Afgelopen week heb ik weer eens intens mogen genieten van het sociale karakter van de Keniaan. Donderdag zouden we met z'n drietjes gezellig een dagje Nairobi doen, maar aangezien Ester zich nog niet helemaal jovelnootje voelde en Alwin vast zat in Limuru, besloot ik in m'n eentje de gevaren van de stad te trotseren. In de matatu raakte ik aan de praat met Carol, een Keniaanse alleenstaande moeder van 30, die eigen baas is en dus alle vrijheid heeft om te doen wat ze wilt. Tegen de tijd dat we de matatu uit stapten had ze zich al met volledige overgave over mij ontfermt en hebben we een hele dag gezellig samen door het centrum rondgebanjert. Ze heeft me meegenomen naar een superleuk marktje aan de rand van de stad, waar de meeste spulletjes gemaakt worden en ze dus goedkoper zijn dan in het centrum, ik heb haar meegenomen naar city market om kennis te maken met onze king Charles, van wie ik overigens (de schat) zomaar een painting cadeau heb gekregen, we hebben heerlijk geluncht bij één van haar favoriete tentjes in Nairobi en we hebben een bezoekje gebracht aan de kapper, dus m'n haartjes zijn weer lekker in model geknipt en ik ben weer 100% vertoonbaar. Dit is een aspect van Kenia wat ik wel echt ga missen als ik weer in Nederland ben. Mensen zijn hier gewoon oprecht heel aardig. Ze zijn veel meer community minded dan wij dat zijn, de gemiddelde Nederlander denkt in de ik-vorm, terwijl de gemiddelde Keniaan in de wij-vorm denkt. Dat is ook het leuke van zo'n spontane dag, we hebben het voornamelijk gehad over de cultuurverschillen, en zo leer je toch het meest over een land.

Wat ik bijvoorbeeld nog niet wist en wat ik wel heel leuk vond is dat een Afrikaanse moeder naar de eerstgeborene wordt genoemd. Dat zou betekenen niemand mijn moeder meer Marian zou noemen, maar dat ze naar de naam mama Casper zou luisteren. En uiteraard is ook het onderwerp homoseksualiteit ter sprake gekomen toen ik vertelde dat ik Gispy's zo'n leuke tent vond. Je kan hier gewoon worden opgepakt en 14 jaar lang in de cel doorbrengen als je op dezelfde sekse valt, bizar! Bovendien heb ik ook weer wat geleerd over hoe onveilig de matatu's zijn. De meeste eigenaren van dit openbare vervoersmiddel bezitten minstens 15 matatu's. Als eens in de zoveel tijd de matatu's naar een apk keuring moeten, laten ze eerst de beste matatu keuren. Zodra deze is goedgekeurd of de nodige reparaties is ondergaan, gebruiken ze de onderdelen van deze wagen om ook de andere matatu's ongeschonden door de keuring te laten komen. Betekent dus, dat van de 15 voertuigen die de baas bezit, er waarschijnlijk maar eentje akp waardig is, en dat terwijl het per dag weet ik het hoeveel personen vervoert!

Maar behalve dat ik hier ontzettend veel leer over de Keniaanse cultuur en natuurlijk het opzetten van een business, leer ik ook nog eens ontzettend veel over auto's. We hebben ondertussen al ons portie autopecht gehad, en ik heb afgelopen week zelfs voor het eerst in m'n leven een wielklem gehad (lang leve de corruptie), maar de banden van ons stoere autootje hadden ons nog nooit in de steek gelaten. Tot gisteren. We waren net op weg naar Mathare toen een bewaker ons er op wees dat we een puncture hadden. Dus wij de auto uit om een band te verwisselen! Ok, dit klinkt een stuk stoerder dan het was, technisch gezien hebben wij bagger weinig verwisseld en was de guard onze redder in nood, maar ik heb nu in ieder geval een keer gezien hoe je een band verwisselt, en het is bijzonder makkelijk (of zo ziet het er in ieder geval uit). Dus 10 minuutjes later zaten we weer vrolijk in de auto met de reserve band rechts voor prima aan het draaien. Alhoewel, prima is niet helemaal het juiste woord. Het stuur had een eigen willetje gekregen en de auto swiepte werkelijk waar alle kanten op. Dus wij bij het eerst volgende benzine station gestopt, maar natuurlijk is op zondag niets qua banden repair open, dus we moesten een dagje met een unbalanced wheel rijden. Het rijdt heel ongemakkelijk, maar er was ons verteld dat het mogelijk is als je maar rustig aan rijdt. Dus wij op de grote weg met 30 km per uur, aan alle kanten seinende Kenianen die 'there's something wrong with your tire!!' uit het raam schreeuwden, in een hobbelend barrel op weg naar de ghetto!

Via via had ik namelijk het telefoonnummer van Victor gekregen, de chairman van Maji Mazuri (vert: goed water), een organisatie werkzaam in Mathare en hij zou Ester en mij introduceren aan de jeugdgroep en een tour geven. Mathare is de op één na grootste slum in Oost-Afrika, of eigenlijk een aantal slums bij elkaar, waar in totaal rond de 500.000 mensen wonen. Ongelooflijk indrukwekkend. Misschien klinkt het raar, maar ik had nog niet erg veel te maken gehad met de echte armoede van Afrika. Natuurlijk heb ik een bezoekje gebracht aan een Manyatta, wat misschien qua geld volledige armoede is, de Masaai heeft geen geld, maar de Masaai stam leeft gewoon niet naar twintigste eeuwse maatstaven en weet zich prima te redden in de wildernis. De bewoners in de slum daarentegen zijn echt arm. Mathare lijkt gewoon een beetje op een vuilnisbuilt. De hygiene is ver te vinden, het stinkt er gigantisch en het is echt een struggle to survive.

De jeugdgroep van Maji Mazuri had toevallig deze dag een uitwisselingsproject met een soortgelijke organisatie in Kibera, de grootste slum in Afrika en één van de grootste slums ter wereld en wij mochten mee. Tijdens de rit er naartoe was ik te druk aan het babbelen om veel van de omgeving mee te krijgen, maar Ester vertelde me toen we de bus eenmaal uitstapten dat ze al minstens 5 heftige gevechten gezien had en dat ze al duidelijk kon merken dat we in de ghetto waren. Wanneer mensen over gevaren in Kenia praten is de kans groter dat ze het over de sloppenwijken hebben dan over bijvoorbeeld het centrum. Na ook een tour in Kibera gehad te hebben, wat overigens al een stuk schoner oogde dan Mathare, was er een vergadering met de twee organisaties. Wat een verschil met de Mizizi vergaderingen, iedereen stond vooraan om zijn of haar mening te delen, terwijl we bij ons nog wel eens woorden uit de studenten moeten trekken. Er werd flink gediscussieerd over de overeenkomsten en de verschillen tussen de twee slums, waarbij hier en daar de nodige afdwalingen werden gemaakt. Vooral van de afdwaling over verkrachtingen binnen het huwelijk deden bij ons de oren klapperen. Er zijn serieus jongeren in Kenia die van mening zijn dat de vrouw het bezig van de man is en zodra ze getrouwd zijn het geen verkrachting is als zij tegen haar zin in seks met hem moet hebben. Gelukkig vond de meerderheid van de vergadering dit grote onzin en al met al waren er erg leuke debatten waarin ook wij onze mening mochten geven, dus dit was weer een hele bijzondere ervaring.

Een paar feitjes over Mathare en Kibera die ik geleerd heb:

·Het woord slum komt van de Ierse zin 's lom é (dit spreek je uit als s'lum ae), wat sombere of berooide plaats betekent

·In totaal wonen er wereldwijd één biljoen mensen in slums

·Kibera biedt onderdak aan ongeveer één miljoen mensen

·De gemiddelde grootte van een huisje in Kibera is 6 vierkante meter, kost ongeveer 5 euro per maand en biedt onderdak aan 8 of meer personen

·Mathare heeft een eigen voetbalteam, Mathare United

·Het percentage tienermoeders in Kibera en Mathare is rond de 50%

·In 2006 zijn door gevechten tussen verschillende gangs in Mathare honderden huizen verbrand en minstens 10 doden gevallen

·Beide slums hebben meerder basisscholen en zelfs middelbare scholen, die tegen kleine betaling voor iedereen toegankelijk zijn

·60% van de inwoners van Nairobi woont in sloppenwijken en in totaal bezetten de sloppenwijken maar 6% van het land van Nairobi

·20% van Kibera heeft elektriciteit

Ik moet eerlijk bekennen dat een dagje daar rondbrengen wel echt heel veel indruk heeft gemaakt en maar al te goed doet beseffen hoeveel geluk ik heb dat ik in Nederland geboren ben.

Verder hebben we afgelopen week afscheid moeten nemen van Allie, dus we zijn nog maar met z'n tweetjes over! Natuurlijk hebben we hem pas laten gaan nadat we tijdens het afscheidsetentje speciaal voor hem op karaoke night uit volle borst 'the lion sleeps tonight' hebben gezongen, wat met ons zangtalent uiteraard ontzettend gewaardeerd werd, dus we hebben goed afscheid kunnen nemen. Bovendien staan de nodige reunietjes in Amsterdam al weer gepland dus hij hoeft ons niet heel lang te missen. Ook hebben we (nogmaals: lang leve de corruptie) op ongeveer legale wijze ons visum kunnen verlengen, wat betekent dat ik nog 3 maanden geheel legaal in Kenia mag verblijven. Mooi ook, dat we er tijdens het verlengen achter kwamen dat Ester haar visum in principe al verlopen was. Gelukkig konden we dankzij onze goede contacten hier, Ester met een lunch uit de gevangenis houden, anders had ik in m'n eentje in ons nieuwe huisje moeten zitten. We zijn verhuisd naar Westlands, met heerlijk veel kroegen en discotheken op loop afstand (alhoewel 's nachts rondhuppelen ook hier niet wordt aangeraden, maar de taxi is in ieder geval een stuk goedkoper) en met het centrum nog maar 5 km verderop, dus het is een perfecte plek om de laatste weken door te brengen en uitgebreid afscheid te kunnen nemen van alle leuke lieve mensen die ik de afgelopen maanden ontmoet heb. Komende week zal ik dus wel lekker veel feestjes hebben! En dan ga ik zaterdag papa en mama van het vliegveld halen om 10 dagen lang volledig te kunnen genieten van het Keniaanse landschap en natuurlijk hun gezelschap! Nog eventjes de toerist uithangen voordat ik het land weer ga verlaten!