De maandag was een echte dag van bijkomen. We wilden naar het zwembad, alleen zat het weer niet mee. Schijnt een storm in het Caribische gebied te zijn waardoor het hier bewolkt is, dan maar een dagje thuis hangen en alles hier rustig verwerken, blog bijhouden, mailen en foto's plaatsen. Een dagje van heerlijk bezig zijn. 's Avonds hebben Frits en Johan heerlijk pannenkoeken staan bakken, wat waren ze weer lekker, kaas, spek pannenkoeken en ijspannenkoeken, heerlijk. Eind van de avond zou er een nieuwe twinner komen, maar die liet nog even op zich wachten. Deze twinner, Kitty genaamd, vloog ook met SLM en had maar liefst 8 uur vertraging. Die zou dus pas ergens de volgende ochtend aankomen, daar gaan we niet op wachten.

De dinsdag morgen was de nieuwe twinner aangekomen. Wij wilden naar het zwembad, schijnt orkaan Irene nog steeds bezig te zijn. Deze orkaan bezorgt ons ook behoorlijk slecht weer (in de vorm van bewolking), we zijn daarom ook maar naar een shopping mall gegaan, was net zo groot als 't Winkelhof. Rondje door het centrum, even laten zien waar alles is en dat was het wel. Door het weer zitten we noodgedwongen binnen, is niet erg want nu kunnen we goed bijkomen van ons bezoek aan het binnenland en ons voorbereiden op de maand september, vakantie in Suriname. Zo is de woensdag ook weer voorbijgevlogen en zijn we 's avonds gaan bowlen met Kitty en Ernesto. Heerlijk die tegenstand van al die mannen, die twee konden er niks van en ik kon nog maar net aan winnen van Kitty. Ooit een meid een bowlingbal zien smijten, nou wij werden er bang van.

Donderdag mochten we weer vroeg op, mijn VOG is eindelijk binnen dus nu kunnen we ons MKV aanvragen. Het schijnt dat je hier een halve tot hele dag voor uit mag trekken, wij stonden binnen een uur weer buiten. Resultaat: 6 weken wachten en dan krijgen we te horen of we weg moeten of niet. Dan is het alweer avond en staat Havana Lounge op de stoep, leuk feestje. We wilden het niet gek laat maken omdat wij de volgende dag om 10.00 op de fiets wilden zitten om een plantagetour te doen. Maar dat liep natuurlijk anders, zijn we aan het feesten, staat Brace naast je. Draai je je om staat Yes-R er ook, neefje van Ali B. Die gasten draaien hier dit weekend en waren nu gezellig uit. Ook hebben ze in SU een bekende dj, The King of House. Deze dj zijn we al een keer tegen gekomen na het stappen, na het stappen wordt er namelijk gegeten en dat doet The King of House bij dezelfde tent, dus ook op deze avond. Hij kwam met een paar homies van hem naar ons toe en hij vroeg of ik 'David Guetta' was. Gaat 't? Was wel leuk, nu hebben we als doel om homies te worden van The King door overal waar we hem zien, hem aan te spreken en er een lolletje van te maken.

Voordat we het wisten ging de wekker alweer, 09.00. Douche, ontbijten, tas op en gaan. We wilden de vierdaagsetour doen, maar die bestaat niet meer. De route nog wel, wij een route boekje gekocht en besloten om op avontuur te gaan. Zonder ook maar een overnachting geboekt te hebben met de fiets op pad in een 'vreemd' land, niet wetende wat er aan de overkant van het water is. Als eerst zijn we naar Nieuw Amsterdam gefietst en hebben we Fort Amsterdam bezocht, een vervallen fort uit het koloniale verleden. Na hier vrij rond gehuppeld te hebben, zijn we naar de volgende plantage gefietst, Mariëmburg, een vervallen koffieplantage. Bizar om zo en vervallen plek te zien, ooit stond dit in bloei en nu was het helemaal vervallen. Na hier kort gefietst te hebben, zijn we naar Frederiksdorp gegaan. Dit is ook een oude plantage die helemaal opgeknapt is door een Nederlander, een oude man die al zijn fortuin in deze vervallen plantage heeft gestoken. Dit heeft hij knap gedaan en gelukkig konden wij op deze plantage overnachten, eindelijk een bed gevonden waar ik in pas :). Na onze intrek genomen te hebben in ons huisje zijn we langs de waterkant gaan zitten. Nou zijn er hier verschillende tours te boeken, waaronder de dolfijnentour, dat hoeft helemaal niet. Ineens hoorde we een dolfijn en toen kwamen er, op gepaste afstand, steeds meer dolfijnen langs gezwommen. Die tour hoeven wij dus ook niet meer te doen.

Naast deze plantage ligt een dorp, Johan Margaretha, waar wij een Nederlandse man tegenkwamen. Deze man hebben wij een tijdje gesproken, het blijft erg bijzonder om een verhaal te horen over een man die zes jaar geleden heel zijn hebben en houwen heeft achtergelaten om hier het avontuur aan te gaan. Heel knap, iets wat ik niet zou kunnen. Na een muskieten aanval, we zaten midden in een swamp, oftewel moeras wat inhoudt dat er veel muggen zijn door de vochtige weersomstandigheden, zijn we naar huis gevlucht. De volgende ochtend hebben wij onze toch voortgezet. Nou lach ik me van binnen wel eens helemaal kapot om Surinamers en dat heb ik nu ook weer gedaan.

Wij zijn geen Surinamers, dat kun je duidelijk zien. Wij worden als toeristen, stagiairs gezien en die hebben geld. Dat de Surinamer hier een slaatje uit wil slaan, is volstrekt logisch. Blijkt dat er ook een Surinamer is die het spel niet zo goed begrijpt. Tijdens onze tocht moeten we wel eens een rivier oversteken, kosten 25 SRD. Eerste overtocht, bootsman: "40 SRD". Wij: "Wat, de vorige keer was het 25 SRD?". Bootsman: "Oke, 30 SRD dan". Prima. Volgende oversteek. Wij: "25 SRD toch?". Bootsman: "Ja". Dat is mooi. Nu komt het, de derde oversteek. Wij: "25 SRD toch?". Bootsman: "Nee, 20!". Wij: "Ook goed, doen we het voor". Kan je extra pieken ophalen, doe je het niet. Wel aardig van deze man. Later begrepen ook waarom het maar 20 SRD was.

Ander momentje waar ik van binnen kapot ging. Er zijn hier verschillende prijzen, neem bijvoorbeeld een fort, een prijs voor inheemsen en een prijs voor toeristen. Komen wij bij een fort aan, netjes aan het loket vragen om twee kaartjes. Vraagt de dame aan de andere kant van het loket: "Zijn jullie inheems?". Wij: "Gaat 't? Kijk nou eens goed". Antwoord: "Ja, zou toch kunnen". Is ook zo, maar eerlijk als wij zijn, hebben we de volle mep betaald.

We gaan verder na de derde oversteek. Boekje erbij gepakt en kijken waar we heen moeten. Volgens het boekje was er een oud weeshuis in de buurt, straat uit fietsen en je was er. Nou zijn Surinamers naar mijn mening niet zo goed in het inschatten van afstanden. Wij een kwartier lang fietsen, helemaal niks. Dan maar terug, weer een kwartier dus. Bij het beginpunt aangekomen, gaan we naar links om de route te vervolgen, onderweg wilde wij even langs Katwijk (kun je een plaatsje zoveel namen geven, geef je het de naam Katwijk mee). Wij fietsen en na een half uur houdt de weg op, sta je dan. Je vraagt jezelf af waar het fout ging, we hebben alleen maar de weg gevolgd. Lang hebben we niet kunnen nadenken, want we moesten vrezen. De weg liep dus dood bij een oude plantage, komen er vier honden bijzonder agressief op ons afgerend, toeval of niet, ik stond vooraan. Deze vier koppen waren echt niet blij, gelukkig kwam er een man aanrennen, op z'n Surinaams. Een vriendelijke man die tijdens het uitleggen van de weg één van zijn honden in bedwang moest houden, terwijl de grootste hond (die in bedwang gehouden moest worden) steeds agressiever werd. Jellert fietste al weg, ik moest nog opstappen, maar elke keer als ik dat probeerde werd dat beest bozer en bozer en hing hij weer bijna in mijn kuiten. Heb deze man moeten smeken om zijn hond alsjeblieft tegen te houden, iets wat uiteindelijk ook gelukt is. Dan kun je toch beter een boef in je tuin hebben. Nu wij de weg wisten, wisten we ook waar het fout was gegaan, de bootsman had ons op een andere plaats afgezet dan in het boekje stond, kan gebeuren. Wij een half uur terug fietsen om weer het beginpunt te komen. Onderweg kwamen wij ook tot de conclusie dat het best dom is om zonder water te gaan fietsen, dus hebben we maar wat gedronken bij één of andere tent. Daar kwam dorpsidioot nummer 1 naar ons toe. "Praat met me, kom bij me zitten en praat met me". Uiteindelijk zit hij bij ons aan tafel, heel gesprek, willen we opstappen", zegt hij verontwaardigd: "Je hebt niks te drinken voor me gekocht?". Wederom: "Gaat 't?" Hij wil met ons praten, komt bij ons aan tafel zitten, gaat domme vragen stellen en wil ook nog wat te drinken hebben. Toen zijn we maar weg gegaan.

De juiste weg wisten we nu en we hebben gefietst als gekken om in Tamanredjo aan te komen. Hier hadden we twee opties. Naar rechts zou betekenen terug naar de stad, met heel veel fiets werk voor de boeg, iets waar we geen zin meer in hadden of naar links, half uurtje fietsen en hopen dat we kunnen overnachten op 'de plantage'. Dit laatste hebben we gedaan en gelukkig konden we daar overnachten. Spot goedkoop zit je in een resort waar alleen wij waren, het was echt luxe. Hier konden we heerlijk bijkomen in onze jacuzzi van al onze avonturen. Toen kwam ook de opmerking dat het weer goed fout kon gaan vandaag, uiteindelijk hebben we een opsomming gemaakt van hoe vaak het wel niet fout kon gaan, van begin tot nu. Mama's, dat blijft nog even een verrassing.

Na een dagje heerlijk bijgekomen te hebben zijn we toch nog een keer op de fiets gesprongen om naar de Peperpot te gaan, een natuurreservaat en een oud plantage (cacao en koffie). Hetzelfde als de vorige plantages, gedeeltelijk vervallen en andere stukken waren opgeknapt. Wat ons toen nog restte was een laatste tocht naar huis. Thuis aangekomen hebben we gelijk de volgende trip geboekt, de volgende dag zouden al weer naar Galibi vertrekken.

De volgende morgen weer met een rugzakje vroeg de deur uit. Galibi is een indianendorp in het noordoosten van Suriname, het ligt tegen de grens van Frans Guyana aan. In dit dorpje wonen twee verschillende indianenstammen, bij wie wij een kijkje gingen nemen. Galibi staat ook bekend om zijn zeeschildpadden, er komen hier vier verschillende soorten zeeschildpadden hun eieren leggen. Dit wilden wij beide graag zien, nadeel was dat het seizoen op zijn eind loopt waardoor de kans op een schildpad of het uitkomen van de eieren gering was. Vol goede moed zijn we op zoek gegaan naar de schildpadden, maar helaas hebben we geen schildpadden gezien. Wel heel veel kapotte eieren. Dit jaar schijnt echt een rampjaar te zijn voor de schildpadden, nesten worden leeggeroofd door mens en dier. De mensen die dit doen, zijn niet alleen rovers, maar ook gewoon dorpelingen. Iets wat mij verbaasde, want er zijn beschermers in zo'n dorp, maar als een schildpad op hun strand eieren legt, wordt het nest leeggehaald en geven ze een feestje. Bizar. Schildpadden hebben we trouwens gezocht in Frans Guyana, dan zouden we eigenlijk niet terug naar Suriname mogen i.v.m. onze visum (de mama's bang maken).

Voordat we opzoek gingen naar schildpadden zijn we door het dorp gelopen en hebben we heel veel informatie gekregen over hoe de mensen hier terecht zijn gekomen en hoe de mensen hier leven. Leukste gedeelte was de 'dierentuin', vijf a zes hokjes met dieren. Deze dieren zitten hier al van jongs af aan en werden op oog goed verzorgd, de dieren waren heel erg tam. De verschillende dieren waren: doodskopaapjes (neefjes van Mr. Nilson), neusbeertjes, luiaard, spinnen, anaconda, schildpadden, zwijnen, een katachtige, toekan, een soort van hele grote wilde cavia, erg leuke beesten allemaal. Nooit gedacht dat ik het zou doen, stiekem misschien wel. We zijn met een anaconda op de foto geweest, net als met een kaaiman. Jellert zelfs met een spin, vond ik nog wat te vroeg. Ik kan mijn mama gerust stellen, ik ben niet gebeten door een kaaiman, de mama van Jellert ga ik nu misschien de stuipen op het lijf jagen want Jellert is namelijk wel gebeten door een kaaiman. Sindsdien zit ik hier alleen, niets meer van Jellert vernomen ;).

Ander onderdeel van deze trip was een bezoek aan Saint Laurent, een oud gevangenis in Frans Guyana. Wat betekende dat we weer naar Guyana moesten, vervelend :). Na een rondleiding door onze gids Bonito, hebben nog wat door de stad gewandeld en daarna zijn we aan onze terugreis begonnen. In Suriname ligt er een weg van oost naar west, de ooswestverbinding. Dit is een achtbaan, bijna niks geasfalteerd en vol gas er overheen, dat betekende dat wij stuiterend door de bus gingen. Leuke ervaring maar niet voor ruim drie uur. Op deze reis hebben we wat mensen ontmoet. Vooraf hoopte we dat we deze keer niet met de grijzeharenbrigade mee gingen. Neem je plaats in het busje, zitten er een stel (grijs), komen ze ook nog eens uit het onderwijs, beide. Moesten we nog twee mensen ophalen, dat waren twee mannen van de rockabilly's. Helemaal vol met tatoeages, één leek op Henk Bres met een junglehoedje op. Toen dacht ik, daar gaan we weer. Niets bleek minder waar, deze mensen waren top. Gezellige mensen, echte avonturiers, mensen die de hele wereld al gezien hebben. Erg leuke ervaring om met totaal andere mensen op stap te zijn, vooral leerzaam is dat je je nogal in mensen kunt vergissen, deze mensen waren erg leuk en het was totaal niet een gevalletje van: "daar gaan we weer".