Á laugardaginn kom okkur til mikilrar undrunar rigning, reyndar entist hún ekki lengi. Þegar það rignir hér þá fara allir inn. Við fórum hinsvegar út, dönsuðum og löbbuðum út í búð og keyptum vatn.

Við ákváðum að hafa sundpitsudaginn með Olivier og systkinum hans þrátt fyrir að það væri ekki sól. Fengum leyfi til að fara með þau í ferðina og tíu mínútunum seinna voru þau mætt inn í herbergið okkar í sínu fínasta pússi. Sú sjón bræddi okkur í hundraðasta skiptið hér og við ákváðum að reyna að vera sætar og fínar líka.

Tókum leigubíl upp á Hotel Napoleon Lagune þar sem við fengum að fara frítt í laugina. Busluðum þar lengi vel og tókum þátt í trylltasta vatnstríði síðari ára. Keyptum gos fyrir krakkana sem féll vel í kramið og Clement litli sá til þess að ekki færi dropi til spillis, en hann fór fyrr upp úr lauginni til að sleikja öll glösin. Eftir sundið fórum við á pitsustað og borðuðum á okkur gat. Það var fyndin sjón að sjá krakkana borða pitsu. Fyrst tóku þau áleggið af með höndunum og sleiktu sósuna og enduðu svo á að borða botninn. Clement gat ekki beðið eftir pitsunni og kláraði gosið sitt löngu fyrir mat þótt búið væri að útskýra á þremur tungumálum fyrir honum að geyma það. Enduðum því á að kaupa tvo gosskammta á línuna.

Það var gaman að sjá hversu góð systkini þau eru. Þau passa alltaf upp á hvort annað, skipta öllu jafnt á milli sín, eru stillt, prúð og vel upp alin börn. Getum nú ekki sagt að þetta hafi verið bestu pitsur í heimi, en mikið var samt gott að fá pitsu. Stefnum á að fara þangað aftur í næstu viku og bjóða Kokou upp á pitsu sem þakklætisvott fyrir allt sem hann hefur gert fyrir okkur. Þegar við komum heim tók stór hópur krakka á móti okkur eins og við værum að koma úr löngu fríi. Dagurinn endaði svo á kósýbíómyndaglápi í herberginu okkar, öllum fannst það gaman nema Clement sem hellti 1 lítra af vatni í rúmið og sofnaði svo.

Þetta var yndæll dagur og gaman fyrir krakkana (og okkur) að gera sér dagamun. Kósýkvöldið endaði reyndar í allsherjar partýi þar sem alltaf voru nýjir og nýjir krakkar að banka á dyrnar og kíkja inn um gluggana og Agla gat ómögulega neitað þeim um að koma inn.

Í gær þegar við löbbuðum í hádegismat, tókum við eftir að miklum svörtum reyk (mjög mikinn og kolsvartann) sem leit út fyrir að eiga upptök sín ekki langt í burtu. Fólkinu hér gæti ekki verið meira sama hvað væri að brenna og þegar við spurðum áhyggjufullar hvað hefði gerst ypptu þau öxlum og sögðu að það hefði bara kviknað í vörubíl í götunni.

Moskítóflugurnar halda áfram að angra Öglu, þessa dagana er hún undirlögð af bitum. Eina nóttina vaknaði Pálína þegar Agla kveikti ljósið og fór að leita uppi moskítóflugu sem hún hafði heyrt í. Hún leitaði út um allt, gafst svo upp og pakkaði sér inn í poka, setti handklæði á hausinn og reyndi að sofna aftur. Pálína skemmti sér mikið við þessa sjón. Moskítóflugan býr ennþá inni hjá okkur þótt við leitum reglulega að henni hátt og lágt. Það er erfitt að sætta sig við það að geta ekki sigrað þessa litlu flugu og þurfa að flýja hana á nóttunni. Þessi tilvitnun fundum við í bók áðan og átti hún vel við; Ef þú heldur að þú sért of lítil/l til að hafa áhrif, þá hefur þú aldrei verið í myrkri með moskítóflugu.

Annað sem við höfum alltaf ætlað að nefna, það er fantaúrvalið hér. Hér er hægt að fá appelsínu, sítrónu, epla og mandarínufanta. Semsagt fjórar tegundir. Kannski ekki mjög skemmtilegur lestur en Pálína vildi endilega koma þessu á framfæri.

Okkur langar að segja ykkur aðeins frá fólkinu sem við erum alltaf að tala um í bloggunum okkar.

Olivier: Eins og þeir sem lesa þetta ættu að vita þá er hann strákurinn sem við og nokkrar vinkonur okkar styrkjum. Það er erfitt að finna réttu orðin til að lýsa þessu barni, hann er bara frábær. Brosið hans er það fallegasta, hann er fyrirmynd fegurðar að okkar mati og röddin hans er svo krúttleg að við gætum örugglega ekki neitað honum um neitt. Okkur þykir ótrúlega vænt um hann og eigum eftir að sakna hans mikið. Hann er kurteis 7 ára drengur, vel upp alinn og ólíkt mörgum börnunum hér þá er hann ekki stanslaust hangandi á okkur. Honum finnst gott að koma til okkar og kemur oft í heimsókn, sofnar stundum í rúminu okkar. Þetta kemst örugglega ekki nógu vel til skila en við elskum þetta barn.

Bafe: "Donne moi un biscuit" Þessa setningu heyrum við oft. Bafe elskar kex, við elskum Bafe, þannig hann fær oft kex. Eins og Olivier vinur hans þá er Bafe líka með rödd sem erfitt er að neita um eitthvað. Hann er löngu búinn að vinna hjörtu okkar. Hann er 5 ára gamall en þrátt fyrir það er hann heimsmeistari í að heilla stelpur, kann öll trixin í bókinni; kyssir okkur á kinnina, kyssir hendurnar okkar og stundum á munninn meira að segja og segir Je t'aime. Hvernig getur maður ekki gefið þessu barni kex. Auk þess dansar hann betur en Michael Jackson og verður sennilega frægur dansari einn daginn. Alltaf þegar hann er ekki að biðja
okkur um kex er hann dansandi. Við skellum inn vídjói af honum við tækifæri.

Gaston: Hann var fyrsta barnið sem heillaði Öglu, hann er 6 ára. Rosalega fallegur, feiminn og prúður strákur. Oftast með dapurlegan svip sem fer honum vel, höldum að hann sé ekkert dapur í alvöru. Agla og hann eru miklir vinir og hann er löngu búinn að heilla hana upp úr skónum , í bókstaflegri merkingu, hún er hætt að klæðast skóm. Honum finnst gaman að leiða mann í smá stund eða gefa manni bita af brauðinu sínu en hefur aldrei beðið um nokkurn skapaðan hlut frá okkur. Ekki erfitt að elska svoleiðis barn.

David&Daniel: Þeir eru 7 ára tvíburar. Fyrst héldum við að þeir væru sama manneskjan, þangað til að Agla spurði sjálfa sig "afhverju situr sama manneskjan báðum megin við mig". En núna höfum við komist að því að þeir gætu ekki verið ólíkari. David er mesti prakkari sögunnar. Of mikill töffari til þess að sýna að hann langi að vera knúsaður, en við sjáum í gegnum hann og knúsum hann bara samt. Stundum er hann trítilóður og hleypur um allt með alla vöðva spennta og ef einhver er fyrir þá hleypur hann bara yfir þá. Svo hlær hann prakkaralega þegar maður skammar hann svo að er lífsins ómögulegt að vera reiður. Honum er alls ekki treystandi fyrir raftækjum, og í því fáu skipti sem hann hefur fengið að halda á svoleiðis ýtir hann á alla takkana samtímis þangað til það frýs. Hann er líklega með ofvirkni á háu stigi og við höfum mjög gaman að honum. Í morgun læddist hann inn í herbergið meðan við sváfum og lagðist í rúmið okkar. Sama hvað hann gerir af sér, þá fylgir alltaf prakkaralegur hlátur og maður getur ekki annað en hlegið af honum. Daniel er miklu rólegri og mjög þægilegur drengur. Skemmtilegur og gaman að vera í kringum hann, rólegri útgáfa af bróður sínum.

Georgette: 19 ára stelpa sem vinnur í eldhúsinu í Kpalime. Hún er í einu orði sagt brandari og það góður brandari. Hún heldur að við séum bestu vinkonur og hringir gjarnan 13 sinnum á dag.

Dæmi úr nokkrum símtölum við hana sem voru alltaf eins;

G: How are you

P: I'm good, how are you?

G: Where is Agla?

P: She's here with me, do you want to talk to her?

G: Yes

A: Hey Georgette

G: Hey, how is Palina

A: She is good, do you want to talk to her?

G: Yes

P: Hey

G: I'm coming

P: No, no, we have to work, we have to write a blog.

G: Oh ok

P: Yes, so good night?

G: Yes I'm coming

P: No, no, we are busy

G: Ok, I'm coming (og skellir á)

Stuttu seinna kemur hún í heimsókn og situr á meðan við bloggum og segir ekki neitt fyrr en allt í einu kemur "Ok, I'm leaving, good night. And good bye"

Við förum í hláturskast bara við að hugsa um þetta allt, hún hefur örugglega lengt líf okkar um nokkur ár.

Kokou: Hann sér um tómstundir barnanna. Hann hefur hjálpað okkur mjög mikið. Hann er sá eini hér sem talar ensku, þannig að alltaf þegar við þurfum að fara í hraðbanka, markað eða hvert sem er þá reddar hann því. Finnur leigubíl fyrir okkur, útskýrir hvert við ætlum og segir leigubílstjóranum bestu leiðina þangað og prúttar um verð. Við værum við illa staddar án hans á allan hátt. Svo sem aukabónus þá er hann ekki neitt uppáþrengjandi eins og flestir sem við höfum kynnst hér. Hann bankar, kemur því til skila sem hann hefur að segja og svo segir hann bara bless, þá langar okkur mest að kalla á eftir honum að vera lengur. Fyrir utan það þá er hann mikill herramaður, opnar dyrnar á bílum fyrir okkur, heldur á vatninu, æj hann er bara bestur. Við ætlum að fara með hann út að borða áður en við förum.

Sitjum núna undir stráþaki á Hotel Balkan, afvelta eftir of mikið pizzuát, vorum að halda upp á seinasta mánudaginn okkar hér. Eftir fimm daga yfirgefum við þetta yndislega land og snúum aftur á kunnulegar slóðir í París.

Salut, au revoir.

P.s. Okkur langar til að benda ykkur á þetta myndband http://www.youtube.com/watch?v=kIUCTbi_XZs fær mann til að hugsa.