Het afscheidsfeestje van Alwine en Willem, wat een feest was dat. Het begon heel rustig allemaal, op de Gongrijpstraat. Het werd uiteindelijk wat drukker, gezelliger, dit naarmate er meer drank achterover ging. Het was gewoon gezellige borrelen in de achtertuin totdat de partybus voor de deur stond. Over de partybus had ik nog niets geschreven, maar de partybus is een grote, open bus waar je op kan feesten. Zo'n bus kun je gewoon afhuren en dan ga je met knallende muziek door de stad en word je afgezet voor een tent waar je verder kan feesten. De bus stond voor de deur, ongeveer 40 studenten redelijk nuchter de bus in om er vervolgens een uur later bijna allemaal flink aangeschoten weer uit te stappen. Het verschil tussen in- en uitstappen was groot, heel groot. Als je ooit naar SU gaat, dan moet je op zijn minst één keer met de partybus mee geweest zijn, echt feest. Het feest kreeg een vervolg bij Zsa Zsa Zsu, kom je daar aan met 40 man. Mag er één iemand niet naar binnen omdat diegene op slippers is. Één iemand niet binnen laten, zou betekenen 40 man niet binnen laten. Dat begreep de uitsmijter gelukkig ook, waardoor we alsnog met z'n allen naar binnen konden. Hier ging het feest gewoon door. 40 studenten als groep valt natuurlijk op, dus ook bij mensen (boefjes) die iets van je nodig hebben. Resultaat aan het eind van de avond, 2 camera's en 3 portemonnees gestolen. Dat is dan toch jammer.

Met zo'n feestje achter je kiezen vliegt het weekend voorbij en voordat je het weet is het dus al weer maandag. Deze dag zouden wij onze MKV, ofwel verblijfsvergunning in orde maken. 's Ochtends vroeg de deur uit, voor de zoveelste keer naar het ministerie en deze keer werden we echt van hot naar her gestuurd. Gelukkig hadden we Chicko bij ons, hij weet hier toch iets meer van af dan een paar studenten. Het duurde lang en alles leek goed te gaan totdat we ons moesten inschrijven bij de gemeente Paramaribo. Hier kregen wij de vraag of wij getrouwd waren. Antwoord: "Nee, dat zijn we niet". Nou plagen wij elkaar wel eens met: "Bewijs het maar!". De beste mevrouw die ons hielp, zei dit ook, alleen dan niet om te plagen. Sta je daar en vraag je jezelf af hoe je in godsnaam gaat bewijzen dat je niet getrouwd bent. Gelukkig had ik een uitreksel van mijn basisadministratie bij me, Minimal niet. Bij mij was het dus alsnog vrij snel rond, Minimal moet alleen voor februari aantonen dat hij niet getrouwd is. Wetende dat wij in december al weg gaan, kunnen ze dus naar dat papiertje fluiten.

Dit was wel weer genoeg serieus gedoe voor deze week. De rest van de week zouden we op jacht gaan, mannentrip en naar Brits Guyana. Helaas liep deze week iets anders dan gepland, maar de week was zeker niet minder leuk. Zo ga je met de TP'ers uiteten, wat drinken bij Zanzibar, pannenkoeken eten en tripjes maken.

Op de woensdag zijn we met een groepje (Fenna + vriendje, Ilona, Celine, Joram, Loes, Minimal en Bieber) naar Berg en Dal gegaan, een soort adventure park. Hier kon je aan een kabelbaan door de jungle heen, super vet natuurlijk. Dit hebben wij ook gedaan. Wetende dat Minimal en Bieber het allebei niet zo op hoogtes hebben, kon dit wel eens spannend worden. Maar na het beklimmen van een aantal bergen viel ook dit mee. Het was super, aan een kabel door de jungle heen, over het water scheren, klimmen, klauteren, evenwicht houden. Alleen zoals zo vaak moet er natuurlijk weer iets mis gaan, dus bij deze trip kon en mocht dat niet anders zijn. Het was deze keer de beurt aan Celine, na een lange tocht over het water moest er flink geremd worden, voor de zekerheid zit er een soort van blokkade op de kabel, zodat je niet doorschiet. Deze blokkade en het schijnbaar niet hard genoeg remmen zorgden ervoor dat Celine een flinke klapper met haar hoofd maakte tegen het tuigje (metaal) waar je aan vast geketend zit, met een hoofdwond tot gevolg. Daar sta, of zit je dan. Gelukkig kwam Loes na Celine, wetende dat hij arts is, moest het dus goed komen. Na wat schoonmaakwerk en bijkomtijd moesten we dan toch verder, we hadden nog twee stukken voor de boeg. De rest van de tocht ging wel goed, enige lullige voor een Frans Guyanese meid was dat ze niet tegen bloed kon. Met als gevolg dat zij het zwaarder had dan wie dan ook, zij wist niet waar ze het zoeken moest. Bij terugkomst is er nog even naar de hoofdwond gekeken en hebben we heerlijk gevoetbald, gezwommen, lekker bijgekomen van een leuke trip. Na Berg en Dal zijn we nog langs Powakka gereden, een indianendorp, waar we nog even aan een kreek gezeten hebben om vervolgens thuis op te frissen en met z'n allen uit eten te gaan bij een tentje langs de waterkant.

Uit eten gaan is hier altijd leuk omdat de helft van wat je wil er niet is. Dat was nu ook het geval. Deze tent staat bekend om zijn hamburger. Ga je daar met negen man eten, alle negen een hamburger, hadden ze maar vier broodjes. Dit wordt pas een half uur na de bestelling medegedeeld, hilarisch. Na dik twee uur wachten kwam er dan een geïmproviseerd bordje vlees, smaakte overigens wel prima. Dit was allemaal op de woensdag, tevens de dag van Divali, een hindoestaans feest, lichtjes feest. Op het Onafhankelijkheidsplein zou er een feest zijn. Nu we toch in de beurt zijn, kunnen we net zo goed een kijkje nemen, echter bleek het licht al uit te zijn, er was dus helemaal niks. Dan nog even snel langs 't Vat waar Rikke haar afscheidsborrel had. Leuke van dit afscheidsfeestje was dat Rikke nog niet wist of ze wel echt naar huis ging. Zij vloog namelijk met SLM, net als wij. Haar vlucht was al een dag uitgesteld en het was nu niet zeker of haar vlucht nu wel zou gaan. De volgende dag kon ze toch gewoon terug naar Nederland. Ik hoop dat wij gewoon op 4 december terug kunnen en niet al dat gedoe hebben met uitstellen, vluchten annuleren, onderhoud etc.

Wat doe je dan nog meer tijdens zo'n weekje studeren in het buitenland, nou studeren. Dat hebben wij deze week wel degelijk gedaan, wij werken gestaag aan onze scriptie. Het gaat er steeds beter uit zien. Ik ben erg benieuwd wat al dat harde werk uiteindelijk oplevert! Na een uur of vier ploeteren hielden we het voor gezien, de avond brak namelijk al weer aan. Donderdagavond, casino en stappen bij Havana Lounge. Heerlijk om alle mensen waar wij hier mee omgaan daar tegen te komen, zonder dat dit afgesproken was. Prima avondje in het casino gehad, waar bijna iedereen met winst wegging. Moet niet gekker worden hoor! Dat werd het ook niet, alleen nog even de voetjes van de vloer en slapen.

De vrijdag breekt aan en het studeren voor deze week zit er weer op. Vrijdag middag is Vrimibo, op naar Zus & Zo, borrelen (vooral veel) en lekker eten. Na het borrelen viel de groep uiteen, een paar gingen naar huis, wat andere gingen naar Zanzibar en weer wat andere gingen naar Broki. Bij mij ging het licht uit. De volgende dag stond er ook weer een trip op het programma dus op tijd naar bed.

Dit weekend zouden we eigenlijk in Brits Guyana zitten, maar dit kon helaas niet door gaan. Gelukkig hebben we op de Vrimobo kunnen regelen dat wij alsnog mee konden met een groep mensen naar Bigi Pan, een huisje op het water in het westen van SU. Een groep van maar liefst veertien meiden had deze trip geregeld. Bij deze groep kwam een week voor tijd nog een groep van vijf mannen (Arjan, Daan, Loes, Johan en Willem, dat betekent keten!) en dan kwam er een avond van te voren ook nog een andere vijf koppige groep bij (Ilona, Celine, Joram, Minimal en Bieber). Uiteindelijk met 24 man op trip naar een huisje op een meer, met een totaal aantal van tien mannen, een record.

Deze trip was fantastisch, allemaal mannen die alleen maar aan het keten zijn, bier drinken, grappen maken, lachen, blèren (mannentrip!), vooral lol maken en het naar hun zin hebben. De mannen hadden één van de drie boten eigendom gemaakt (mannenboot!). Hier ging een volleybal mee die tijdens het varen menigmaal in het water belandde. Ons verblijf was niet bijster groot, een binnen gedeelte en een overdenkt buiten gedeelte, daar moesten dan 24 mensen overnachten, tel daar zes man personeel bij en dan zit je aan de 30. Dat werd dus proppen. Bij aankomst alleen onze bagage gedropt, wat gedronken en gegeten en toen moest er gewerkt worden, vis uit het net halen. De mannen wilden dat wel, de vrouwen blijkbaar ook. Allemaal de boten in, met volleybal. Bij de netten aangekomen iedereen het water in, het water kwam ongeveer tot mijn middel. Je kon er dus staan, alleen zakte je wat weg in de klei, de klei voelde overigens best vreemd ofwel vies aan. Maar er zijn jongens die lol willen maken, er is een volleybal en er is een visnet met vis er in. Zie je het al voor je? Visnet omhoog en volleyballen maar, feest! Het ergste of meest hilarische moet dan nog komen. Na alle vissen uit het net gehaald te hebben, konden we terug naar ons huisje. Vissen afgegeven en weer het meer op, zwemmen. Dit kon niet bij het huisje omdat er veel glas op de bodem lag. Geeft allemaal niet, dan maar verderop in het meer zwemmen. Iedereen het water in, klei tussen de tenen en toen begon het. Wat kun je nog meer doen met klei? Kleien natuurlijk, hebben we ook gedaan, maar dat bedoel ik niet. Gooien natuurlijk! Vonden de meiden ofwel merendeel mutsen niet zo fijn. De hebben het meer over gerend met een kudde kleigooiende pubers achter zich aan, de bootsmannen hebben genoten, net als de jongens.

Na een paar uur rennen was het voor de meeste meiden wel klaar en gingen zij terug naar het huisje, de pubers bleven en het gooien ging nog even door. Heerlijk dat keten, dat keten mocht nog wel even door gaan en dat ging het ook. 's Avonds stond er een kaaimannentocht op het programma, enige nadeel was dat het stormde, regen + flinke wind. Zit je dan midden op een meer. Met een gedeelte toch nog op tocht geweest. Bier en Borgoe mee, net als de chips en gaan! Helaas begon het te storten, na tien minuten zeikes nat terug keren zonder ook maar één kaaiman gezien te hebben, is naar. Zeker als blijkt dat bij terugkomst alle mutsen hun hangmat hadden opgehangen en wilden slapen. Niks slapen, herrie maken! Iedereen was dus weer wakker. Ben je net zeikes nat terug, wij wilden eigenlijk door, we waren toch al nat, komt er een bootsman met het geniale plan om alsnog de kaaimannentocht te maken aangezien we toch al nat waren. Logica is hier vaak ver te zoeken, accepteren. Wij de boot weer in en kaaimannen spotten, was erg leuk maar vooral nat. Bij terugkomst weer herrie maken en vooral keten. Buiten stormde het, de mutsen lagen binnen, borrelen moest dus ook binnen, buiten waaiden alle handdoeken, zwembroeken en weet ik wat allemaal weg (merendeel is weer gevonden). Zoals bij elke trip is er een bonte avond, nou lag het merendeel al te 'slapen' en als mensen moe zijn kunnen ze soms wat minder hebben. Zo ook twee meiden die precies op of boven het podium lagen. Het zou ook zomaar kunnen dat deze meiden de Spice Girls maar niks vonden, Loes en Minimal. Als blikken konden doden, waren Loes en Minimal niet meer onder ons. Dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Van al de gezellige mutsen dat er uiteindelijk één dat het misschien wel leuk zou zijn om mee te doen met de borrel, aangezien te toch niet kon slapen door de borrel. Top! Was de rest ook maar zo, maar nee. Zij deed mee en zou gaan tapdansen. Tapdansen? Ja Tapdansen! Dat heeft ze geweten ook, ze is kapot gemaakt om het tappen, iets wat zij niet echt kon waarderen. Het werd laat, later, laatst. Half vijf was de show afgelopen, planning was half 6 op om vogels te spotten. De vogels kon het merendeel gestolen worden natuurlijk, behalve voor een aantal mutsen. Welgeteld vier! Half zes op is niemand gelukt. Uurtje of twee later kropen de eerste mensen hun hangmat uit. Vogels spotten, zwemmen of uitbrakken, dat was het laatste wat er op Bigi Pan gedaan werd. Na een stevige lunch terug naar de stad. Een hilarische trip, geregeld door veertien meiden, die in de laatste week besluiten nog tien mensen mee te nemen die hun hele rustgevende trip verpesten. Of zoals Johan zie: "Hoe voelt dat nou, een trip die zo verpest wordt?". Het was echt fantastisch, het hele sfeertje, lachen om zulke kleine dingen die alleen de jongens maar begrijpen. Hier had je bij moeten zijn! De mutsen waren natuurlijk geen echte mutsen, waren gewoon meiden die wat rustiger aan doen.

Na een flinke terugreis, busrit van zo'n vier uur, zat de trip er op. Zit je bij te komen, moet je stoppen, politiecontrole. Niemand ook maar iets van een pasje bij zich om te laten zien wie je bent of wat komt doen. Paniek, stress, bellen, alles. Politie had toch echt van iedereen gegevens nodig. Uiteindelijk zijn er vier mensen met een pasje en laten dit aan de politie zien. Roept er iemand: "Zo is het wel goed toch?", waarop iemand anders roept: "Ja!". Iedereen weer terug de bus in en we kunnen gaan. De mensen die riepen waren twee mensen van ons, de politie vond het blijkbaar ook goed en we mochten verder. Bizar, kan ook alleen maar in SU.

Bij mannentrip, mannenboot, manneneten, mannenmannen, hoort natuurlijk ook mannenvoetbal. Voetval kunnen wij niet echt volgen hier, alleen via het internet, maar een samenvattinkje op de zondagavond zit er hier niet in. Op de Gongrijpstraat kan dit gelukkig wel, dat betekende dus mannenavond! Pizza besteld en voetbal kijken, dat was wel weer fijn zeg.

Zware, maar enorm leuke trip en dan begint de week weer. Lekker de stad in, alvast wat souvenirs kopen, uit eten en naar de bioscoop met TP. Rustig dagje waarop wij ons hebben kunnen opladen voor de echte mannentrip. Dinsdag en woensdag zouden we namelijk gaan jagen! Zes gasten (Arjan, Johan, Daan, Willem, Minimal en Bieber) en twee gidsen. Allemaal machetes gekocht, jachtgeweren ingeladen, wat patronen, hangmatten mee en daar gingen we dan. Ergens tussen Brownsweg en Atjonie de jungle en jagen. Als eerst moesten we een geschikt plekje zoeken om de nacht door te brengen. We vonden een plek waar al wat stammen stonden, busje neergezet, machete gepakt en bomen omhakken. Dat is best pittig, maar "van onderen" roepen is best leuk. Bomen moesten toen nog naar het kamp gesleept worden en toen moest er nog een kamp gemaakt worden. Alles stond, prima kamp en dan moet er gejaagd worden, je wil toch eten. Gelukkig hadden we wat eten meegenomen want we zouden 's avonds pas op pad gaan. Was dus weer eens rijst met kip. 's Middags nog een beetje gevist, vissen hadden er alleen geen zin in.

's Avonds toch op pad, maar eerst de geweren uitgetest op lege blikken bier. Ging goed, alleen de patronen waren bijna op en dan moet je nog op jacht. Enfin wij op jacht, lopen, lopen, lopen maar helemaal niks tegenkomen. Lopen, lopen, lopen en toen zag Johan een oog een spoor van een vrachtwagen (in dit gebied werden bomen gekaapt, vandaar de vrachtwagen). Het spoor was vol gelopen met water. Hij zag een oog, dan moet dat wel van een kaaiman zijn. Wij daarnaar toe, we zagen niks, beetje in het water roeren maar er gebeurde wederom niks. Verder lopen dan maar, draaien we ons om, weer dat oog. Terug, nog een keer roeren, weer niks. Iedereen zijn licht uit, gedaan alsof we weg waren. Een paar op zo'n 50 meter afstand schijnen en toen zagen we het oog weer. De eer was aan Daan, trekker overhalen, knal en je prooi zoeken, als je al raak schoot. Weer niks, weer verder lopen om vervolgens weer terug te keren en toen dreef daar ineens ons eerste slachtoffer, een kaaiman, recht in zijn kop. Voor deze avond bleef het hier ook bij. Bij terugkomst een kampvuur maken, wat eten en drinken en slapen maar.

De volgende ochtend werd de één wat eerder wakker dan de ander, prima want er werd toch begonnen met vissen. Niet echt iets waar ieder bij moet zijn. Één van de gidsen was al wel op pad om patronen te kopen, hij was dus 'even' weg. Het leuke is dat de bus het 's morgens niet meer deed, de jongens die wakker waren moesten dus duwen. Auto deed het niet, voorbode? Dan toch nog op jacht, als een stel olifanten door het bos met onze machetes. Op alles wat we tegen kwamen inhakken, geen beest tegen komen natuurlijk. Dan maar terug naar ons kamp en dan hoor je iets. De gids er op af, Arjan achtervolgt hem. De gids zag een goudvogel, een grote zwarte roofvogel. Het is natuurlijk een mannentrip, wij willen knallen met de geweren. De gids ziet een beest, wij schieten. Althans dat was de gedachte, gids dacht er iets anders over en schoot zelf. Vogel geraakt, beest nummer 2 was binnen. Dan ben je het echte bos uit en loop je over een paadje, zit er ineens een groepje aapjes in de bomen. Willem was aan zet, trekker over, knal, aapje valt uit de boom en zoeken maar. Zo precies al Daan schoot, schoot Willem niet, aapje zag er niet al te best meer uit. Dat was dan al nummer drie. Hopen op meer! Een stukje verder vloog er een vogel voorbij, dat is natuurlijk vragen om problemen. Minimal was aan zet, richten, trekker over, knal en ja hoor een vogel uit de boom, wederom zoeken, vogel gevonden. Dat was het dan, zaten er nog een aantal zonder succes. Dus besloten om verder te lopen. Helaas niks meer gevonden, terug naar het kamp en kaaiman eten. Dan denk je rijst met kaaiman, is weer eens wat anders dan rijst met kip maar hoor. Kaaiman smaakt net als kip! Ben je lekker mee. Kamp afbreken, opruimen, de fik er in en terug naar de stad. Maar eerst de bus aanduwen, gaat echt goed met dat busje. Komen we een leguaan tegen, ligt midden op het pad. Dat is ook vragen om proberen, maar deze leguaan heeft het overleeft. We hebben hem gevangen en weer vrij gelaten. Het enige beest dat het overleefd heeft. De bus in en verder rijden en dan sta je stil met pech, in de jungle. ANWB bellen was geen optie, bereik was er al niet. Gelukkig was er een vent met zijn tractor in de beurt, hem konden we wel om hulp vragen. Gids naar die man, wij geweren gepakt, patronen mee en schieten op alle vogels die voorbij kwamen. Zo hebben we nog drie vogels geschoten, maar belangrijker iedereen heeft wat geschoten. Ons busje kon uiteindelijk de jungle uitgesleept worden en toen stonden we stil langs de weg, even verder schieten, teken verwijderen en wachten, wachten, wachten. Na vier uur wachten ver buiten de bewoonde wereld vandaan kwam de gids terug, auto maken en verder rijden. Tenminste, dat is wat je denkt, maar wederom mochten we duwen. Paar minuten rijden en weer stoppen. Onze gids was de hele dag al aan het blowen, of dit van invloed is op zijn rijgedrag weet ik niet maar op zijn automonteurgedrag had het wel invloed. Hij was één of ander kabeltje vergeten terug te plaatsen, werd een beetje heet in de auto. Ook opgelost, weer rijden en toen kwamen we een stekelvarken tegen. Die stond nog niet op ons lijstje en moest er op. Bus stil, Willem en machete springen er uit en hakken maar. Beestje dood wat een totale opbrengst maakt van: kaaiman, roofvogel, aap, 3 vogels, stekelvarken en vissen. Als dat geen mannentrip is, weet ik het ook niet meer!

De volgende dag zijn we naar eens gaan bijkomen van onze avonturen aan het zwembad, heerlijk dagje met de mannen relaxen. Na het zwemmen heb ik iets gedaan wat ik niet verwacht had te doen in SU. Naast het zwembad zat een koffietent, Minimal en Loes wilden koffie. Prima, komen we daar binnen, is het ijskoud en ze verkochten ook warme chocolademelk met slagroom. Daar zit je dan in SU, 30 graden maar wel aan een warme chocolademelk met slagroom. Misschien al wat voorbereiding op NL, iets waar wij over een maand al weer naar toe gaan.

Dit verhaal had een week geleden geplaatst moeten worden, maar toen had ik geen internet.