Jeetje, wat een briljante eerste week!

Laat ik me maar vast verontschuldigen want ik ben bang dat mijn talent in enorm veel lullen zomaar eens vertaald kan worden in een talent in ellenlange verhalen schrijven!

Ok, dan maar eens een korte introductie in mijn leven hier in Kenia. Ik zit samen met Alwin en Ester in een mooi appartementje op het terrein van de Tumaini boarding school in Red Hill. We hebben een mooie veranda waar we lekker elke dag mooi in de schaduw met onze laptopjes aan ons project werken. We hebben wel internet, maar een erg slechte connectie en we delen met z'n 3tjes één stick dus onderzoek doen krijgt zo een hele nieuwe dimensie, maar in principe gaat het heel erg prima. Verder is ons stekkie ultra luxe. We hebben een zwembad op het terrein hier dus het is elke ochtend heerlijk wakker worden met een paar baantjes trekken. We zitten wel redelijk hoog, ongeveer 1700 meter, dus na 10 baantjes ben ik al behoorlijk buiten adem, maar ik krijg in ieder geval een dagelijkse portie sport dus dat is volop genieten. Hardlopen heb ik nog niet gedaan, maar het is ons afgeraden zelf het terrein af te gaan (zeker 's avonds) vanwege Somaliërs die op de uitkijk staan voor rijke toeristen, dus voorlopig moet ik het denk ik bij zwemmen houden. Wel zitten we al te azen op een potje voetbal met de scholieren hier, want die hebben elke middag voor ons huis voetbaltraining. Het is geen ADO Den Haag, maar het is wel leuk om zo af en toe eens een potje voetbal te zien.

Mizizi Foundation, waarvoor we onderzoek doen, is echt een hele kleine organisatie met superleuke mensen. Ik heb voorlopig alleen nog kennis gemaakt met en deel van het bestuur, George, de voorzitter, Njee, George zijn assistent en Kamande, de man van de financiën. George is een hele sympathieke man, altijd vrolijk en heel behulpzaam. Njee is een echte chillerd, die kan echt non stop bulls*** verhalen vertellen. En Kamande is m'n favoriet, een echte rasta, het is alsof je met Bob Marley zit. Hij is continu stoned, vergeet alles en kan alleen maar heel hard lachen om alles wat je zegt. Hij is boer en heeft een hele mooie boerderij in Limuru, dus we hebben al heerlijk verse groenten van 'm gehad, vitamientjes zullen we de komende paar maanden gelukkig niet te kort komen! Het onderzoek moet wel nog een beetje op gang komen. Afrikanen zijn over het algemeen nog al sloom en vooral niet efficiënt, dus het gaat allemaal op een heel erg prima vakantie tempo, maar we hebben zelf wel een hoop te doen dus we vervelen ons zeker niet. Deze week gaan we goed om de tafel zitten met de hele organisatie en plannen trekken van hoe we de komende tijd gaan indelen.

Alright, so far het leventje bij ons thuis, maar we zijn natuurlijk niet helemaal hierheen gereisd om een beetje thuis rond te hangen, we willen Kenia zien! En daar zijn we dit weekend mee begonnen. We moeten maandag tot en met donderdag werken en dan hebben we elke week een lang weekend vrij. Afgelopen weekend hebben we al meteen een mega vet weekend gehad! Ester is al helemaal bekend met Kenia, aangezien zij een school heeft opgezet in Entesekera, een community in Loita Hills en het leek ons superleuk om daar eens een kijkje te gaan nemen. Dus vrijdagochtend vroeg vertrokken want we hadden een lange rit voor de boeg. Rijden hier is hilarisch (sorry moeders, ik weet dat je het levensgevaarlijk vindt, maar ik kan het toch niet laten). We moesten vrijdagochtend onze chauffeur ergens oppikken, dus het eerste stuk heb ik gereden, daarna heeft Mike (de chauffeur) ons naar Narok gereden. Onderweg een groot deel van de fauna van Kenia mogen bewonderen; apen, overstekende koeien, zebra's, alles was aanwezig.

In Narok hebben we kennis gemaakt met Jeremiah, een vriend van Ester waar we afgelopen weekend bij gelogeerd hebben. Wat een superleuke gozer! En wat een fantastische tocht van Narok naar Entesekera. Met een gewone personenauto over zandwegen, stenen, asfalt met zulke grote gaten erin dat je alleen maar slingerend over de weg kon om alle gaten te ontwijken, briljant! Van Narok tot Entesekera is ongeveer 150 km en we hebben er ongeveer 4,5 uur over gedaan (kleine indicatie van hoe snel je gemiddeld kon rijden), maar voor ons was dat natuurlijk geen probleem, uitzicht genoeg en natuurlijk vet veel lol met rijden. Toen we uiteindelijk eind van de middag aankwamen was de auto al helemaal kapot en had moeite met starten, dus we zijn maar eerst naar het dorp gereden om een monteur te regelen. Ook echt fantastisch. Als blanke ben je echt een attractie daar, dus binnen no time hadden we 20 kinderen om ons heen verzameld waarmee we ons een paar uur mee hebben kunnen vermaken. Wedstrijdjes wie het hardste kon boeren gehad, hele fotoshoots gehouden, goeie handshakes geleerd, dat het de monteur ongeveer 3 uur kostte voordat hij de auto weer aan de praat had maakte helemaal niet uit. Ook nog even in de dorpskroeg (lees: 3 banken en een mini tvtje) een voetbalwedstrijd gekeken en een heerlijk Tusker biertje gedronken (echt heel erg lekker bier), dus de uren vlogen voorbij. Toen we eenmaal om een uurtje of 10 naar Jeremiahs huis reden stopte de auto er toch weer mee en moesten we lopen. Hilarisch, sta je dan in het pikkedonker met jungle geluiden om je heen en 15 halve liters bier. Gelukkig zijn de mensen hier superbehulpzaam, dus alles wat betreft de auto werd meteen voor ons geregeld en wij konden lekker in Jeremiahs huis genieten van de welverdiende rust.

Jeremiah woont in een superleuk huis, heel erg gezellig. Hij is groot fan van Nederland, dus we kwamen binnen en het eerste wat we zagen was een grote poster van het Nederlandse elftal aan de muur. Ook zo'n beetje alle WK gadgets waren aanwezig en het huis was sowieso zo gezellig ingericht dat je je meteen thuis voelde. Ik zal proberen met dit slechte internet wat fotootjes te uploaden om jullie allemaal een idee te geven, maar het was een feest bij hem te mogen logeren. Het is ook echt een hele aardige gast, veel humor, en we hebben de grootste lol gehad dit weekend.

Zaterdag hebben we een hele bijzondere dag gehad. In Kenia wonen 42 verschillende stammen en in Loita Hills wonen vooral mensen van de Maasai. Zaterdag hebben we eerst een kijkje genomen in de school van Ester en daarna een echte Maasai begrafenis meegemaakt. Alhoewel deze erg verwesterd was, want het was een Amerikaan die begraven werd, maar hij woonde al 10 jaar in Entesekera en was goed geïntegreerd. Dit duurde zo'n beetje de hele dag, want ze zouden 11 uur beginnen, maar omdat ze die ochtend pas begonnen waren met het graven van het graf begon de ceremonie pas om 2 uur, heerlijk dat het allemaal geen donder uitmaakt als iets een paar uurtjes uitloopt. Na de ceremonie zijn Alwin en ik met Jeremiah en Masek (een echte Maasai man) naar een Manyatta gereden. De Maasai mensen hebben speciale plekken waar een Manyatta gebouwd kan worden, waar dan alle vrouwen met kinderen 8 maanden lang zitten terwijl de jongens (tussen de 16 en de 20 jaar oud ongeveer) alle rituelen ondergaan naar de volwassenheid toe. Het laatste ritueel, dat de jongens officieel volwassen maakt, heet eunoto. Deze hele onderneming gebeurt één keer in de vijf jaar en nu zat er een groep in een Manyatta redelijk dicht in de buurt. Masek heeft ons echt heel veel verteld over de Maasai, dus dit was mega interessant. De vrouwen krijgen een week om van koeienstront en takken hutjes te bouwen. Deze hutjes zijn ongeveer 6 vierkant meter groot en daar slapen de vrouwen, kinderen en koeien allemaal in. Bovendien koken ze ook nog binnen. Een nichtje van Masek zat toevallig in deze Manyatta dus we werden meteen uitgenodigd voor een heerlijke kop Afrikaanse chai (thee met melk) binnen in een huisje. Rete brandgevaarlijk en bloedheet, zit je met z'n allen opgepropt in zo'n hutje bij het vuur thee te drinken, maar wel echt heel erg gaaf. Ze zijn daar over het algemeen niet zo op toeristen, dus we hadden geluk dat Masek met ons mee was, unieke ervaring denk ik zo.

Maasai meisjes en jongens worden rond hun twaalfde besneden (auw, ik ben echt heeeeel erg blij dat ik geen Maasai meisje ben) en dan gaan de jongens tussen hun 16e en 20e dus naar een Manyatta. De groep met jongens vormt een leeftijdsgroep, en samen met hun eigen Clan en de Clan van de vrouw waarmee ze trouwen vormen dat de drie belangrijkste groepen in hun leven. Een Maasai man mag wel met een niet Maasai vrouw trouwen (iets dat ik heel bijzonder vond, aangezien homo's bijvoorbeeld totaal uit den bozen zijn, die worden vervolgd en buitengesloten en/of vermoord) en een vrouw kan aan meerdere mannen toebehoren. We hebben in de auto echt hele interessante discussies hierover gehad met Masek en Jeremiah, en het was echt interessant om op zo'n manier kennis te maken met de Maasai cultuur. Nogmaals hopen dat ik de fotootjes online krijg, want dit is best bijzonder om te zien denk ik. Zo, kan ik jullie ook nog een beetje cultuur meegeven.

Eenmaal terug in het huis had Ester al een kuku geslacht. Ester is wel echt een stoer wijffie. En gelukkig net als ik alcoholist, dus we hebben nu al een enorm goede band. De kuku (kip) bleek alleen een haan te zijn, net ietsje lastiger om te slachten, zeker met een bot mes, dus volgens Ester was het geen pretje voor dat beest geweest. Uhl, blij dat ik in de Manyatta zat. Volgende keer dat we daarheen gaan heeft Jeremiah beloofd een geit te regelen, en dan gaan we die slachten, ben benieuwd of ik dat aandurf!

Zondag lekker vroeg op om dan maar eens aan de lange tocht naar huis te beginnen. De auto was ondertussen weer mas o menos gefixt dus we moesten maar hopen dat we ooit thuis zouden komen. We kregen nog een lifter mee, en daar waren we uiteindelijk erg blij mee. De auto stopte er natuurlijk onderweg mee en wilde niks meer doen. Sta je dan, in the middle of nowhere, 5000 graden (als het niet warmer was) en een kapotte auto. Supermooi, the true African experience! Ester bleef lekker op de auto passen, Alwin, Elisia (onze lifter) en ik moesten een half uurtje lopen naar Naikera en daar proberen een automonteur te regelen. Een half uurtje Afrikaanse begrippen bleek al snel heel wat langer te zijn, maar na een uur lopen konden we mooi een lift regelen in een bouwvakkers vrachtwagen achterin, dus 10 minuutjes later waren we in Naikera. Daar kenden ze het begrip blanken helemaal niet, dus we waren weer grote entertainment voor die kindertjes daar. Eentje was echt een enorme baas, liep een beetje in z'n blote tampeloeris stenen naar de straathonden te gooien, ik heb me rot gelachen. De kindertjes hier zijn überhaupt genieten, wat een schatjes allemaal! Elisia ging met een monteur naar Ester toe en wij hebben zo'n 2 uur lang maar liedjes gezongen met de kids. Uiteindelijk bleek de auto echt total loss, dus we moesten met een taxi naar Narok. Met z'n zevenen (er moesten nog meer mensen mee) opgepropt in een klein personenautootje over de hobbelige weg vol gaten in de brandende zon en ja hoor…de auto ging kapot. Ergens verbaasde ons dat niet, want de auto was al te gammel voor woorden toen we instapten, kapotte voorruit, half zachte banden, rare geluiden die uit de motor kwamen, dat we überhaupt thuis zijn gekomen is een wonder. Anyway, de remblokjes stopten ermee. Gelukkig was dit probleem binnen een half uur verholpen en konden we weer verder. We waren nog even bang ook een lekke band te hebben, maar dit bleek vals alarm te zijn, en uiteindelijk kwamen we om een uurtje of 7 uitgeput en uitgehongerd (alleen ontbijt en dan zoveel spanning en sensatie bleek toch te veel van het goede) in Narok aan, alwaar Mike ons uitnodigde voor een lekkere kop chai bij hem thuis. We mochten van George niet meer helemaal terug naar Red Hills want hij dacht dat dat te gevaarlijk zou zijn, dus we hebben een hotelletje gepakt, een heerlijk koud biertje gedronken, fantastisch gegeten (ik weet niet wat iedereen altijd maar zeurt over het eten in Afrika, maar ik vind het genieten! Rijst, vis, groentes, vers vlees, ik heb helemaal niets te klagen!) en heerlijk vroeg naar bed gegaan.

Al met al dus een erg avontuurlijk eerste weekend gehad, en vooral een erg goede indruk gekregen van Afrika, en Afrikanen. Ontzettend sympathieke mensen, ontzettend mooi land en ik kan niet wachten op ons volgende avontuur!

Ps1: lekkere haagse chica's, jullie handdoek is echt mega groot, kijk maar naar de foto!!

Ps2: moeders als je denkt dat Jambo een mega hit hier is heb je het mis, dat is voor de toeristen! Voor de Afrikanen is dr. Ringding met 'the needle' een grote hit, dus speciaal voor jou hier de songtekst (en voor alle anderen ook, want de tekst is hilarisch):

I am not a qualified phisician

And I don't want to give this injection (2x)

Dorothy is begging for trouble She insists I should give her this needle Darling one thing you have to know Don't blame for where the needle goes

Refrein: I push it in She pulls it out I push it back She starts to shout Dr ringding you are terrible I can't stand the size of your needle She lays down in certain position

It was difficult to give the injection She starts holding on to the needle Making me feel so uncomfortable I said darling can't you be steady I am going to have it in very shortly She said dr ringding I'm sorry But the size of your needle frightens me

Refrein

She still can't lay down quietly Constantly moving her body So I suffering the face with succession (hmmm dit klopt niet helemaal maar goed) And keeping giving the injection She said doctor stop it I can't stand the pain I don't think you are inside the right thing I said you fool You won't be told the needle must be sticking in the wrong hole (of zoiets)

Refrein

I pull it from the hole and start again I have the needle now in the right thing The needle just got in half an inch The stupid young lady starts to finch Suddenly she said it is working I can feel the pain is easily going in I said you little fool look what you do You talk until the needle breaks in you

En nog een keertje het refrein

Ok, dit was het dan zo'n beetje tot nu toe, ik zeg lieve rafiki's lala salama en tutaonana.