Lífið gengur sinn vanagang. Vanagang sem er nýr fyrir okkur. Vekjaraklukkan vekur okkur með ljúfum Babartónum (hver man ekki eftir Babarþáttunum sem voru í morgunsjónvarpinu á sunnudögum fyrir 14 árum síðan) klukkan 6 á morgnanna. Snúsum reyndar í hálftíma en mætum svo eldhressar til að fylgja börnunum í skólann. Á heimleiðinni kaupum við okkur kleinubollur sem eru seldar við götuna. Þær eru ljúffengar, eins og nýbakaðar kringlóttar kleinur. Kosta einungis 6 krónur stykkið, kostakaup.

Við hjálpum þvottakonunum með þvottinn eftir morgunmat. Því fylgja heimsins mestu rúsínuputtar, Öglu til ómældar hræðslu (hennar versti ótti eru rúsínuputtar sem snerta hvorn annan). Þvottakonurnar eru mjög ánægðar með vinnubrögðin og hrósa okkur að meðaltali fimm sinnum á hverjum morgni.

Eftir hádegismat böðum við miðstrákahópinn. Þeir fara ekki í hefðbundna sturtu. Fyrst fá þeir tvær gusur af vatni yfir sig, svo fara þeir út í horn með sáputusku og skrúbba sig hátt og lágt þar til þeir eru allir hvítir af sápufroðu. Svo fá þeir nokkrar gusur í viðbót til að skola sápuna. Eftir þessa illu meðferð segja þeir kurteislega "takk Agla" (Agla sér yfirleitt um gusurnar) svo fá þeir krem og hvítt kalkduft á bringuna.

Í gær fórum við niður í miðbæ Lomé til að kaupa fótboltabúning fyrir Olivier. Fundum einn sem okkur leist vel á þangað til afgreiðslumaðurinn sagði að hann væri með "special price" fyrir okkur á 12 þúsund francs. Greinilegt að þetta var alveg sérstakt verð fyrir hvítar stelpur sem eiga pening. Allir fótboltabúningar sem við höfum keypt hér hafa kostað 2000-2500 francs. Við létum að sjálfsögðu ekki blekkjast og héldum leitinni áfram.

Þetta var í fyrsta sinn sem við fórum einar niður í bæ og áreitið var rosalega mikið. Allir reyndu að selja okkur eitthvað, hvort sem það voru sólgleraugu, belti, efnisbútar, bíómyndir, gulrætur eða sardínuhausar. Þau gripu í hendurnar á okkur, mátuðu á okkur efni, settu armbönd á hendurnar og otuðu karlmannseðlaveskjum í andlitið á okkur. Þótt maður segi "nei" fimmtán sinnum, þá gefst fólk ekki upp, eins og þau skilji mann ekki fyrr en maður er orðin dónalegur og hálf öskrar á þau, þolinmæði okkar entist því ekki lengi. Fundum á endanum ódýrari fótboltabúning á Olivier og keyptum 100 bíómyndir á 1500 krónur, flýttum okkur svo heim í leigubíl. Fengum þó ekki alveg frið þar, alltaf þegar bíllinn þurfti að stoppa þustu sölumenn að og reyndu að selja okkur varning.

Eitt sem hefur vakið athygli okkar er hversu mikill agi er í skólastofunum hér. Eftir skóla læra börnin heima og það er kennari sem kennir þeim. Við fylgdumst með tíma hjá 6 ára krökkum út um gluggann okkar um daginn og tókum andköf þegar við sáum að börnin voru ítrekað lamin með priki. Vitum ekki afhverju þau voru lamin, hvort þau hefðu svarað vitlaust, verið óþekk eða svindlað. Sum börnin fóru að gráta og það voru mörg högg látin dynja í þessum tíma. Í lok tímans voru krakkarnir glaðir, sungu fyrir kennarann og klöppuðu fyrir honum með bros á vör. Þetta er greinilega ekkert óvenjulegt hér um slóðir og það leit út fyrir að þessi kennari væri í uppáhaldi. Þrátt fyrir að þetta sé eðlilegur hlutur hér þá stakk þetta okkur í hjartað, í okkar huga er ekkert sem réttlætir það að börn séu lamin.

Allt vatn sem við drekkum þurfum við að kaupa í innsigluðum flöskum. Við drekkum mikið vatn og þar af leiðandi safnast upp hjá okkur flöskufjöll. Við komumst að því um daginn að hér eru flöskur fjársjóður. Við erum alltaf spurðar þegar við komum heim með vatn "má ég eiga flöskuna þegar þið eruð búnar með vatnið", höfum fengið þessa spurningu oftar en einu sinni frá öllum hér, bæði börnum og starfsfólki.

Í gær voru tónleikar á fótboltavellinum sem er við hliðina á Spes. Þeir sendu okkur ljúfa afríska tóna yfir múrsteinsvegginn sem umlykur Spes svæðið. Okkur hefur verið sagt að fara ekki út fyrir svæðið eftir myrkur, en við vorum forvitnar að sjá tónleikana. Við dóum ekki ráðalausar og byggðum okkur því stall úr legókubbum. Stallurinn var tæpur meter á hæð og náðum við því að gægjast yfir vegginn. Við höfðum séð fyrr um daginn að það var verið að setja upp stórt svið með risa hátölurum þannig við bjuggumst við margmenni, en okkur til undurs voru í mesta lagi 20 manns þarna með stóla. Ekki eins mikið fjör og við bjuggumst við. Aðalpartýið var okkar megin við vegginn, krakkarnir með Bafe fremstan í flokki dönsuðu og sungu með. Okkur langaði að dansa með en vildum ekki gera okkur að fífli því þau eru lítil, sæt og dansa eins og atvinnudansarar. Við erum andstæðan.

Kvöldið í gær var eftirminnilegt fyrir okkur. Þessi minning mun sitja eftir þótt hún hljómi ekki merkilega. Lögðumst út á litla grasblettinn fyrir utan húsið okkar, horfðum á tungið og stjörnurnar í kvöldkyrðinni með afríska tónlist í eyrum og hugsuðum um það hversu ánægðar við erum með það að vera hér og fá að kynnast annari hlið af lífinu. Allt sem gerist heima er svo fjarri að okkur finnst það ekki beint koma okkur við. Lágum lengi þarna, töluðum saman og létum hugann reika. Mánuðurinn hér hefur verið okkur afskaplega dýrmætur, lærdómsríkur og innilega gleðilegur. Þótt við viljum ekki fara héðan þá verður næsti partur ferðalagsins líka frábær, bara á allt annan hátt. Heimurinn verður lítill við tilhugsunina að næstu stoppistöðvar okkar eru í þremur mismunandi heimsálfum.

Á morgun ætlum við í skemmtiferð með Olivier og systkini hans. Eigum eftir að plana hana en stefnum á að fara í sund á hóteli og borða svo pitsu á stað sem Hildur og Siggi sögðu að seldi bestu pitsur í heimi. Keyptum krakkabíómyndir í gær þannig við getum endað daginn á kósýkvöldi í herberginu okkar.