Afgelopen week heb ik mijn hardloop parcourtje uitgebreid:

Startpunt: GD, Muguku Tumaini schools

Eindpunt: Ngecha, Naomi's place (zo schattig, George noemt zijn huis altijd Naomi's place, omdat zijn vrouw heel geëmancipeerd de centen verdiend)

Totale afstand: ongeveer 11 km

Hoogteverschil: 500 meter

Het is een pittig klimmetje, vooral het stuk naar Kabuku. Wij wonen op 1600 meter hoogte, terwijl Kabuku op ruim 2100 meter hoogte ligt. Van ons huis naar Kabuku is ongeveer 7 km lang en gaat gewoon alleen maar omhoog. Sommige stukken zijn vals plat (kan je deze term ook met hardlopen gebruiken, of geldt het alleen voor fietsen?) terwijl er ook 3 redelijk gemene steile stukken tussen zitten. Eenmaal bij Kabuku is dan een opluchting, want dan gaat de weg een stuk omlaag. Je moet daarna weliswaar weer terug naar dezelfde hoogte, maar even een stuk dalen tussendoor werkt prima om de ademhaling weer op normaal peil te krijgen!

De reden om helemaal naar George te rennen was omdat we waren uitgenodigd voor het eten. George woont al z'n hele leven in Ngecha en al 25 jaar samen met z'n vrouw Naomi in hetzelfde huisje. Zijn (of eigenlijk dus haar) huis is een ontzettend leuk, klein en gezellig Afrikaans huisje. Het heeft een woonkamertje, een keukentje en twee slaapkamers. De allergrootste luxe is de tv, die wij al 3 maanden missen, dus waar we altijd als we op bezoek zijn even volop van genieten. Het huis is erg knus ingericht met een grote vlag met de huisspreuk erop ('Raha ya kuishi ni kupendana', wat 'the joy of life is to love one another betekent'), een heerlijke bank en de kroon die we George gegeven hebben aan het begin van onze trip als trots bezit op de kast, naast alle familie foto's. De tuin is er ééntje waar mama jaloers op zou worden. Een voor Nederlandse begrippen grote tuin, met aan de voorkant bloemen en aan de achterkant zelf verbouwde groenten en kippen en konijnen. Afgelopen week heb ik ook voor het eerst kennis mogen maken met de douche, en dat was helemaal genieten! Op de serre staat een klein zelf in elkaar getimmerd hokje, waar ik mezelf mocht vermaken met een grote bak water. Alle Azië herinneringen kwamen weer boven, want daar hebben we ons 2 maanden lang ongeveer zo gewassen. Het enige verschil hier was dat ik heerlijk warm water kreeg, en aangezien het thema van deze stage toch social responsibility is, paste deze manier van douchen perfect in het plaatje.

Het etentje zelf was te gek. Naomi had heerlijk gekookt en George had zelf kruidenboter gemaakt. Sinds het etentje bij ons thuis, waar we de kruidenboter hebben geïntroduceerd is hij groot fan en ondertussen maakt hij een verdomd goede stinkende smurrie, dus mocht het hele Mizizi Foundation niet werken hebben we al een volgend idee voor hem: kruidenboter verkopen! Aangezien Alwin volgende week alweer terug naar Nederland gaat, was dit etentje gevuld met mooie herinneringen ophalen. Vooral onze taalkundige fouten werden daarbij uitgebreid nog eens besproken. De mooiste daarvan is van Ester. Op weg naar town komen we altijd langs een dierenarts, waar een bord buiten staat met de tekst: mpaka vetinary. Ester zei op een gegeven moment: 'Strange, this vet is just for cats', waarop George ongeveer een half uur heeft liggen huilen van het lachen. Wij snapten alledrie niet wat er zo grappig was, tot George ons hikkend uitlegde dat paka kat is, maar mpaka betekent grens. Op het bord staat dus dat het terrein van de dierenarts tot daar loopt, niet dat er alleen maar katten welkom zijn. Alwin had ook een mooie. Hij wilde op een gegeven moment tegen een bedelaar zeggen: 'hakuna pesa', wat 'ik heb geen geld' betekent. In plaat daarvan zei hij: 'hakuna mpenzi!', wat zich vertaald in: 'I'm not a lover!' Ach het werkte wel, want de vrouw liep daarna weg. Ook zijn we er gisteren achter gekomen dat ik heel vaak mensen heb verkondigd gek op ze te zijn, terwijl ik bedoelde te zeggen dat ze gek zijn. Ik was in de volle overtuiging dat 'umenokkie kabisa' swahili was voor 'jij bent echt helemaal gestoord', aangezien George dit mij geleerd had. Ik vond dit zo'n leuke zin dat ik het wel honderd keer gezegd heb, maar bij het etentje moest Cathrin (de dochter van George) keihard lachen toen deze zin op tafel kwam. De werkelijke betekenis is namelijk: 'ik ben stapelgek op jou!' Oeps, toch veel mannen hier valse hoop gegeven ben ik bang! Alhoewel we later weer hoorden dat het ook een zinnetje is dat irritatie aantoont, dus eigenlijk weten we niet meer zo goed wat het nou werkelijk betekent, het zal wel multi functioneel zijn denk ik.

Heb er wel weer een leuk gezegde bij geleerd: 'haraka haraka haina bakara', wat 'haastige spoed is zelden goed' betekent. Uiterst toepasbaar op Kenia, aangezien hier alles lekker pole pole gaat.

Verder zijn we op werkgebied geweldig opgeschoten, want het business plan is af! Ons hele onderzoek naar hoe Mizizi Foundation als organisatie kan functioneren en haar doelen kan bereiken staat keurig netjes samengevat in een bijna 40 pagina's bevattend plan waar ik stiekem best een beetje trots op ben. En ik niet alleen, ook Anoek (onze begeleider) was zeer onder de indruk en alle Mizizi members zijn uiterst tevreden, dus onze taak hier is goed vervuld. Betekent dat ik nu weer veel tijd heb om lekker te studeren, dus de econometrie boekjes zijn te voorschijn gehaald! Maar na een paar dagen fulltime studeren gaat het toch weer kriebelen en was het tijd voor nieuwe avonturen en genieten van het weekend!

Vrijdag hebben Allie en ik weer eens samen ons autootje gepakt om lake Elmenteita te bezichtigen. Eerst dachten we: 'een beetje een slap aftreksel van een mengsel tussen lake Bogoria en lake Magadi', maar niets bleek minder waar. Dit zoutmeer ligt in het oosten van de Rift Valley en de naam is afgeleid van het Masaai woord muteita, wat stoffige plek betekent. Aan de zuidkant van het meer is een kleine dode vulkaan, waardoor de oever daar met vulkanische stenen bedekt is en je er de Kekopey warm water bronnen kunt vinden. Door alle mineralen voelt het warme water zeperig aan en gelooft men dat het huidziekten kan genezen. De wandeltocht van ongeveer 3 km van de hoofdingang naar de warm water bronnen toe is prachtig en geeft je volop de kans om te genieten van het uitzicht op het meer met haar flamingo's en pelikanen, maar vooral om te genieten van de enorme rust die er hangt. Er is daar gewoon helemaal niemand! De wandeltocht voert je ook nog langs het graf van lord Cole, een pionier kolonist en landbouwer van de Oost-Afrikaanse protectoraat. Zijn Ranch droeg de naam Kekopey, waarnaar de warm water bronnen vernoemd zijn. Al met al dus een prima tijdverdrijf voor de vrijdag ochtend.

's Avonds zijn we maar weer eens lekker gaan stappen en hebben een nieuwe tent ontdekt in Westlands, Gipsy's bar. In één woord: fantastisch! In Gipsy's wordt gewoon lekker trance, house en dance gedraaid, dus voor het eerst sinds we hier zijn konden we eens beter dansen dan de Kenianen, toch meer ons pakkie an! Wat een opluchting! In de Gipsy's is het percentage blanken iets hoger dan de meeste clubs waar we tot nu toe zijn geweest, en daardoor is het de perfecte uitgaansgelegenheid voor de homofiele Keniaan; hier worden ze geaccepteerd. Dus we hebben de hele avond staan swingen tussen de meest nichterige negers en ondanks dat we alle drie redelijk moe waren en van te voren zeiden dat we het niet te laat zouden maken, rolden we pas om 4 uur 's nachts de discotheek uit.

Wat wel leuk is, is dat we nu echt beginnen te merken dat we hier wonen en dat Kenia echt helemaal als thuis begint te voelen. Misschien een tikkeltje laat, aangezien het einde alweer in zicht komt, maar van het weekend in de Gipsy's kwamen we gewoon bekenden tegen tijdens het uitgaan! Dat lijkt mij dus het toppunt van integratie. Ook gisteren in de stad, lopen we op moi avenue (de laan van meerdervoort van Nairobi), kom ik spontaan Rabbit, Teddy en Brian tegen, de rapper in wiens videoclip ik speel en z'n begeleiders. Dus wij midden op moi avenue natuurlijk even gezellig bijkletsen over de videoclip, die ik overigens al gezien heb en die echt hilarisch is!

Ook begin ik helemaal de weg in Nairobi te kennen. Nou klinkt dat misschien raar, maar Nairobi is echt een doolhof! Ondertussen weet ik wel werkelijk alle routes naar town toe, kan ik op meerdere manieren het ziekenhuis vinden (geloof me, we zijn daar kind aan huis, Ester is opgenomen met een nierbekkenontsteking dus ik kom daar een paar keer per dag buurten) en weet ik in town bijna alles te vinden.

Maar wat nog veel belangrijker is in het integratieproces, is dat ik het auto rijden hier nu helemaal onder de knie heb. Het verkeer hier is een attractie op zich. Het is (vooral in en rond Nairobi) één grote chaotische bende. Kenianen leven in principe volledig pole pole, maar in het verkeer zijn ze zo ongeduldig als het maar zijn kan ('haraka haraka haina baraka!!). Dit betekent dat sociaal zijn in het verkeer je nergens brengt. Je moet gewoon je eigen voorrang nemen en proberen niemand er tussen te laten, anders ben je zo een uur bezig om 5 km verder te komen. Aan het begin van dit Afrikaanse avontuur was ik vooral bezig met de linkerkant van de weg en het omgekeerde interieur van de auto (het aantal keren dat de ruitenwissers aangingen in plaats van de richtingaanwijzer zijn niet op één hand te tellen, de knopjes zitten hier gewoon precies aan dezelfde kant van het stuur, alleen dan aan de rechterkant van de auto in plaats van aan de linkerkant en blijkbaar is het vrouw eigen om te spiegelen), ondertussen ben ik een al even aso bestuurder als alle anderen hier. En ik vind het maar wat mooi! De kleinste gaatje zoeken om er toch doorheen te kunnen, heel stoer een vrachtwagen afsnijden omdat hij dan wel groter mag zijn, maar ons kleine Toyotaatje sneller is, en vooral lekker veel inhalen. Het allermooiste is dan dat je een blanke vrouw bent. Je kunt altijd goed aan de auto's zien dat ze je er niet tussen willen laten. Als het gewoon echt niet lukt een klein gaatje te vinden, hoef je alleen maar even je raampje naar beneden te doen, lief te lachen en te zeggen: 'ach, wij mogen hier toch wel even tussen??' en dan ontstaan er spontaan ruimtes! Deden we er aan het begin een uur over om in town te komen, ondertussen sjees ik er binnen een half uurtje naartoe!

Het enige wat ik echt niet kan uitstaan in het verkeer is dat ze hier niet doorhebben dat groot licht in je ogen geen pretje is. Zodra het hier donker wordt doet iedereen z'n groot licht aan. Helemaal terecht, aangezien ze hier niet aan straatverlichting doen, maar ze hebben volledige schijt aan tegenliggers, dus na elke auto van de andere kant zie je even alleen maar vlekken! Levensgevaarlijk! Gelukkig kan je wel zelf seinen met je groot licht en ongeveer 40% van de tegenliggers snapt je dan, dus hoef je nog maar 60% van de keren je ogen dicht te knijpen.

Vandaag nog een perfect dagje chillen gehad. Vanochtend moest ik natuurlijk even Ester entertainen in het ziekenhuis, waar we ondertussen berucht zijn, dus alle verpleegsters komen met plezier naar haar kamertje toe om ff te babbelen. Vervolgens wilde ik boodschapjes doen en lekker naar huis gaan om m'n dagje rust te pakken, maar toen kwam ik bekenden tegen die hele andere plannen hadden. Een dagje zwembad, sauna, Turks stoombad en massage op hun compound. Rijke stinkerds uit Saoedi-Arabië, helemaal genieten. Vervolgens ook nog Arabische koffie gedronken met allerlei exotische lekkernijen erbij, dus toen ik eind van de middag in het ziekenhuis kwam, waar de parkeerwachter met een grote glimlach constateerde dat ik weer terug was, was ik heerlijk ontspannen en relaxed. Nadat ik de verpleegster en de parkeerwachter had beloof morgen weer te komen buurten mocht ik eindelijk naar huis, dus ik kan zo meteen fijn van m'n bedje gaat genieten.

Al met al dus weer een heerlijk weekje gehad, met een topweekend als afsluiter! Laatste week van Alwin gaat nu aanbreken, dus behalve studeren zullen we ook nog even een paar daagjes van ons mannelijk gezelschap moeten genieten! Donderdag verhuizen we naar een appartement in Westlands. Een heerlijk groot appartement in de stad, en vlakbij Gispy's! En de allergrootste luxe: het heeft een televisie! Dat wordt genieten!!