Na een super leuke trip hadden we een rustdag. Een dagje waarop wij gewassen hebben en ons klaar hebben gemaakt voor de volgende trip. 's Avonds hadden we een etentje bij Jimmy's, afscheidsetentje van Dinky en Frank. Hier waren nog wat mensen bij, in namen onthouden ben ik niet zo sterk, maar het ging om één chinees, één moeder, drie geneeskunde studenten en drie artsen in opleiding en natuurlijk Robinson en Bieber, ja ja, nieuwe namen. Is toch fijn om te weten dat je met zoveel artsen in spé op stap bent. Mocht er wat gebeuren, zit je goed (kopje geluk?). Nou beleven wij hier avonturen en zijn er wel eens momenten waarop het fout kan gaan of zou kunnen gaan. Bizar dat dat zo blijft of steeds erger wordt, vandaar pech, geluk of avontuur.

Het eten bestellen was leuk, tot drie toe te horen krijgen dat ze niet hebben wat jij nou juist wil (kopje pech?). Uiteindelijk hebben we allemaal te eten en wordt er gezellig gebabbeld, nu moet er wat gebeuren natuurlijk en er gebeurde ook iets. Moeder dacht dat zij de tafel wel kon inkoppen. Dat heb ik ooit iemand bij een trein zien doen, dat ging toen niet, dan is er dus een waaghals die het gewoon op een tafel probeert. BAM! Moeder verloor het bewustzijn (kopje pech?), maar met zes artsen moet dat toch goed komen (kopje geluk!), dat kwam het ook. Maar het is toch gek om tijdens een gesprek ineens in doodse stilte terecht te komen, een moment waarop iedereen elkaar aankijkt en zich afvraagt: "en nu?". Later op de avond zijn we nog in karaokebar beland, iets wat Surinamers ook al kunnen.

Met nog wat slaap in de ogen zijn wij op pad gegaan richting het vliegveld Zorg & Hoop. Van daar uit zouden wij met een klein vliegtuigje naar het zuiden van Suriname vliegen om de Kasikasima te beklimmen, oftewel de berg van de jaguar. Nou dacht ik dat ik, misschien wij, geleerd hadden van onze vorige grijzeharenbrigadetrip, maar misschien hadden we dat wel niet. In de vertrekhal zaten alleen maar oudere mensen, mensen die onze papa's en mama's hadden kunnen zijn. Wij het blaadje met info nog maar een keer doornemen en daar stond toch echt "u hoeft geen topatleet te zijn, maar een goede conditie is een vereiste". Dan verwacht ik toch geen mensen met grijze haren, op het oog geen mensen met een goede conditie (kopje pech?). Maar zoals wij zijn, accepteren wij dat en maken we er samen gewoon wat van. Dat was de gedachte. Na alles gewogen te hebben en kennis gemaakt te hebben met de groep gingen we het vliegtuig in. Onze groep bestond uit acht personen. Zeven Nederlanders (Gerard, Marcel en Els, Erik en Els, Jut en Jel) en een verdwaalde, wat vreemde Oostenrijker (Andreas). Deze mensen waren ook erg gezellig, redelijke avonturiers met goede camera's (de foto's die zij hebben gemaakt, zullen ons toegestuurd worden, is toch wel fijn, vooral aardig (kopje geluk?)), maar mensen zonder conditie. Dat laatste vonden wij nogal jammer, want met een wandeltocht van zo'n zes uur in het vooruitzicht is dat geen pretje om om de vijf minuten te stoppen. Maar ik hoorde er eindelijk bij, een groep mensen met sandalen. Yes!

De vlucht vloog voorbij, erg mooi om de stad vanuit de lucht te zien en ondanks dat de jungle alleen maar groen is en uit bomen bestaat is dat toch ook erg mooi om te zien. Dan moet je gaan landen midden in de jungle op een grasveld, dan hoop je op het kopje geluk. Hadden we ook, een super ervaring. Hierna onze intrek genomen in ons huisje voor één nacht. De eerste dag zouden we verblijven in het dorpje Palumeu, een indianendorp. Hier kregen we een rondleiding door het dorp, kregen we te zien hoe cassavebier gemaakt werd, hoe katoen gewonnen werd, pijlen en speren gemaakt werden, gewoon zien hoe de mensen hier leven eigenlijk. Verder genoten van het uitzicht vanaf ons balkon en flink gelachen om een presentatie van een indiaan. Een rustige trip, zo op het eerste oog. Maar deze dag zou gevolgd worden door een bootreis van twee dagen naar ons basiskamp, onderweg zouden we overnachten in een tussenkamp. De bootreis bracht ons weer langs een hoop sula's, wilde dieren, gesteenten wat ook weer voor spannende momenten zorgde. Is toch leuk om een korjaal door een sula heen te trekken, vrouwen aan de kant, mannen het water in en gaan! Nadat de korjaal hier doorheen was, kwamen wij op het leuke idee om hier doorheen te zwemmen en dat mocht (geluk of avontuur?). Onderschat de kracht van water niet, want water, de stroming is echt sterk, hadden vooral de oudere last van :).

Bij ons tussenkamp aangekomen moest dit kamp ingericht worden, hangmatten ophangen, koken en verder lekker niksen, beetje beunen met vijftigers. Dat is een aanrader want die oudere hebben totaal geen reactiesnelheid en toch zijn ze bloedfanatiek, hilarisch. Nachtje slapen en weer de boot in. Na een uurtje varen kwamen we bij een onneembare horde en moesten we alles over een berg dragen (kopje geluk of pech?), verder varen en aankomen bij ons basiskamp. Een klein plekje met een open hut, waar de hangmatten opgehangen konden worden, een hut om te eten, een keuken, een radiohut (stond ik ook van te kijken), een primitief toilet. Prima kamp dus. Na helemaal gesetteld te zijn, zijn we gaan vissen. Iets wat wij niet kunnen, maar het ging super! Na 50 vegetarische baby piranha's gevangen te hebben, zijn we op jacht gegaan naar de grotere vleesetende piranha's (geluk of avontuur?) . Heel primitief met een klosje, draad met een haak en een halve vis eraan. Wij kunnen vissen hoor, resultaat mag er wezen. Als we onszelf al in leven kunnen houden dan moeten we die berg toch ook op kunnen?

Maandag was het dan zover, vroeg vertrekken vanuit ons kamp voor een flinke tocht. Deze tocht viel qua tempo heel erg tegen. Om de vijf minuten moest de kopgroep stoppen om een kwartier op het peloton te wachten, dat is niet altijd even fijn. Maar we hebben weer wat wilde dieren gezien hoor: een brulaap (zijn we 's nachts ook eindelijk een keer door wakker geworden (kopje pech of geluk?)), spider monkey's, wezel (heb ik gespot), reuze otters en een soort oranje paradijsvogel. Na een aardige tocht mochten we dan eindelijk beginnen aan de klim, een hele andere klim dan de Voltzberg. Nu bleef je tot de top in het bos. De klim zelf was goed te doen, eenmaal boven hebben we weer genoten van het uitzicht. Dan heb je dat gehad en dan mag je terug lopen, zo gaat dat (kopje pech of avontuur?). Bij terugkomst kon je gewoon weer relaxen aan het water, beetje vissen, hangmateren zoals dat zo mooi heet. De rest van de dagen waren eigenlijk een beetje zo. We hebben nog een ander indianendorp bezocht met een fantastische naam: Kanipëetomato kanpu. Het eerste deel even uit elkaar halen en dan krijg je met fantasie het volgende: kan i pëe tomato. Bij terugkomst in het kamp was er echt een kopje pech, geluk of avontuur. Onze gids (James) ging de stroomversnelling in met Gerard en Marcel, ze zwommen van steen naar steen. Dat deden we de dagen daarvoor ook maar nu zat er iets in het water. Marcel schreeuwde ineens, zijn arm. Marcel schreeuwde nog harder, zijn been. Marcel is aangevallen door een sidderaal (kopje pech voor Marcel, geluk voor ons en voor ons alle avontuur), een sidderaal valt alleen aan uit zelfverdediging dus Marcel was op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Maar de schok was zo heftig dat Marcel een kleine vijf minuten geen gevoel heeft gehad in zijn benen, vervolgens twee dagen lang met verkrampte benen gelopen. Marcel en James waren de enige in het water en terwijl James op enkele meters af stand was, had hij de schok ook gevoeld. Alles gaat gelukkig weer goed, alles doet het nog, maar dit had ook anders af kunnen lopen. Volgens de indianen is het zo, dat als je gebeten bent door een sidderaal je de rest van je leven reuma vrij blijft (dan wordt pech toch ineens geluk). We zijn dus allemaal maar het water ingesprongen, op zoek naar de sidderaal. Nee, grapje.

Wat we ook moeten delen is dat wij niet de lekkerste kopjes koffie en thee gedronken hebben, maar we hebben deze wel op de mooiste plek gedronken. Om kwart voor zes je bed uit, korjaal pakken, drinken mee een heerlijk wakker worden in de jungle die zelf ook ontwaakt, het wordt licht, de zon komt op, er ontstaat een gloed, nevel trekt weg. Dan heb je toch wel geluk dat je daar mag zijn, is niet voor iedereen weggelegd.

Vervolgens hebben we in één dag terug gevaren, stroomafwaarts, naar Palumeu om daar nog een dagje bij te komen en terug te vliegen naar de stad. Heen vlogen wij met een tweemotorig vliegtuigje, terug met eenmotorig (heb je dan op de heenreis geluk of op de terugweg pech, mocht er een motor uitvallen). Daar moet je niet aan denken, maar Jellert dacht wel aan iets anders. Onder het kopje "een brutaal mens heeft de halve wereld" zag Jel dat de piloot alleen vloog, dat betekent dus dat er een plekje naast hem vrij moest zijn. Gewoon vragen en zo mocht Jel in voorin zitten op de terugreis (geluk!).

De terugreis was op vrijdag en dat was ook de dag dat er drie vrienden van Jel uit Nederland zouden komen, Lex, Gijs en Dimitry (kopje geluk?). Dat was dus haasten. Wij vliegen, zij vliegen, wij landen, wassen, boodschappen doen, zij landen en toen mochten de djogo's (bierflessen van een liter) open. Eerste avond, een avond waarop wij allen een jetlag hadden :) gewoon lekker eten met een biertje op balkon.

Dan ga je maar laten zien wat je kan in Suriname, niets doen, relaxen, chillen, hangmatteren een dagje naar Overbridge met z'n tienen. De namen van deze mensen weet ik ondertussen wel, erg knap. Wij waren natuurlijk al met z'n vijven en Alwine, Jaap (oftewel LOES), Annelot kennen we al een tijdje en dan waren er nog twee mensen. Heerlijk dagje aan de rivier, strandje, hangmat, bbq, djogo. Echt vakantie (kopje geluk?). Dan is dat achter de rug en dan ga je stappen, dat hebben we geweten en dat heeft Zsa Zsa Zu aan de omzet gemerkt. Nachtje van drie kwartier pakken om vervolgens voetbal te kijken (psv-ajax), wat helemaal niet uitgezonden werd en dan niet meer kunnen slapen. Dan zit je daar, vijf mannen, wat gaan we doen. Dolfijnen spotten, onze lievelingsdieren :S, vijf man op een boot op zoek naar dolfijnen, dol fijn. We hadden via Chicko een bootje geregeld om een dagje te dobberen en plantages te bekijken.

Heerlijk vakantie vieren en dan gaat de Hogeschool Leiden moeilijk doen. Ben een probleemgeval en ik mag op het moment geen gebruik meer maken van de faciliteiten, omdat er iets is misgegaan met mijn inschrijven. Is toch vervelend als je in het buitenland zit voor studie (vakantie) en je geen student meer bent. Wat is het dan? Gewoon vakantie :). (Kopje pech of geluk?)

Gaan we weer verder met het bezoek en onze vakantie. De stad even laten zien aan de jongens, geweldig gelachen, meerdere malen tot huilens aan toe. Die gasten maken elkaar af en toe helemaal kapot met van die heerlijke opmerkingen. Flink gelachen deze week. Op vakantie gebeuren ongelukjes en kan er een bezoek gebracht worden aan de dokter. Heeft één van ons gedaan, maar wie. Beiden hebben wij flink wat wondjes op onze voeten, ik ook op m'n handen en die willen niet echt genezen. Sterker nog, deze gaan ontsteken en dan mag je als het echt foute boel is naar de dokter. Daar ging Jel dan, ondersteund door Gijs en Simone (kopje pech of geluk?). De rest ging bbq'en, verschil moet er wezen. Later hebben wij de verhalen van Gijs en Simone gehoord. Jel was een soort van niet onder ons. Hij leefde even in zijn eigen, vertraagde, vermoeide wereld. Is toch leuk om te horen dat iemand bij de dokter schreeuwt: "In mijn billen?!" Ja, twee prikjes voor Jel en wat trekzalf en wat pilletjes. Dat is toch vervelend, hopen dat het nu allemaal wel geneest en hopen dat ik daar niet terecht kom.

Ondanks deze ramp zijn we een dag later toch nog op een trip gegaan, naar Brownsberg en Stone Island. Dat was ook weer een bijzonder avontuur. Beginnen bij het begin dan maar. Met z'n allen de bus in en gaan, kan niet veel fout gaan totdat je een berg op moet, Brownsberg. Met een Surinaams busje, dat in Nederland nooit door de keuring heen zou komen, een berg op rijden, met hele steile, gladde en natte stukken en er achter komen dat je accu en motor toch niet zo goed zijn, is een onderneming die gevaren met zich mee brengt, zeker als de motor uiteindelijk helemaal ermee stopt en je achteruit de berg afglijdt richting het ravijn. Dit was het meest spannende tot nu toe, dat was echt eng! Uiteindelijk stonden we vast in een greppel, waar we niet meer uitkwamen. Vijf beesten van mannen een bus duwen en het busje niet uit de greppel krijgen. Dan komt er een auto langs, dan denk je dat je eindelijk hulp krijgt. Niet bleek minder waar, deze jeep reed ons gewoon voorbij. Dan verder sputteren en hopen op een volgende auto. Die kwam en het was de beheerder, gelukkig hielp hij wel. Touwen vast maken en vol gas, touw knapt. Nog een keer proberen, weer niks. Dan maar gordels uit de auto snijden en die vastknopen, beweging. Ging nog steeds niet zo best, accu's verwisselen vol gas, zes man beuken tegen die auto en los. Dan heb je uit de greppel, maar dan moet je dat steile stuk nog op waar het allemaal begon. Daar ging het weer mis, nu dreigde twee auto's naar beneden te gaan. Wat moet je dan niet doen? Inderdaad achter die auto gaan staan. Beheerder gaat duwen en roept ons. Je weet dat het gevaarlijk is en toch doe je het. Weer met zes man twee van een berg afglijdende auto's omhoog duwen. Allebei de auto's vol gas, wij duwen, modder vliegt alle kanten, alles helemaal vies (avontuur!), maar het is gelukt. Steile stuk gehad en de bus weer in. Dan ben je boven wat ga je doen? Naar beneden lopen om een waterval te zien, Irene val. Deze tocht, zowel naar beneden als omhoog was zwaar, zwaarder dan we tot nu toe gehad hebben. Na deze tocht, waarbij je geen moment stil kon staan omdat je achtervolgd werd door horzels, hebben we heerlijk gegeten en zijn we naar Stone Island gegaan, ligt in het Brokopondo meer. Daar konden we heerlijk bijkomen, klaverjassen, djogo's, vissen.

Over deze tour waren we niet zeer tevreden, omdat we echt niks gedaan hebben. Als je om het programma vraagt en daarop het antwoord zwemmen is, zakt je broek af. Zwemmen en chillen. Dan maar terug naar de stad om lekker uit eten te gaan bij De Waag om vervolgens het overgebleven geld te geven aan het casino. Dan heb je weer een zware trip achter de rug en moet je bijkomen. Waar kan je dat beter doen dan bij Residence Inn, zo gezegd zo gedaan. Dagje bakken aan het zwembad, mooi om te zien dat die gasten last hadden van de zon, de hitte. Dat is bij ons nu een stuk minder, het went. Het laatste wat we met die gasten gedaan hebben, is natuurlijk een avondje doorbrengen in Havana Lounge. Het goed laat maken en de volgende dag de jongens uitzwaaien. Dat is er al weer een week voorbij gevlogen, het gaat heel snel allemaal. Nog één week vakantie en dan gaat het voor ons dan ook echt beginnen. Wordt misschien wel eens tijd, maar de zin is er nog niet echt.

Dan is het tijd om af te sluiten. De trip met onze vijftigplussers was erg leuk, een week vakantie met Lex, Gijs en Dimitry was fantastisch, zeker als je weet dat Ralf Mackenbach, met click clack nu ook in SU in is. Wat erg mooi was aan de vijftigplussers is dat je goed met ze kunt praten, deze mensen hebben levenservaring en hadden vrij snel door hoe wij in elkaar zaten. Twee geweldige gasten natuurlijk, geen echte baasjes maar toch ook wel, die het naar zin hebben, het avontuur aangaan, op hun manier leuk zijn. Als mensen dat zeggen, is dat wel leuk. Van onze tripgenoten krijgen vaak hele leuke reacties op wat wij hier doen en dat is toch erg fijn om te horen. Als je daar dan aan terug denkt, aan wat die mensen zeggen. Moet ik toch een beetje aan de titels van Kuifje denken maar dan iets anders, bijvoorbeeld: Jut en Jel en het verschrikkelijke studentenleven. Onder het kopje studie twee maanden lang een land verkennen is toch mooi.