Dan zijn we begonnen aan onze laatste week SU. Het is heel snel gegaan! In deze laatste week SU proberen we zoveel mogelijk van de zon mee te pakken. Die 35 graden voelt prima, zin in de 5 graden en mist in Nederland hebben we niet, het trekt niet zo. Daarnaast werken we overdag nog steeds aan onze scriptie. Het duurt ietsjes langer dan verwacht, dat geeft niet, in principe hebben we nog alle tijd. Verder gaan we 's avonds de deur uit. Zo eet je een keer roti met TP bij Kaikoesie en ga de volgende dag aan het zwembad liggen bij Zinn. Lig je dan met Loes aan het zwembad en Minimal zit aan de overkant, een interview voor een boek. Kan er natuurlijk ook maar één zijn! Via, via kwam een vrouw in contact met Minimal. Zij nodigde hem uit voor een gesprek. Zij is schrijfster en gaat een boek schrijven over studenten in SU. Zou natuurlijk hartstikke leuk zijn als Minimal in het boek voorkomt, dan niet als Minimal maar als Jesus. Ik kijk in ieder geval uit naar het boek, september 2012 ligt het in de winkels. Na Minimal zijn interview zijn we met de overgebleven mannen maar uit eten gegaan. Je moet wat hè. Met de taxi naar Gina's een Braziliaanse steakehouse. Het waren geen echte steaks, maar het was lekker eten.

Verder rond je in zo'n week dan toch je scriptie af, het resultaat mag er zijn. Het ziet er echt goed uit. Alles is opgestuurd naar Nederland om nagekeken te worden, afwachten. Maar ons werk kennende zit dat vast wel goed. Onze scriptie is natuurlijk niet het enige dat we naar Nederland willen sturen, ook de souvenirs moeten nu gekocht gaan worden. Dan dwaal je zo weer een hele middag door de stad en scoor je de ene na de andere souvenir, bijna alles is binnen. Dan blijft er nog steeds tijd over, heerlijk. Ehm, bioscoopje dan maar? Laten we het maar doen, Real Steel. Film over vechtrobotten. Was wel leuk. Zo vliegen de dagen wel voorbij. Geeft niet, alleen het einde komt steeds dichterbij. De souvenirs zijn binnen en klaar om naar het koude Nederland verstuurd te worden. Alles eerlijk opgegeven, dus ook de kandelaar ;). Heerlijk, als alles dan ook aankomt!

Wat doe je dan verder, gewoon weer naar Zinn. Weer heerlijk aan het water gelegen, met een balletje in het water gespeeld. De honderd is gehaald! Mede dankzij de support vanaf de zijkant! Dat moest natuurlijk gevierd worden. Eerst uit eten bij Jimm's en daarna snel thuis opfrissen om 'ergens' wat te gaan drinken. Loes komt elke dag een tent tegen als hij naar het ziekenhuis fietst en hij wilde daar heel graag eens een kijkje nemen. Dan zij wij, alle andere, de lulligste niet en gaan we speciaal voor Loes mee. Een tent waar er wat djogo's doorheen gingen, het rustig bleef, maar met de mensen met wie we waren, steeds gezelliger werd. Deze tent zou alleen niet onze eindhalte zijn voor deze avond, dat was namelijk Havana! Een vet leuke, gezellige, warme, zweterige, foto makende avond. Het ging gewoon los, onze laatste keer Havana ;), er werden zat foto's gemaakt. Nog een oud Bona'er de stuipen op het lijf gejaagd en toen het licht werd onze wegen naar huis gezocht. Een mooie avond meteen record, normaal is je t-shirt alleen zeikes nat, maar dat waren de broeken nu ook en dat nog wel door zweet! Gaat 't niet?

Dit was natuurlijk niet een gewone donderdag, onze laatste. Ja, dat weten we nu wel. Het was ook de donderdagavond voor Onafhankelijkheidsdag. Soort van Koninginnenach dus. Dan spreek je ook weer vroeg af, bij onze vlag voor een champagne ontbijt! Onafhankelijkheid moet natuurlijk gevierd worden. De meest vieze, droge taartjes, donuts, cake etc. werden gekocht, champagne was er, djogo's waren er ook en we gaan gewoon weer verder. Slaat helemaal nergens op! Na dit ontbijt ga je dan maar door de stad dwalen, langs de waterkant. Waar allemaal kraampjes stonden, naar het onafhankelijkheidsplein waar een optocht zou zijn. Niet gezien, ik heb alleen het leger langs zien rijden. Dan was er ook nog de pech dat er een gigantische bui aankwam. Die zagen wij aankomen, paar stoelen geconfisqueerd en onder een afdakje gaan zitten. Leuk dat daar steeds meer mensen zich bij propte. Die stomme bakra's een klein beetje inschuiven, maar ondertussen gewoon verder aan het spelen. Loes had weer eens een spelletje bedacht met handen op de knieën en om de beurt slaan. Ging weer helemaal nergens over, maar het was hilarisch. De Surinamers begrepen er niks van.

Tegen de tijd dat het wat droger werd, werd het tijd om te eten. Etenstent zoeken, gevonden in de vorm van BK :). Was op zich prima, vooral veel. Maar een grote jongen eet zijn bordje leeg. Daarna weer naar het plein waar het begon te regenen. Dan dwaal je rond, ga je schuilen op een plateautje en kijk je naar de vuurwerkshow. Dan is het wachten, wachten, wachten op Tarrus Riley. Tripod was ondertussen al bij Zanzibar in slaap gevallen, de rest zat aan een punch. Wat een feest! Om niet allemaal in slaap te vallen of juist wel, zijn we maar naar 't Vat gegaan. Wat een troosteloze tent, enige wat je daar kunt is voetbal kijken en zelfs dat is er niet altijd. Maar dat geeft niet. Dan ga je uiteindelijk naar Tarrus Riley, kon natuurlijk niet iedereen in de taxi. Dan splits je op, drie van ons, waaronder ik bleven toen nog maar even bij 't Vat. Moet kunnen. Klein uurtje later dan toch maar naar Riley. Staat me daar toch een rij. Daar hadden wij geen trek in, snel de kaartjes doorverkocht en rennen naar de bioscoop. Denk je naar een leuke film te gaan, uitverkocht! Dan zit ook alles tegen! Taxi dan maar bellen en richting huis. Heerlijk zo'n Onafhankelijkheidsdag.

De gehele zaterdag staat dan in het teken van het afscheid van Arjan, vooral van zijn tripod. Wat zal tripod gemist gaan worden, mooie herinneringen aan. Maar voor het afscheid van Arjan zijn we naar White Beach gegaan. Dat leuke strandje op zo'n 50 kilometer van ons huis vandaan, waar we een keer naar toe gefietst zijn. Heerlijk relaxen in de zon, beetje zwemmen, balletje hooghouden (tot de 100, komen we niet verder dan 99), eten, drinken, potje voetbal. Inspiratie was er niet, troosteloos potje. Een prima dag op zich. Op weg naar huis nog gegeten op Domburg, een klein dorpje langs de Surinamerivier. Daarna voorbereiden op het feestje boven 'Onze Vlag'. Een afscheid zonder partybus? Dat kan natuurlijk niet, maar bij Arjan wel. Gewoon lekker borrelen, daarna naar Zsa Zsa Zu. Op zeven mensen na, want die zouden die nacht nog naar Trinidad en Tobago vertrekken. Daar waren Minimal en Bieber er twee van.

Diezelfde nacht stond Chicko om 03.00 bij ons voor de deur. Alle geluksvogels ophalen en op naar het vliegveld. Leuk, een vrouwentrip! Dat belooft wat. Onze vijf lotgenoten waren: Monique, Fenna, Ilona, Simone en Celine. Op het vliegveld ging alles voorspoedig, het wachten duurde alleen lang. Na zo'n 2, 3 uur wachten, was het dan zover. Het vliegtuig in, om na een ruim uur te landen in Trinidad. Ondertussen was het al ochtend en moesten we weer wachten. Op een gegeven moment wil je toch gaan slapen, dat hebben we dan ook maar buiten, in de zon, gedaan. Goed idee om in een vreemd land, met al je bagage, in de buitenlucht te gaan slapen. Alles is goed gegaan. Dan check je weer in, stap het volgende vliegtuig in en sta je binnen een kwartier op Tobago. Dat is toch wel gek, de luxe waar wij ons in bevinden. Dat vliegt maar overal naartoe, alsof het niks is. Is alleen maar mooi. Sta je op Tobago, geen taxi. Dat komt dus omdat wij een vlucht eerder hadden genomen, dat kon, dus waarom niet. Dan maar even bellen en toen kwamen de taxi's al.

Op weg naar ons appartement, kregen we een mooi stukje natuur voor onze kiezen. Dat is niet normaal, wat een mooi eiland. Ik vind het raar, dat ik daar zo weinig mensen over hoor. Het is best wel toeristisch en super luxe. Bij ons appartement aangekomen, kreeg ik toch een flinke lach om mijn gezicht. Vet groot appartement, hele grote keuken (waar vooral de meiden blij mee waren, voor de mannen was er een vaatwasser), grote eet, woonkamer, prima slaapkamers, een patio, een jacuzzi, een groot zwembad in de tuin. Alsof dat nog niet genoeg was, zaten we ook nog eens vijf meter van het strand af. Een wit strand, zeewater zo helder dat je de bodem gewoon kon zien. Echt super mooi, dat heet dus in stijl afsluiten. Wat doe je dan op zo'n eerste dag, kamer verdelen. Altijd leuk, bij een mannentrip gaat dat toch iets anders. Geeft niet, super leuk om te zien juist! Daarna maar even de zee in. Na een uur keten, tegen de golven in beuken, er op surfen doemt dan toch de vraag op of er misschien haaien zouden zitten. Antwoord was nee, dan krijg je de schrik van je leven. Achter ons, tussen het land en ons, zwom iets heel groots, dan ren, zwem je toch weg. Het bleek een mantarog te zijn, een grote! Achteraf super vet, op het moment iets minder leuk.

Na een middagje zwemmen, zonnen, relaxen moesten we ons dan maar een klaar gaan maken voor het eten, uit eten. Een bbq bij de zondagschool. Gewoon een klein feestje op de zondag avond, waar wij Monique haar 25ste levensjaar hebben ingeluid met een verjaardagscocktail, baileys. Redelijk op tijd naar huis om daar nog een drankje op het terras te nemen. Volgende morgen wakker worden, ontbijtje maken voor de jarige en de zee weer in rennen. Zo gaat dat dan een week lang. Het is natuurlijk de dag van Monique, dus zij mag bepalen wat we gaan doen. We moesten in ieder geval inkopen doen, dat lieten de mannen over aan de meiden. Resultaat: groente en fruit! Vrouwentrip! Waar is dat bier en waar zijn die diepvries pizza's? Daarna zijn we nog naar een ander strandje gegaan. Vijf vrouwen vallen natuurlijk op, zeker als ze blond zijn en er nog een twee mannen met halflang blond haar bij zitten. De meiden hadden niet te klagen, gesprekje hier, gesprekje daar en de mannen mochten het spel aanschouwen, fantastisch. Toen het wat donkerder werd, zochten wij onze weg naar huis, om van gezonde maal te genieten. Goede verdeling tussen man - vrouw. Vrouwen koken, mannen ruimen af :).

De volgende dag breekt dan al bijna aan en dat was Fenna haar dag. Fenna haar 22ste levensjaar moesten we natuurlijk ook inluiden. Dit keer was het aan een kampvuur op het strand. Omdat de vrouwen gekookt hadden, zouden de mannen wel een kampvuur maken. Mannen als we zijn, ging dat natuurlijk niet al te best. Gelukkig hielp Ilona een handje, zij heeft waarschijnlijk ooit op de scouting gezeten. Ook weer een leuke avond! De eerste avond vielen er al een paar op het terras in slaap, vandaag een paar op het strand. Doe toch normaal denk ik dan, maar ja, de jeugd van tegenwoordig hè. Dinsdag was dus Fenna haar dag, toch zijn we opgesplitst. Vier van ons wilden het eiland zien en drie wilden naar het strand. Prima, moet kunnen. Een taxi werd geregeld en zo zijn we over het eiland gegaan. Tobago is echt super mooi. Een eiland bestaande uit heuvels, bergen met alleen maar tropisch regenwoud aan de ene kant en aan de andere kant rotsen, blauwe zee. Dat moet je met je eigen ogen zien. Uiteindelijk zijn we naar de andere kant van het eiland gereden om daar in een paar bay'tjes te gaan zwemmen, heel mooi (soort van Expeditie Robinson). Dan heb je dat gedaan en ga je terug. Dan zit je een hele dag in de auto om twee mooie strandjes aan te doen. Kom je thuis en wordt er wederom gekookt, afgeruimd, gerelaxt. Volgende dag weer opgesplitst, de ene helft wilde gaan surfen, de andere helft wilde de rest van het eiland ook nog bezichtigen. De meiden die zijn gaan surfen hadden het goed voor elkaar. Zij liepen namelijk de nummer 19 van de wereld, surfer, tegen het lijf en deze beste man ging de dames wel even leren surfen. Super vet natuurlijk. Dat heeft de rest moeten missen, maar de rest heeft het overige gedeelte van het eiland bezichtigd, ook leuk en vooral heel mooi.

Op de één of andere manier breekt de avond dan al weer aan, het gaat snel. Het mooie is dat je vanaf woensdag kan stappen op Tobago, volgens onze taxichauffeur. Bleek dus niks van waar te zijn, maar wij zijn met een local op stap gegaan. De meiden hadden wederom aandacht, de mannen stonden er wederom bij. Leuke was dat Minimal en Bieber een soort van oppas waren, we moesten de meiden constant in de gaten houden. De meiden kregen ook vragen of wij hun vriendje waren. Antwoord was nee. Sstupid! Teken voor de guys om te blijven hangen, ben je lekker mee. Daar kom je dus nooit meer van af. Maar op zich prima gasten. Dan toch maar redelijk op tijd naar huis, daar nog wat drinken en dan maar weer naar bed. Volgende dag belooft namelijk een mooie dag te worden.

We werden 's ochtends vroeg opgehaald om te gaan varen met een catamaran. Fantastisch om met een catamaran over de Caribische zee te varen. Dan lig je op het dek in de zon, leg je af en toe ergens aan om te snorkelen. Dat is echt super mooi, nooit gedacht dat ik dat leuk zou vinden. Dat ondanks een aantal flinke slokken, goed zout zeewater. Dat neem je dan maar voor lief. Het mooiste was nog dat er een gigantische bui aankwam en gewoon blijven liggen op het dek. In storm op het voorste puntje liggen, met fantastische mensen, biertje erbij, zeik nat worden, beuken op de golven. Ik blijf zeggen dat het mooi is en dat is het ook, weet niet hoe ik het anders moet uitdrukken. Zo'n tocht vliegt dan ook voorbij, dat is zo jammer, maar zo gaat dat. Ben je terug, beetje uitrusten, wordt er wederom groen gekookt en gaan we weer op stap. Zelfde tent, zelfde mensen, zelfde muziek, even rustig, net zo veel aangestaard als de dag daarvoor. Top avondje! Dan breekt te laatste dag aan, eind van de middag zouden we terug vliegen. De laatste dag blijf je dan bij het appartement, beetje zonnen, zwemmen, inpakken, opruimen en dan terug naar Suriname.

De reis was wederom prima, klein beetje turbulentie, maar dat hoort erbij. Dan ben je terug in de stad en vertrekken de volgende dag Monique en Simone. Laatste avond dus, feestje dan maar. Eerst thuis even opfrissen, tas uitpakken en stappen. Kom je halverwege de nacht aan bij touche, gelukkig zijn er in SU geen sluitingstijden. Het werd dus laat. Laat je bed in betekent laat je bed uit. Dan hebben de meiden nog maar een paar uur. Zinn werd de laatste tijd al vaker aangedaan en zo ook vandaag. Gewoon weer met wat mensen aan het zwembad, balletje er bij (100 halen, dankzij dokter Bob), djogo's op het randje, net als een cola light. Ontspannen dus. Dan gaan de meiden richting huis en worden ze achtervolgd door het uitzwaaicomité. Met wat mensen even gedag zeggen, het blijft gek om mensen uit te zwaaien. Nog gekker is dat wij morgen zelf uitgezwaaid zullen worden, dan zit onze tijd in SU er op. Na het uitzwaaien, nog even wat gedronken en terug naar het Zinn. Daar nog een paar uurtjes zwemmen en dan thuis opfrissen voor ons afscheidsetentje. Zoek dan maar eens een leuke tent. Uiteindelijk zijn we naar De Waag gegaan. Heerlijk om om half tien af te spreken, zelf te laat komen, gebeld worden dat er een tafel voor tien klaar staat en dat terwijl we niks georganiseerd hadden. Dat wordt gewoon voor ons geregeld, mooi. Een gezellige etentje met Charlie, Maaike, Fenna, Ilona, Joram, Celine, Loes en zijn broer. Eten zit er in en we gaan verder. De afscheidsavondjes zijn geen echte afscheidsavondjes zonder partybus. Wij regelen het eten al niet, laat staan een partybus. Gelukkig was er een jarige en deze jarige had een partybus geregeld. Dat is dan ook gelijk onze partybus. Op de bus gaat het net als altijd, redelijk nuchter instappen en iets minder nuchter uitstappen. We werden afgezet bij Zsa Zsa Zu. Het schijnt een dolle boel te zijn geweest, Robin die in zijn eentje op het podium stond alsof hij Michael Jackson was. Ik weet het allemaal niet meer. 's Ochtends werd ik wakker en mijn tas was ingepakt. Als dat maar goed is gegaan.

Dat was dan de laatste avond, heel raar. Onze laatste dag is begonnen, ons afscheidstournee. De Chinezen van de supermarkt even gedag gezegd, daar haalde wij toch elke morgen ons ontbijt. We werden altijd al warm onthaald en dat was nu niet anders, Chinezen kunnen zwaaien als gekken. Onze reis werd voort gezet richting Kaikoesie, afscheid nemen van Ilona, Fenna en Joram. Uiteindelijke zijn we naar Overbrigde gegaan om een hele dag van de zon te genieten. Loes, Wouter, Celine en Minimal en Bieber, met z'n vijven doen wat we altijd doen, zwemmen, voetballen, lol maken, genieten van SU. Het is over, de zon gaat onder, Chicko staat te wachten. Omkleden dan maar en onze reis vervolgen richting het vliegveld. De laatste paar dagen was ik al behoorlijk bezig met het weg gaan. Het is zo raar, alles wat je hier hebt, is zo weg en alles zal weer hetzelfde zijn in Nederland. Het laatste ritje naar Zanderij, Loes, Wouter n Celine mee. Je zit dan in een soort van roes, je pakt je tas, neemt afscheid, loopt naar binnen en voor je weet ben je ingecheckt en sta je achter de douane. Wachten dan maar, vliegtuig in, pammetje er in en slapen maar. Schiphol en terug ben je. Gek, heel gek. Na alle formaliteiten loop je de aankomsthal in en staat je familie op je te wachten, net als wat vrienden. Toen begreep ik er helemaal niks meer van. Het zal weer wennen worden.

Het avontuur is voorbij, helaas. Het was super tof, ik kan het iedereen aanraden om in het buitenland te gaan studeren. Ik heb de tijd van mijn leven gehad, ik heb super leuke mensen leren kennen, hele mooie, gevaarlijke, maar vooral bijzondere dingen gedaan, geleefd, geleefd, genoten en geleefd!