Toen ik ruim drie maanden geleden vertrok had ik een heel ander beeld van Kenia dan op dit moment. Over veel cultuurschokken heb ik al uitgebreid in m'n blog gebabbeld, maar waar ik het nog niet over heb gehad zijn gevaren van dit prachtige land. Ik had voordat ik weg ging zoveel enge verhalen gehoord dat ik verwacht had je hier nooit veilig over straat zou kunnen lopen en ik zeker weten minstens drie keer overvallen zou worden in de tijd dat ik hier zou zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me hier geen moment onveilig heb gevoeld. Natuurlijk moet je iets meer opletten dan in Nederland, en ik kan niet wachten tot ik weer heerlijk op m'n fietsje in m'n eentje 's nachts door Amsterdam kan fietsen, want die vrijheid heb je hier zeker niet, maar over het algemeen is Kenia lang niet zo gevaarlijk als iedereen maar denkt. Ik heb nog even gedacht dat ik gewoon te laks was, zeker na de honderd duizend veiligheidsopmerkingen van little Ben gedurende de weken dat hij hier op bezoek was, maar ik ben er ondertussen van overtuigd dat met gezond verstand en goede Keniaanse vrienden het hier helemaal zo slecht nog niet is. Ik ben benieuwd of mama veel verschil zal merken qua veiligheid nu en toen zij hier een jaar geleden was. En ik hoop natuurlijk dat ik het niet aan het jynxen ben nu, kijken of ik ook de laatste twee weekjes veilig doorkom.

Aangezien m'n avontuur er nu echt bijna op zit begin ik te merken dat ik al steeds meer bezig ben met terugkeren naar Nederland. Het is een heel raar idee straks niet meer hier te zitten. Er zijn bepaalde dingen aan het land die ik intens ga missen, maar er zijn ook dingen waar ik ontzettend naar uitkijk als ik straks weer in ons eigen kleine landje zit. Grappig is dat dat veel gerelateerde dingen zijn. Wat ik hier bijvoorbeeld zo leuk vind is dat de mannen hier veel dansen. De eerste mensen op de dansvloer zijn vaak mannelijk en ze gaan helemaal op in hun eigen wereldje van dansen, zoiets zie je in Holland niet snel gebeuren. Waar ik dan wel weer heel erg naar uitkijk is dat ik straks niet meer de slechtste danser op de dansvloer ben. Blanken zijn over het algemeen toch een stuk houtiger in de dansmoves dan Afrikanen, dus het is af en toe best lastig om al dat shaken bij te kunnen houden. Straks is het gewoon weer lekker de polonaise en gabberen, lekker makkelijk en lekker lomp, precies zoals ik het leuk vind.

Ook zal ik de aandacht van de mannen hier wel missen. Je leeft hier wat dat betreft toch een beetje in een paradijs en je gaat al vrij snel naast je schoenen lopen, want werkelijk elke man is hier in je geinteresseerd. Wat ik dan wel weer heel fijn vind aan Nederland is dat de aandacht die je daar krijgt vaak wel veel oprechter is dan hier. Je weet hier nooit of ze je alleen maar leuk vinden omdat ze je blanke huid zien en dus dikke dollartekens op je voorhoofd er bij denken, of dat ze je werkelijk interessant vinden. Bovendien is het wel relaxed dat de blanke mannen wat minder aggressief zijn op versiergebied. Hier maakt het echt niemand ook maar enigszins iets uit als je verteld dat je een relatie hebt, getrouwd ben of wat dan ook, als je man niet in de buurt is denken ze een kans te maken. En ze geven niet op na een poging, ook niet na twee of 100 pogingen, ze blijven gewoon maar proberen proberen proberen. Ze geloven hier werkelijk dat als een vrouw nee zegt dat ze dan ja bedoeld, dus het zal wel een opluchting zijn straks in Nederland dat nee gewoon als nee geaccepteerd wordt. En uberhaupt met geld hier. Er zijn mensen (ok, laat ik het maar gewoon zeggen: mannen) die je niks laten betalen omdat ze willen laten zien dat ze voor een vrouw kunnen zorgen. Ik vind dat persoonlijk erg ongemakkelijk, er hoeft namelijk niemand voor me te zorgen. Ik ben een zelfstandige jonge dame die het ook leuk vind om af en toe een rondje te geven, dus ik vind het absoluut niet fijn als mensen je niks laten betalen. Aan de andere kant heb je de mensen die je volledig uitbuiten omdat je blank bent. Ze nodigen zichzelf uit om mee te gaan naar een restaurant maar verwachten wel dat jij aan het einde van de avond de rekening betaalt. Of elke keer dat je ze thuis over de vloer hebt hebben ze honger (welk tijdstip op de dag dan ook) en eten je hele koelkast leeg. Gelukkig heb ik hier veel vrienden die gewoon normaal zijn, maar af en toe zijn de geld issues hier best lastig geweest.

Dan de biertjes. Ik ben ondertussen helemaal verslaafd geraakt aan de Tusker biertjes! Als je me nu zou moeten laten kiezen tussen heerlijk helder Heineken of Tusker baridi, is voor mij de keuze snel gemaakt. Dan ga ik toch op het Afrikaanse bier af. De Belgische biertjes daarentegen heb je hier weinig, en toen we afgelopen week in de black diamond in een keer in Belgisch bier paradijs waren waande ik me eventjes heerlijk in de Gollem in de pijp, smaakt heerlijk vertrouwd, net als thuis.

Ook met de corruptie heb ik hier een haat liefde verhouding. Af en toe is het zo makkelijk dat je hier alles af kan kopen omdat de regering zo corrupt als de malle is (neem bijvoorbeeld de illegale status van Ester, na een lunch was alles weer geregeld). Aan de andere kant is het lastig. Als je hier door de politie wordt aangehouden gaan ze hoe dan ook op zoek naar een overtreding, en als je werkelijk als een helige aan alle regels voldoet dan verzinnen ze wel iets. Geloof me, ik heb in mijn korte periode hier vaker de zin gehoord: 'i'm going to arrest you and tomorrow you have to go to court' dan dat ik het ooit in m'n leven verwacht had te horen. En om de stomste dingen, geen gevarendriehoek in de achterbak ofzo. En dan willen ze gewoon 100 shilling en dan is het ok, wordt de hele rechtzaak meteen vergeten. Het is wel fijn straks weer precies te weten waar je aan toe bent en precies te weten wat je rechten zijn, want dat is hier voor iedereen nog wel eens onduidelijk.

Wat ik hier wel echt ga missen is het eten. Ik ben zo'n fan van een lekker bordje rijst met vis en groenten tussen de middag, kijk er echt wel tegen op straks weer met een boterhammetje met kaas in een plastic zakje naar t uvaatje te moeten fietsen. Nederland heeft gewoon geen eet cultuur, en dat terwijl het zo leuk en lekker is om 's middags gewoon lekker met wat vrienden te lunchen! En natuurlijk Ester, wij klikken echt op alle fronten, dus het zal wel raar zijn straks niet meer als jut en jul door het leven te gaan!
En uberhaupt de mensen hier. En de natuur. Ik weet niet wat het met mij is, maar van bergen kan ik gewoon geen genoeg krijgen.

Afgelopen week zijn we weer lekker gaan roadtrippen met onze favoriete Alwin vervanger Eric (dit keer hebben we wijselijk niets tegen z'n vriendinnetje gezegd). We hebben een bezoekje gebracht aan de Thomson's falls ten zuidoosten van het dorpje Nyahururu (probeer dat maar eens op een niet grappige wijze uit te spreken). Het is een indrukwekkende waterval van 74 meter hoog die uitkijkt over de Ole Ngare Naro rivier en je kunt van bovenaf een lekker klim en klautertochtje naar beneden maken. Op de terugweg besloten we een kleine detour te maken langs Nyeri, omdat deze route lekker door de bergen gaat. En die natuur, onbeschrijvelijk. Ik blijf gewoon elke keer kriebels in m'n buik houden als ik al die bergen zie. En zeker nu, het heeft veel geregend de laatste tijd, dus van het dorre Afrikaanse landschap is niks over, alles is prachtig groen! Bovendien rij je dan ook nog langs allerlei thee en koffie plantages om het plaatje helemaal compleet te maken. Gelukkig heb ik nog een paar dagen om volop van het landschap te genieten, dus daar heb ik nog geen afscheid van hoeven nemen.

Nou nog eventjes en dan zie ik jullie allemaal weer!!