Nieuwe week, nieuwe mogelijkheden tot echte Afrikaanse ervaringen. Afgelopen week heb ik kennis mogen maken met een wel heel bijzondere: de deskundigheid van de Keniaanse arts.

Het begon allemaal maandagochtend met keelpijn, wat eind van de middag resulteerde in een ontbrekende stem en moeite met slikken. Na een onrustige nacht werd ik behoorlijk ziek wakker, mensen hier begonnen zich al zorgen te maken omdat de altijd zo behoorlijk aanwezige Makena opeens stilletjes werd. Woensdagochtend werd ik wakker met enorme benauwdheid, hoofdpijn, misselijkheid en pijn in m'n rug, maar ik was natuurlijk wel eigenwijs genoeg om niet thuis in bedje te blijven en gewoon gezellig mee te gaan naar Limuru, waar we met de Keniaanse studenten hadden afgesproken. Geen goed plan, toen we 's avonds naar huis reden was ik zo beroerd dat we toch maar even naar de dokter zijn gegaan. Daar besloten ze bloed af te nemen en te testen op tyfus en malaria. Na een paar minuutjes wachten moest ik bij de dokter binnen komen voor de uitslag. Ze kon me vertellen dat ik geen tyfus had, maar dat er helaas wel Malaria in m'n bloed was gevonden. Geloof me, je schrikt je de tandjes! Behoorlijk lullig ook, want dat betekent dat de Lariam pillen die ik trouw elke woensdag neem (met behoorlijk avontuurlijke nachten vol wilde dromen en slaapwandelen als gevolg), allemaal voor niets zijn geweest. Bovendien heb ik sinds ik in Kenia ben pas 3 muggenbulten kunnen vinden en schijnen er op de plek waar wij wonen geen muskieten te leven dus hoe onwerkelijk klein is de kans dat je dan toch nog Malaria oploopt?

Dan de cure, ik kreeg een halve apotheek aan pillen mee en het advies te stoppen met de Lariam pillen. Huh?? Stoppen met de anti-malaria pillen en mezelf nog meer blootstellen aan het gevaar van de kleine rotzoemers? Ester, onze die hard Keniaan vertrouwde het voor geen meter dus we besloten nog even te wachten met mijn genezingsproces en eerst via skype advies te vragen aan de pa van Alwin, die huisarts is.

En toen kwamen onze geweldige buren in actie. Naast ons woont een ontzettend lief stel van een jaar of 80, die geweldig vinden als er af en toe 3 Hollandse studentjes op de high tea komen. We zien hun eigenlijk een beetje als onze eigen Afrikaanse opa en oma, wat nog best echt zou kunnen want ondanks dat ze allebei geboren en getogen Afrikanen zijn, zijn ze allebei blank, Engelse voorvaderen. Toen Ester even bij hun langs ging om een hamer te lenen om mijn klamboe op te hangen (ondanks dat we hier nog geen mug gezien hebben, toch maar voortaan onder de klamboe tukken dachten we zo) en ons ziekenhuis avontuur vertelde belden ze meteen hun eigen dokter en zeiden dat ik absoluut die pillen niet moest nemen. Het schijnt namelijk zo te zijn dat als je anti malaria pillen slikt, je dan geen malaria kunt zien in je bloed, zelfs niet als je het hebt. Bovendien had ik geen koorts, wat bij malaria patiënten altijd aanwezig is, en was de kuur die ik meegekregen had behoorlijk heftig en kon zelfs schadelijk zijn in combinatie met de Lariam pillen.

De tweede arts heeft me uitgebreid onderzocht en het bleek allemaal wel mee te vallen; voorhoofdsholte ontsteking, lichte keelontsteking en een hele dikke griep te pakken. Zijn advies: gewoon lekker in bed blijven liggen, drie keer per dag 2 aspirientjes nemen, met eucalyptus stomen en veel slapen. Prima advies, want vrijdag zat ik al weer op ongeveer 80%: ik voelde me nog een beetje slap, maar m'n eetlust was terug (als echte van Kalmthout is de behoefte aan vreten toch wel de beste gezondheidsmeter), m'n trouwe praatziekte weer aanwezig en ik was helemaal klaar voor het weekend!

En het weekend was nog veel avontuurlijker dan de week. We hadden wilde plannen, Alwin is op safari tour met z'n ouders dus we hadden het huis voor ons alleen. Girls weekend out! En er stond iets heel bijzonders op de planning, vliegen! Met een klein vliegtuigje (vrienden van ons hier hebben een vliegtuigje en kunnen vliegen) vlogen we naar Naivasha, waarbij we Kibera, de theeplantages in Limuru en mount Longonot vanuit de lucht hebben mogen bewonderen. Kibera, afgeleid van het Nubische woord Kibra, wat bos betekent, is de één na grootste slump ter wereld, met ongeveer 1 miljoen inwoners. Als afsluiter nog vlak boven lake Naivasha gevlogen, onwijs gaaf! Heel bizar dat je in een vliegtuig zit en maar 2 meter boven het water vliegt.

Eenmaal in Naivasha aangekomen kon het paasweekend beginnen! Met een groep vrienden lekker op de camping (weer kamperen, we hebben helemaal de smaak te pakken) en stappen in Naivasha.

De volgende ochtend hadden Sati en Dilip (onze piloten) een verrassing voor ons. We gingen met het vliegtuigje naar de Mara voor een game drive! Tenminste…dat was het plan. Tijdens het opstijgen ging er iets mis. De voorkant van het vliegtuigje was al in de lucht toen we door een gat in de air strip snelheid verloren en niet konden opstijgen. Dus kwamen we weer terug op de grond, maar ondertussen waren we al bijna aan het einde van de startbaan en konden we niet meer remmen. Het was heel raar, ik weet nog dat ik besefte dat het totaal misging, ik kon zien dat we steeds dichter bij het einde van de baan kwamen en dat we zouden crashen, maar het was net of het niet echt gebeurde. Ik bleef totaal rustig en toen kwam de knal. We zijn 2x over de kop gevlogen met een enorme snelheid en toen we eenmaal stil lagen, ondersteboven, was het zaak zo snel mogelijk uit het vliegtuig te klimmen omdat er ontploffingsgevaar was, er was kerosine aan het lekken. Ik weet niet eens meer hoe ik uit het vliegtuig ben gekomen, het is allemaal een beetje in een waas voorbij gegaan, ik was denk ik totaal in shock! Asad, waar we ook mee gekampeerd hadden en die ons met de auto naar het vliegtuig had gebracht, zag het allemaal gebeuren en kwam meteen aangesneld om ons naar het ziekenhuis te brengen. De tocht naar het ziekenhuis was het ergst van allemaal. Ester lag op de achterbank, totaal in shock. Asad had aan mij de taak gegeven om tegen Es aan te blijven praten en ervoor te zorgen dat ze niet in slaap zou vallen, maar ik was zelf ook nog aan het bijkomen en Ester wilde maar niet m'n hand vasthouden en wilde maar niet praten. Asad reed ondertussen Keniaanse stijl (a.k.a mega snel om ons zo snel mogelijk in het ziekenhuis te krijgen en met de dokter aan de telefoon), en ik denk niet dat ik ooit van m'n leven zo bang ben geweest. Ik kon alleen maar denken: oh zal je zien, overleef je een vliegtuig crash en ga je dood in een auto ongeluk. Gelukkig kwamen we ongedeerd aan in het ziekenhuis en wonder boven wonder bleek uit alle tests dat we beiden niets hadden. Behalve een van top tot teen gekneusd lichaam, een hele blauwe afdruk van waar de riem heeft gezeten (damn die dingen werken echt als de malle, zonder riem waren we dood geweest) en een boel stijfheid van de klap zijn we er met de schrik vanaf gekomen. De piloten zijn ook ongedeerd, dankzij het goed handelen van Dilip. Zodra hij merkte dat het misging heeft hij alle motoren afgezet, om de kans op vuur en ontploffing te minimaliseren. Anders had het nog wel eens heel anders kunnen aflopen en hadden we het waarschijnlijk niet kunnen navertellen.

Al met al dus een behoorlijk bizarre week. Vannacht hebben we bij Els en Kamande geslapen en we hebben ons lekker laten verzorgen. Nu is het zaak om goed uit te rusten en veel pijnstillers te nemen. En m'n verhuizing naar Kenia regelen, want ik denk niet dat ik een 8 uur lange vlucht naar Nederland nog aandurf! Naja, dat zien we over 2 maanden wel weer.