré og sáum glitta í hæsta fjall Tógó sem er um 1000m á hæð.
Fyrstu viðbrögð okkar þegar við komum hingað til Kpalime voru; við viljum fara aftur til Lomé. En núna lýst okkur betur á þetta. Pálína búin að sætta sig við að vera internetlaus í 1-2 vikur enda hefur hún gott af því.
Um leið og við stigum út úr bílnum límdust elstu stelpurnar hér á okkur eins og frímerki. Það var svolítið yfirþyrmandi, þær fylgdu okkur meira að segja á klósettið og biðu fyrir utan eftir okkur. Þær hefðu örugglega skeint okkur ef við hefðum ekki lokað hurðinni á þær. Áðan ákváðum við svo að fara í sturtu, ein stelpan sem fylgdi okkur inn á klósett fór ekki út og þegar við tókum upp sjampó, þá þvoði hún á okkur hárið, algerlega óumbeðin, ýttu höndum okkar burt, kveikti og slökkti á sturtunni til skiptis og tók þennan hárþvott algerlega á sig. Það verður kannski að koma fram að við vorum aðeins að þvo á okkur hárið, en við efumst ekki um að hún verði jafn hjálpleg þegar við förum í sturtu. Það er seinni tíma vandamál.
Í dag fórum við í bíltúr um Kpalime með Nirði og Beru. Ætluðum að fara í banka til að ná í meiri pening, en það var lokað því það er frídagur á morgun. Það væri ágætt ef maður fengi alltaf frí daginn fyrir frídag. Heilsuðum upp á bæjarstjóra Kpalime, hann svaf reyndar yfir sig, þannig við urðum að bíða aðeins í ráðhúsinu. Vakti athygli okkar að þótt hann sé háttsettur bæjarstjóri, þá var hann ekki með tölvu á skrifstofunni sinni. Fórum svo á hótelið sem Njörður og Bera gista á og náðum að fara aðeins í sólbað, þótt það vantaði sólbekkina. Greinilegt að fólk kemur ekki hingað með sólbað efst í huga.

Kpalime er mjög ólíkt Lomé. Lomé er auðvitað höfuðborg Tógó, hér líður okkur meira eins og við séum úti í sveit. Í Lomé var fimm mínútna labb í búð sem seldi vatnog svipað labb til að komast á netið, í dag löbbuðum við í 20 mín og fundum hvorugt.
Hitinn er líka öðruvísi hér, í Lomé var upp í 70% raki en hér er miklu minni raki og maður finnur meira fyrir sólinni. Tókum meiri lit í dag en alla síðustu viku samanlagt. Erum mjög sáttar með það.
Á þessu heimili eru tveir aldurshópar, 2-7 ára og 12-15 ára, vantar miðhópinn sem er í Lomé. Krakkarnir hér eru fínir, við söknum samt hinna krakkana enda vorum við búnar að kynnast mörgum þeirra vel. Sá minnsti hér er tveggja og hálfs árs gamall, pínulítill miðað við aldur og voða mikið krútt. Hann breytir aldrei um svip, en svipurinn hans er svona blanda af tómleika og undrun. Þótt við bregðum honum eða kítlum hann, þá er svipurinn alltaf sá sami. Við búumst við því að hann verði svolítið uppáhald, Pálína er búin að taka ástfóstri við hann.
Eftir tvær máltíðir hér, þá verðum við að segja að maturinn hér sé betri, fáum líka að skammta okkur sjálfar. Maturinn í Lomé er samt fínn, en Agla er komin með leið á fiski eftir að hafa borðað tvöfaldan skammt tvisvar á dag í viku. (Pálína gefur henni sinn fisk)
Það eru miklu færri börn hér og þar af leiðandi miklu rólegra, minna áreiti. Kunnum ágætlega að meta það. Elstu stelpurnar eru fínar, þótt við verðum pirraðar á þeim þegar þær fylgja okkur eins og skugginn. Strákarnir eru líka mjög fínir. Ætlum að reyna að tala við þau til að bæta frönskuna aðeins.

13. janúar 2012
Dagurinn er bara hálfnaður en við ætlum samt að blogga og athuga svo hvort netkaffið hér í grendinni sé opið.
Fyrsta nóttin hér í Kpalime var sú ágæt ein. Í herberginu okkar skein ljós í alla nótt því við gátum ekki slökkt það, sváfum því með svefngrímur, eins og maður fær í flugvél. Okkur leið svolítið eins og við værum í flugvél því okkur var líka skítkalt, vöknuðum svo við brjáluð læti í börnunum og íhuguðum lengi og vel hvort við ættum að leita uppi eyrnatappana sem við fengum í flugvélinni hingað.
Það var svosem ágætt að upplifa kalda nótt eftir sveittu næturnar í Lomé. Til marks um kuldann sem beit okkur (vitum að þetta er ekkert miðað við það sem þið upplifið á Íslandi) þá svaf Pálína í flíspeysu, síðbuxum og flíssokkum. Agla svaf með handklæði sem teppi og í síðbuxum og peysu. Samt var okkur báðum ískalt.
Í morgun fórum við í göngutúr um Spes-svæðið með elstu stelpunum. Lóðin sem Spes hefur hér er helmingi stærri en sú í Lomé eða einn hektari. Hún er skógi vaxin og frjálsar hænur valsa um með ungana sína. Hér er ræktaður sykurreyr, ananas, mangó, papaya og eitthvað sem við skildum ekki hvað var. Smökkuðum sykurreyr í fyrsta sinn, hann var eins og gefur að skilja mjög sætur.
Kvöddum svo Njörð og Beru áðan, með tár í augum og söknuð í hjarta. Það verður skrítið að vera án þeirra. Núna þurfum við að standa á eigin fótum hér.


Við erum alltaf að sjá það betur og betur hvað við erum heppnar, hvað við njótum mikilla forréttinda. Okkar helstu áhyggjur síðustu ár hafa snúist um það hverju við klæðumst, hvaða valfög við eigum að taka í skóla, hvort við höfum nægan tíma til að lesa undir próf því það er svo margt annað að gera. Núna erum við að ákveða háskólanám, ekki hvort við förum í háskóla, heldur hvað við eigum að læra af þeim endalausu möguleikum sem við höfum, taugaskurðlækningar eða heilaskurðlækningar? Enskar bókmenntir eða íslenskar bókmenntir? Beitarfræði eða landbúnaðarfræði? Þetta eru allt lúxusvandamál. Fólkið hér pælir ekki endilega í því hvað það eigi að læra, heldur hvort það fái tækifæri til að læra, ekki hvað það eigi að setja á pitsuna sína, heldur hvort það fái kvöldmat í kvöld. Ekki hvort það fái draumavinnuna, heldur hvort það fái yfir höfuð einhverja vinnu.
Framtíðarmöguleikar unga fólksins hér eru svo allt aðrir en heima. Pálína talaði við pabba sinn í gær og hann nefndi að í augum strákanna á okkar aldri, þá erum við gullmolar. Leið út, leið til að komast til Evrópu og eiga bjartari framtíð. Eins og við höfum sagt, þá er ekki mikið um tækifæri hér í Tógó, atvinnuleysi er um 60% og lífslíkur eru ekki nema 40 ár.
Við höfum sagt við fólk ,,you should visit Iceland, its very beautifu" en það er ekkert inni í myndinni fyrir almenning hér, þú skreppur ekkert til Íslands eins og við skreppum til Tógó fyrir pening sem tekur okkur kannski tvo mánuði að vinna fyrir. Flest fólk hér yrði mörg ár að vinna sér fyrir ferð til Íslands. Heima erum við að drukkna úr valmöguleikum, græðgi, vitleysu og í leiðinni að missa sjónar af lífinu, því sem í alvöru skiptir máli.
Við höfum auðvitað oft séð myndir frá Afríku í fréttunum, heyrt hvað við erum heppin að fæðast á Íslandi og allt þetta, en það er allt öðruvísi að upplifa þetta. Eins og Njörður sagði við okkur í flugvélinni hingað; það kemur enginn héðan óbreyttur maður. Það er laukrétt hjá honum.