We zijn weer veilig terug in Nairobi, na 10 dagen intens genieten aan de kust. Ontzettend leuk om eens kennis te maken met een totaal andere cultuur van Kenia, de sfeer aan het strand is enorm relaxed en de mensen zijn supervriendelijk. Vooral Lamu heeft mijn hart gestolen, wat een geweldig eiland.

Lamu behoort tot de gelijknamige Keniaanse archipel, waar Arabische, Europese en andere uitheemse invloeden gedurende vele eeuwen gezorgd hebben voor een mengelmoes van culturen, alhoewel de Arabische cultuur het duidelijkst aanwezig is. Het telt 24.525 inwoners en minstens net zoveel ezels. Een bekende uitspraak is er iets in de trant van: "mtu bila ya punda ni punda", wat "een man zonder ezel is een ezel" betekent. Logisch dus dat het voornaamste vervoermiddel daar de ezel is. Uiteraard konden wij als die hard toeristen de kans om een donkey ride te maken niet aan ons voorbij laten gaan, dus wij gezellig met z'n viertjes op de ezel naar Matandoni, een klein dorpje in het noordwesten van Lamu, waar de traditioneel Arabische zeilschepen (ook wel dhow genoemd) worden gebouwd. De eerste 30 minuten waren top. Zo'n dier nodigt uiteraard uit tot eindeloos cowboyliedjes zingen en hobbelende wedstrijdjes houden in welke ezel het snelste kan. Na een tijdje echter begin je toch wel te voelen dat er geen zadel op die beesten zit en beginnen de eerste pijntjes op te komen. De tocht naar Matandoni duurt ongeveer 2 uur, dus tegen de tijd dat we daar aankwamen liepen we alle vier als echte cowboys (lees: wijdbeens) en de mannen hadden ballen in vergelijkbare blauwe kleur als die van de Velvet monkey, dus op de terugweg wijs besloten lekker te lopen in plaats van gebruik te maken van dit 'geinige' transportmiddel.

Aangezien buiten de drukte van de marktjes en uiteraard de (heerlijk om 5 uur 's ochtends) gillende moskee het geluid van 'We take dhow trip, see mangroves, eat fish and coconut rice' nog veel meer aanwezig is, is een dhow trip op Lamu een andere toeristische must, en eentje die buitengewoon leuk is. We zaten op de dhow met twee Israëliërs, een Canadees en de Kapitein met z'n drie maatjes. Twee seconden weg van de haven en er werd al een grote zak Marihuana te voorschijn gehaald (you're Dutch and you don't smoke???), iets dat ons overig aan de kust meerdere malen is aangeboden. Little Ben natuurlijk meteen in z'n sas, voelde zich helemaal als in Amsterdam! De trip was een heerlijk dagje op het water, lekker zeilen, saltootjes vanaf de boot maken, zelfgevangen vis op het strand barbecuen, boekje lezen, muziek luisteren (Bob Marleen in da house!!), zwemmen en socializen metde Kenianen.

Socializen met de Kenianen in Lamu is trouwens zo mogelijk nog makkelijker dan in Nairobi. Het is een klein dorpje waar iedereen elkaar kent en voor elkaar zorgt, één grote familie. Aangezien babbelen wel ongeveer één van m'n grootste hobby's is en ze er op Lamu ook een handje van hebben, duurt het niet lang voor je part of the family bent. Heerlijk om rond te lopen en overal een praatje te maken, een coconut wijntje mee te drinken en de laatste roddels van het eiland te horen. De respectvolle groet van de kindertjes is een kus op je hand en je kan geen 2 meter lopen zonder het vertrouwde 'Jambo, habari gani?'of 'karibu Lamu' te horen. Wat ook erg fijn is om te zien is dat (in tegenstelling tot wat ik aan ervaringen in Azië heb) kindertjes met het syndroom van down in Lamu (overigens, in de rest van Kenia ook) gewoon geaccepteerd worden. Omdat het zo dorps is, is er weinig tot geen criminaliteit en in je eentje in het donker over straat als blond meisje zijnde is geen enkel probleem. Ik heb op het hele eiland ook geen echte armoede gezien. Volgens mij verdienen de inwoners er naar Keniaanse maatstaven boven gemiddeld. Toerisme is de belangrijkste inkomstenbron dus iedereen kent een paar woorden Nederland (lekker lekker, gaat goed, mooi dag) en ik ben er daardoor helaas wel achter gekomen dat mijn Engelse uitspraak volledig vervuild is met een Nederlands accent. Ik hoefde maar twee woorden te zeggen en het was voor niemand meer geheim in welk land ik geboren ben. Maar ach, accepteetje, dan maar een trotse Nederlander zijn.

Een minder leuke kant van de kust van Kenia is trouwens dat je er veel rijke oude blanke mannen ziet met mooie jonge donkere meisjes, iets waar bij mij m'n haren recht van overeind gaan staan. Ook komt bij de uitgaansgelegenheden veel prostitutie voor, al duurde het met mijn naïeve karakter een tijdje voor ik dat door had, en ook beachboys zijn geen onbekend verschijnsel, maar met 2 mannen aan onze zijde hadden wij daar geen last van.

En we hebben weer gevlogen, was een groot succes! In een vliegtuigje voor 30 man, van Lamu met tussenstop in Malindi terug naar Nairobi. Vooral het opstijgen was erg avontuurlijk. Het vliegtuig maakte net snelheid toen we in één keer keihard moesten remmen, moesten omkeren en nog een keer moesten proberen op te stijgen. Je had onze hoofden moeten zien, oh my god niet weer!!! Ezel op de airstrip (een ezel stoot zicht geen 2x aan dezelfde steen, nu ik toch lekker in de ezel gezegdes zit!), dat is dan weer het nadeel van die beesten, ze lopen af en toe een beetje in de weg.

Ondertussen heb ik Ben weer op het vliegtuig gezet en is de rust weder gekeerd in huize Holland. Kunnen we weer verder met normale leventje in het koudste gedeelte van Kenia. Als we hier vertellen dat we in Limuru wonen is de standaard reactie van werkelijk waar elke Keniaan: 'Oeh, cold place!!'. Aan het begin denk je, ach stel je niet aan, Nederland is pas koud! Maar na een paar maanden de al enorme temperatuurverschillen tussen Nairobi en onze plek (30 km verderop) gemerkt te hebben en helemaal na een weekje vertoeven aan de kust met 40 graden ben ik het helemaal met al die Kenianen eens.

Anyhow, echt superleuk dat little Ben er was, we hebben een onwijs leuke vakantie gehad en ik zal die adhd kikker hier wel een beetje gaan missen. Maar ach, zoals Rafiki al in de Lion King wijs zong:

'Asante sana, squash banana, wewe nugu, mimi hapana'

De betekenis zal ik er maar niet bij geven, want in de lion king slaat het liedje nergens op, in deze blog al helemaal niet, maar het is hier ondertussen ons lijflied geworden dus ik wilde het op de één of andere manier toch in het verhaaltje verwerken.

GGGGRRRRRROOOAAAAAHHHHHHHH (tot slot nog maar onze favoriete leeuwenbrul)