Vrijdag hebben we voor het eerst echt contact gehad met andere studenten, klinkt wel heel overdreven maar we zijn bij een Augustein gaan eten. Deze jongen woont ergens in Paramaribo in een studentenhuis en we hadden afgesproken om bij hem te gaan eten en daarna naar het casino te gaan. Hartstikke leuk. Deze Augustein heet trouwens Gerlof, geen witlof maar Gerlof. Gerlof woont in dat huis met nog een jongen en aan de overkant zitten twee meiden, met z'n achten zijn we uiteindelijk gaan eten, dit was gewoon gezellig. Uiteindelijk zijn we in het casino belandt en we hebben allemaal verloren. Heel kansloos, wel een kostelijke avond maar zonder winst. De dames terug naar huis, de mannen gingen nog even naar een private club. Een vriend van Paulus opende op deze avond een echte private club en private was deze club zeker, er waren zeven mensen. Wij en twee mensen die achter de bar stonden, awkward. Dan toch maar naar Touche en afgesloten met een 'vies' patatje.

Zaterdag was een echte dag om voor te bereiden, wassen, eten inkopen, lijstjes maken (ja ja, lijstjes maken omdat ik anders de helft vergeet!). Een hele nuttige dag, alles is nu zo goed als binnen voor ons avontuur van tien dagen. Het is te hopen dat we genoeg eten en drinken bij ons hebben, gaan we wel vanuit en anders hebben we een harde les geleerd. Accepteren, dat is toch ook avontuur, overleven. De zondag kan ik er gelijk achteraan plakken want we hebben nog wat inkopen gedaan, voetbal gescoord, live Real Madrid - Barcelona gekeken en heerlijk 'telo' gegeten. Een soort aardappelachtig iets van cassave, heerlijk. Ook hebben we een natuurverschijnsel meegemaakt wat je in Nederland bijna niet tegenkomt, een echt pik zwarte lucht en het is nog mooi ook. Maar de laatste voorbereidingen zijn getroffen, de contacten in de dorpen zijn gelegd, taxi staat morgen vroeg voor de deur dus dat betekend op tijd naar bed en goed uitgerust de jungle in. Wij hebben er in ieder geval bijzonder veel zin in!

Maandag was de grote dag dan aangebroken, wij zouden naar het binnenland gaan. Chicko pikte ons hier op om ons naar de Saramaccastraat te brengen, van daar uit zouden we met een busje naar Atjoni gaan om dan een korjaal te pakken en naar Lespansie te varen en zo ging het ook. Na een aardig lange busreis kwamen in Atjoni waar de bus zowat belaagd werd door bootsmannen, business. Onze bootsman was al geregeld en werd door een andere bootsman naar ons gebracht, spullen de boot in en wachten maar. De tocht in de korjaal was het wachten waard, wat was dat mooi zeg, zo'n half uur in een bootje door de jungle varen, wat een uitzicht! Eenmaal bij het dorp aangekomen kwamen er een hoop kinderen naar de waterkant om onze spullen aan te pakken, het eerste wat ons opviel was dat die kinderen vet sterk zijn, backpack was geen probleem voor ze. Door de kinderen werden we naar ons hutje begeleid, een klein hutje, soort van opberghok wat voorheen als kakkerlak en spinnenhok fungeerde maar die zaten er niet meer, jawel! Dat merkte we 's avonds pas. De eerste dag hebben niet bijster veel gedaan, bij de kapitein langs geweest en we zijn naar Jaw Jaw gelopen, dorpje waar wij ook aan de slag zullen gaan voor Leri for Life. Dit was al een vrij groot dorp (ongeveer 500 inwoners, Lespansie 150, misschien wel minder). Bij terugkomst in onze hut (studentenhuis 2.0) kregen wij een waar welkomstcomité door kolonie spin en kakkerlak, dat was even slikken en minder lekker slapen dan je hoopt. We hebben daarom ook een nieuwe beste vriend en dat is Baygon, gif, werkt als een tiet. Na een half uur gassen toch maar ons hangmatje opgezocht en deze hermetisch afgesloten. Dit ritueel heeft zich iedere avond herhaald.

Deze trip was niet om vakantie te vieren maar om aan de slag te gaan voor Lere for Life en voor ons onderzoek naar VVE en NT2. Dat hebben we ook geprobeerd, ging alleen iets anders dan verwacht. Wij zijn nieuw, wij passen ons aan. Dat was onze gedachten, maar ook dat was anders. De school begon wanneer wij dat wilde, bijzonder. De school begon uiteindelijk anderhalf uur later dan gepland, moet kunnen, accepteren. De reden werd ons later ook duidelijk, de school is al sinds mei dit jaar gesloten, redenen hiervoor kan ik 'nog' niet noemen omdat wij dit eerst met het management willen bespreken. Maar speciaal voor ons is de school dan toch nog een dagje open geweest, zo voor de vakantie, erg leuk om te zien hoe het onderwijzen van de kinderen hier wordt vormgegeven. Wij hebben deze dag alleen geobserveerd om een zo goed mogelijk beeld te krijgen en dan willen we in oktober, november hiermee aan de slag gaan.

In Jaw Jaw wilde we precies hetzelfde doen maar op de dag dat we daarheen gingen, was de rapport uitreiking, dat gaat heel anders dan in Nederland. Leuk om mee te maken. Alle ouders verzamelen zich bij de school, de directeur en de leerkrachten komen naar buiten met de rapporten en vervolgens gaat de directeur van alle leerlingen het rapport, vakken met behaalde cijfers voorlezen en vervolgens wordt er verteld of de leerling over is of niet, was er dus een klas waar drie kwart is blijven zitten. Als dat bij mij zou gebeuren, zou ik toch serieus gaan twijfelen. Na de uitreiking zouden wij met de leidsters van het schooltje gaan praten, observeren zat er niet in want deze school was ook gesloten, al sinds april, redelijk om dezelfde redenen als in Lespansie. Het enige verschil was dat wij bij deze school een dus danig gevoel kregen dat wij hier niet veel te zoeken hebben en dat wij ook niet zullen terugkeren naar dit dorp. Dat waren onze activiteiten die wij voor Leri for Life zouden doen, we zouden dan nog een week vakantie hebben in een back to basic dorp, dit hebben we iets ingekort. Ons bezoek stond gepland van maandag tot de woensdag de week daarop, maar het werd een trip van maandag tot zondag.

Op de dagen dat wij niet met onze werkzaamheden bezig waren, hebben we een hoop andere activiteiten ondernomen. We hebben bijzonder veel gespeeld met de kinderen, vooraf kregen we te horen dat de kinderen erg aan je zouden moeten wennen, maar daar was totaal geen sprake van. De kinderen konden alleen niet wennen aan onze namen, daarom hebben we maar een andere naam genomen. Zoals vele weten, was dat in mijn geval, ja ja, komt ie, Johan en voor Jellert was dat Frits. Met de kids hebben we gebeund, kaartspel, leuk om dat aan te leren, gezwommen in de rivier, gevoetbald, getekend in het zand en nog veel meer. Met alles wat we met ze gedaan hebben, hebben we geprobeerd de Nederlandse woordenschat toch een beetje uit te breiden, gebruik maken van de situatie. De kinderen hebben hier echt energie voor tien, 's ochtends om 8.00 beginnen ze en 's avonds 10.00, als de elektriciteit er af gaat, stoppen ze pas. Erg leuk, maar soms ook wel vermoeiend omdat ze allemaal een aai over hun bol willen hebben, krijgen ze thuis niet of in mindere mate. Niet ligt meer voor de hand dan in mindere mate. Er zijn hier dingen die je liever niet wilt zien of horen. Wat het nog vervelender maakt, is dat je er niks aan kunt en mag doen. Zo gaat het leven hier, dat is een cultuurverschil. Dat neemt niet weg dat het behoorlijk slecht voelt dat je er niets aan kunt doen, maar gelukkig waren er ook nog hele leuke, mooie dingen die we meegemaakt hebben.

Zo zijn we op woensdagavond naar Gunsi gevaren, gelopen. De tocht heen was het nog licht, terug was het donker maar beide tochten waren mooi. In een mini korjaal met z'n drieën, de één peddelt, de ander schept water uit de boot en ik kijk om me heen en geniet van de jungle, heerlijk zo'n verdeling. In Gunsi zit het radiostation voor heel het binnenland van Suriname en hier heeft Ronnie, contactpersoon Leri for Life in Lespansie, een woensdagavond programma, iets met het geloof. Vanuit Nederland heb ik post bij me voor wat mensen in Gunsi en Nieuw Arora en de post voor degene die in Gunsi woont, werkt toevallig ook bij de radio, mooie gelegenheid om de post te overhandigen. Helaas was deze persoon er aanwezig, daarom heb ik de post maar achter gelaten op het radiostation. Dan had ik ook nog post voor mensen in Nieuw Arora en hoe kun je de mensen hier beter bereiken dan via de radio, daar heb ik dus maar gebruik van gemaakt. Eerst had Ronnie al iets over ons verteld en daarna was het mijn beurt, ik ben gewoon op de radio in heel boven Suriname te horen geweest, hoe bizar is dat. Het was vet spannend, geen idee wat je moet zeggen maar je praat aan één stuk door. Heb in zo'n vijf minuten, lijkt weinig, maar is bijster veel, verteld wie zijn zijn, wat we hier gedaan hebben, komen en gaan doen en toen heb ik de mensen die post krijgen in Nieuw Arora verzocht om vrijdag thuis te blijven omdat de PTT-postbode jungleman dan langskomt. Echt super vet om dat op de radio te verkondingen en dan maar hopen dat er iemand luistert, zou wel zo leuk zijn. Gelukkig was dat het geval, twee dagen later, zaten Jut en Jel oftewel Frits en Johan aan de waterkant in Gunsi en kwam er een man naar ons toe. Deze man vroeg wie wij waren en wat we kwamen doen, verhaal vertelt en toen begon er een lampje bij deze man te branden. Zoiets had hij gehoord op de radio, afgelopen woensdag. Tenminste één iemand die geluisterd heeft.

De PPT-postbode jungleman had een hele dag uitgetrokken om zijn post te bezorgen, het was een zware, lange dag, heel veel gelopen maar het was toch wel heel bijzonder om de namen van de brieven een gezicht te zien krijgen. Die brieven heb je dan een maand in je tas en je bent toch benieuwd naar wie ze moeten, wie die mensen zijn en dan hoop je maar dat de mensen er blij mee zijn. Natuurlijk zijn ze blij met de post, maar zoals Frits scherp opmerkte: "Het zal je maar gebeuren dat één van die mensen zegt: "Daar krijg ik nog geld van! Dat krijg ik dus nu van jou!"". Het zal je maar gebeuren. Dat was niet het geval, de mensen waren er blij mee. Mooi om een lach op iemand zijn gezicht te zien verschijnen tijdens het lezen van een brief. Deze postbode heeft zijn missie qua post bezorgen volbracht, was een leuke missie.

Maar wij mannen zijn geen postbode, maar jagers! Dat hebben natuurlijk ook gedaan. Brutaal als we zijn, Jellert durfde het te vragen, gevraagd of we mee op jacht mochten, is toch iets wat je gedaan moet hebben als je in de jungle woont. Tegen een kleine vergoeding, dit was waarschijnlijk omdat er twee onhandige bakra's meegingen die de jacht wel eens zouden kunnen verpesten en de mensen niet met een lege maag hun hangmat in willen, mochten we mee op jacht. Wederom met z'n drieën, de jager (Ronnie), Frits en Johan. De jager zwaar bewapend, manchete en zijn jachtgeweer, zijn we op jacht gegaan. Na een tijdje lopen hoorde we ineens een schot, dat was best een harde knal, een andere jager. Deze jager hebben we gevonden en we staan nog geen minuut met hem te praten of hij richt zijn jachtgeweer de lucht in en schiet. Dan stroomt er toch adrenaline door je lichaam en je hebt een piep in je oor. Het was een voltreffer, vogel viel naar beneden, echter bleef deze hangen in een boom. Wat doe je dan? Heel simpel, boom omhakken. Zo gezegd, zo gedaan, boom ligt op de grond, vogel gevlogen, nergens te vinden. Wij weer op jacht, we keken vooral naar de grond, nadeel van de jungle, je kan hier echt over alles vallen. Maar het schijnt dat we een miereneter tegen zijn gekomen, twee zelfs. De jager zag hem, maar schoot helemaal mis, weer niks. Na een lange tocht kwamen we bij een kreekje aan, is moeilijk te omschrijven hoe mooi dit was, zit je midden in de jungle in een kreekje op een steen, komt de zon net door het bladerdek heen en schijnt precies op de steen waar je zit, dan is het genieten geblazen. Wat doe je nog meer bij een kreekje? Boys will be boys en zijn een dam gaan maken, ben je respectievelijk 22 en 25 jaar en dan ga je een dam bouwen. Voelde ons 'weer' even kind en de dam staat als een huis. Vlak na de bouw kwam er ineens een rog aangezwommen, dan denk je toch ineens aan Steve Irwin. Wij op een boomstam, Ronnie met machete in het water hakken. Tot drie keer toe en helaas weer niks gevangen. Dan maar met lege handen naar huis, tot het laatste moment dachten wij dit, maar zoals het echte jagers betaamt kwamen wij niet met lege handen terug. Vlak voor het dorp zat een hele groep aapjes, Pipi Langkous aapjes. Één van deze aapjes is niet meer. Weer een hele harde knal, gekrijs van die aapjes en dan hangt er eentje voor zijn leven te vechten tot hij niet meer kon, toen was de buit binnen. Dat was echt spannend, maar als je dan de handjes ziet, lijken die ineens verwacht veel op die van de mens. Dat is toch raar, maar een koe zal het ook niet al te best hebben voordat hij in de supermarkt ligt. Een bijzondere ervaring, zo'n jacht.

Na een week hebben wij onze weg terug gevonden naar 'huis', is toch wel fijn, maar naar dit dorp keren wij zeker nog terug. Hoe wij hier opgenomen werden was toch bijzonder, aan het begin was het wat onwennig, ik vond het zelfs irritant. Zij verstaan ons niet en wij verstaan hen niet, dat maakt communiceren toch wat lastig. We hebben hier een mooie tijd gehad, gezien hoe de mensen hier leven, genoten van de natuur, verschillende Saramaccaanse dorpen gezien, gewoon een hele mooie ervaring. Ook leuk om mede te delen dat we na een lange terugtocht, vuile was gedaan te hebben, gedoucht te hebben (baden in een rivier is ook bijzonder) heerlijk patat met frikadellen hebben gegeten, is weer eens wat anders dan rijst.