Een weekje…..double trouble en liefdesperikelen.

We zijn er helemaal achter, met z'n drietjes (Alwin, Ester en ik) zijn we onverslaanbaar, rete succesvol en perfect in evenwicht, maar afgelopen week hebben de meiden het zonder Alwin moeten redden en dat was geen succes.

Het begon natuurlijk allemaal al zondag met ons vliegavontuur, wat ons overig wel enorm veel bekendheid in Nederland heeft opgeleverd. Heel bizar, Ester had ons verhaal aan een vriend van haar verteld die voor één of ander dagblad van Overijssel werkt (Tubantia), en hij vroeg of hij er een stukje over mocht schrijven voor in die krant. Leek ons wel grappig, maar voor we het wisten had de Telegraaf het opgepakt, werden we gecontacteerd door t AD en hing SBS aan de lijn. Redelijk gênant want het verhaal werd volgens mij steeds groter en heftiger, maar dat terzijde.

Nadat we maandag na een heerlijke nacht op de Mlango Farm weer lekker thuis kwamen hadden we besloten nog een dagje rust te pakken om bij te komen van het avontuur en de kneuzingen een beetje te laten helen. Nou zullen de meeste mensen ook wel begrijpen dat rust niets voor mij is, dus ik ben lekker dinsdag weer gaan knallen, en donderdag was ook Ester weer ready to rumble dus wilden we ook wel weer eens het huis uit. En dat hadden we beter niet kunnen doen. We hadden net George op een matatu naar town gezet en zaten zelf in de auto naar Westlands toen we langs een politie controle kwamen. De conversatie met de agente ging letterlijk zo:

Agente: is this your car?

Marleen: no, it's a rented car.

Agente: who did you rent it from?

Marleen: a friend.

Agente: then you can call your friend and tell him you are being arrested

Marleen en Ester: WAT?????

De auto die we gehuurd hebben is een psv auto, persons service vehicle, en blijkbaar heeft zo'n auto een bepaalde sticker nodig die wij niet hadden. In principe wisten we dit wel, want we waren wel eens eerder tegengehouden door een agent, maar George, grote charmeur dat hij is, kon zich daar altijd wel uitlullen. Twee blanke vrouwen tegenover een vrouwelijke agente zijn echter wat minder succesvol als het op charmes aankomt. Ze begon een heel verhaal over een nacht in de cel en de volgende ochtend naar court, dus leek het ons tijd om George te bellen. Die heeft zich driemaal in de rondte geprobeerd te praten maar helaas hadden wij van alle corrupte agenten die in Kenia rondlopen net die ene te pakken die niet aan corruptie deed, dus moesten we echt mee naar het politie bureau en konden we haar niet met een klein briefje afkopen. Briljant, ik zag het al helemaal gebeuren dat we weer Alwin moesten bellen met de mededeling dat we dit keer veilig de auto hadden genomen in plaats van het vliegtuig, maar dat we daardoor wel in de lik zaten.

Gelukkig ging het allemaal alleen maar om die stomme sticker (ik had ook op dat moment m'n rijbewijs niet bij me maar dat probleem hebben ze gelukkig vrij snel laten varen) en zijn wij niet de eigenaren van de auto, dus hebben we heel simpel één bij één opgeteld en de eigenaar van de auto gebeld, dat z'n auto op het politie bureau stond en dat hij het lekker zelf mocht regelen. Zo gezegd zo gedaan. De agente was ondertussen ingeruild voor een mannelijke versie en deze bleek wel gevoelig te zijn voor corruptie, dus de eigenaar van de auto heeft 3k neergelegd en ons de auto terug kunnen gegeven.

Vrijdag bleek toen dat we de auto een dagje moesten missen want we hadden nog steeds geen sticker en Ester en ik wilden het niet nog een keer riskeren in de cel te belanden. Maar we wilden natuurlijk wel even lekker het huis uit, dus leek het ons een goed plan een matatu naar Village Market te pakken. In principe hartstikke prima, behalve dat het hier zo geregeld is dat matatu's blijkbaar af en toe wel vol zitten en ze dan niemand meer meenemen. Nou gaat er 1 matatu van Village Market naar GD (onze spot) en deze komt vanaf Nairobi, dus zit vanaf een uurtje of 5 prop prop prop vol, en laten wij nou net rond een uurtje of 5 bedacht hebben naar huis te willen. Nadat we een half uur geprobeerd hadden een matatu te regelen werd ons wel duidelijk dat het niet ging lukken. Het feit dat elke Keniaan ons uitlachte omdat we naar GD wilden hielp ook redelijk mee met het beseffen van ons probleempje. Plan B was een lift regelen, maar de enige vent die ons mee wilde nemen was een iets te smerig mannetje die ons iets te graag een lift wilde geven, en aangezien vrouwe fortuna al niet geheel aan onze zijde stond deze week leek het ons beter om ons maar gewoon lekker te bezatten en te hopen op een wonder. Gelukkig kwam Kamande langs Village Market en wilde ons best wel eventjes thuis afzetten, dus kwamen we uiteindelijk redelijk teut en ongelooflijk melig weer veilig thuis.

En toen kon het weekend beginnen! Zondag stond een road trip naar lake Magadi op het programma, een zoutmeer van 104 km omvang in het zuidelijkste puntje van de Rift Valley. De weg er naartoe alleen al is prachtig, vanaf de op 2400 meter hoge Ngong Hills, naar het op 575 meter gelegen Magadi meer, diep weggestopt in het ruige ongerepte Maasai land, door een ongelooflijk stoffig en heet landschap. Tourgidsen omschrijven Magadi als een 'pinkish mirror soda lake' en dat klopt ook echt. Door het ontzettend mineraal rijke water is het meer geheel bedekt door een dikke zoutlaag, waar veel flamingo's en andere vogels op afkomen, en wat het landschap een mooie roze kleur geeft. Het meer ligt omgeven door vulkanische rotsen en bevat enkele hot springs, waar je lekker in kan baden. Het water is 38 graden en de temperatuur in dit gebied is ongeveer van dezelfde gradatie, dus het is wel ongelooflijk warm en je komt knalrood weer uit het water, maar het zout schijnt goed te zijn voor je huidje dus ik voel weer aan als een pasgeboren babietje en het is überhaupt best heel grappig om in een geheel natuurlijke jacuzzi ergens in the middle of nowhere te zitten.

Eric, een collegaatje van Mizizi Foundation, wilde graag met ons mee en dat leek ons wel gezellig, hadden we in ieder geval weer eens mannelijk gezelschap bij ons! Zaterdagavond eerst gezellig met Eric ook op stap gegaan en hij heeft ons weer een hoop geleerd over een bijzonder interessant aspect van de Keniaanse cultuur; het liefdesleven.

Hij vertelde ons dat hij de avond daarvoor opgebeld was door een vriend van hem die zei dat hij in een club was en 'a thing' had. 'A thing' is hier synoniem voor: "ik ben getrouwd maar ben nu iemand anders aan het versieren, en aangezien mijn vrouw thuis op de bank zit kan ik mijn scharrel niet mee naar huis nemen, dus mag ik jouw huis even lenen?" En dat doen de mannen hier blijkbaar allemaal voor elkaar, gewoon zelf even een paar uurtjes wat biertjes in een bar drinken zodat je maatje lekker met een andere vrouw kan liggen rampetampen in jouw bed. Lakens verschonen doen ze daarna ook niet aan, want ach, ze doen het tenslotte wel met condoom dus het bed wordt niet echt vies (uhl).

Communiceren doen ze in een relatie ook niet met elkaar, maar daar kwamen we de volgende dag pas achter. Bilha, een ander collegaatje bij Mizizi Foundation, is de vriendin van Eric, en ons favoriete party vriendinnetje. Gisteren aan het eind van de middag belde ze op om even bij te kletsen, te informeren hoe lake Magadi was, en te vragen of we zin hadden nog een klein biertje in Nairobi te komen drinken. Dus ik natuurlijk enthousiast vertellen dat het meer geweldig was, en dat Eric goede vervanging was voor Alwin, reuze gezellig! Oei, dat had ik beter niet kunnen doen. Blijkbaar vertellen Afrikaanse stelletjes het niet aan elkaar als ze een dag tripje met andere meiden gaan maken, om jaloezie te voorkomen, dus Eric had wijselijk niets gezegd over het feit dat hij ons zou vergezellen, maar had ons ook niet even geïnformeerd dat het een geheim was (pfff ingewikkeld allemaal). Dus dikke ruzie tussen die twee. Nou wij hebben echt verbaasd staan meeluisteren met de (oneindig vele) telefoongesprekken die tussen hun volgden en helemaal in een scheur gelegen om de vele ingewikkelde leugens die volgden (we hebben voor het gemak maar niet verteld dat Eric de nacht daarvoor in Alwins bedje had geslapen omdat we 's ochtends ultiem vroeg wilden vertrekken en het een beetje onlogisch was om eerst helemaal naar Limuru te rijden om hem op te pikken en vervolgens weer terug te rijden en de tocht naar Magadi te beginnen).

Uiteindelijk, om de dag lekker af te sluiten, zijn we gezellig met z'n drietjes bij Rafikiz gestopt om een heerlijk zondags biefstukje met frietjes te eten en de wedstrijd van de eeuw te kijken: Manchester tegen Arsenal. Superleuk, maar na een paar uurtjes besloten we lekker naar huis te rijden om nog enigszins bijtijds in bedje te liggen….oeps! Vergeten het licht van de auto uit te zetten, accu morsdood! Het mooie is dan wel weer dat je met twee blanke vrouwen bent, dus we hoefden niet lang te wachten voor zich een heel leger aan mannen om ons heen had verzameld om deze twee schonen te helpen. Ons stoere autootje heeft al heel wat 4WD tochten overleefd, en was op weg naar lake Magadi al enigszins verontrustende geluiden gaan produceren, dus toen op een gegeven moment de motor weer startte en wij dachten vrolijk naar huis te kunnen rijden moesten we toch nog even wachten, want er kwam allemaal rook uit de motorkap. Het leuke van Afrika is dat je hier echt een ontzettende 'hakuna matata' attitude ontwikkeld, dus bij alles wat er misgaat kan ik alleen maar denken: "nice, ben benieuwd hoe dit nu weer gaat aflopen". Nou heel simpel: beetje water in de motorkap om het te blussen, kijken of de accu het 5 minuten volhoudt, op de weg naar huis proberen zoveel mogelijk hobbels te vermijden en hopen dat de auto niet net op een afgelegen gevaarlijk stukje ermee ophoudt. Vandaag maar even langs de garage denk ik!

Ach, we hadden het natuurlijk ook kunnen verwachten, the Dutch trio minus Alwin equals double trouble, gelukkig is Allie woensdag weer terug!

Mizizi Foundation zelf heeft afgelopen 2 weken een beetje stil gelegen. Wij proberen zelf zo min mogelijk te doen en in te brengen, om ownership te creëren (ze moeten het straks toch echt zonder ons doen), maar ze zijn nog niet heel assertief in het ondernemen van actie. Op het moment zijn ze bezig met het schrijven van een funding proposal, maar daar schort nog wel het één en ander aan (lees: het is totale onzin). Deze week moeten ze dus nog even flink aan de slag en zullen wij ze nog maar een klein duwtje in de rug geven. Ons business plan, financieel plan en operationeel plan beginnen wel al echt vorm te krijgen, dus op het onderzoeksgebied zijn we lekker bezig.

Kwa kifupi, tuna tena uzoefu mengi, na mimi wanashangaa nini wiki hii itatuletea.

Vert: Kortom, we hebben weer een hoop beleefd, en ik ben benieuwd wat deze week ons weer gaat brengen. (Dit heb ik niet zelf vertaald hoor, zo goed is m'n Swahili nog niet)