We leven nog steeds in september, wat inhoudt dat wij nog steeds vakantie hebben en daarom flinke tripjes kunnen maken. Trip op trip kan nogal vermoeiend zijn dus verblijven we ook wel eens in de stad. Wat doe je zoal in de stad, een dag aan het zwembad liggen (onder het kopje studeren), een dagje doorbrengen in de Hermitagemall (onder het kopje studeren), een avondje stappen (onder het kopje studeren), een dagje naar Brownsweg (onder het kopje studeren), een avondje naar 'kleine viezerik' (onder het kopje studeren), een hele zondag uitbrakken (onder het kopje studeren). Wat hebben wij, studenten, het zwaar zeg.

Een avondje naar een optreden van Kleine Viezerik is een ervaring op zich. Rikke, een meid die we hier ontmoet hebben, kon kaartjes regelen. Zo zijn we daar dus terecht gekomen, feest. Dat moet je meemaken, een tent vol met allemaal negers (niet racistisch of iets) en een paar bakra's, rapmuziek waar je niks van verstaat, geluid dat veel te hard staat om het goed over te laten komen. Een ervaring op zich! Kleine Viezerik is inderdaad klein, ziet er niet bijzonder stoer uit, wat je van een rapper misschien wel zou verwachten, maar tijdens zijn optreden was deze kleine viespeuk de man. De tent ging los! Als we het over Brace en Yes-R hebben dan mag Kleine Viezerik niet ontbreken natuurlijk.

Nou hebben wij tussen het studeren door ook nog een tripje geboekt naar Kasikasima, gebergte aan de grens met Brazilië, 8daagse trip en we hebben ook een tripje Raleighvallen & Voltzberg geboekt, 3daags. Tussen het boeken en het betalen, zat een dag. Willen wij betalen, krijgen we te horen dat de trip niet doorgaat. Dan baal je, want je wil niet nog een week in de stad zitten en studeren, oftewel niks doen. Dan ga je een plan maken, alternatieven zoeken en die hebben we gevonden. Tijdens een avondje stappen werden (we hebben nieuwe bijnamen, bedacht door mensen die ons herkenden) Jezus en Luuk de Jong herkend door een meid die bij ons in het vliegtuig zat, Alwine. Hartstikke leuk, even kletsen dan maar. Zij was in het gezelschap van een jongen, Frank. Hij vertelde dat hij ook op maandag naar Voltzberg zou gaan, alleen dan met een andere touroperator. Leuk, komen we elkaar misschien wel tegen.

Met dit in gedachte hebben wij het nummer van Frank gevraagd, in de hoop dat wij nog meekonden naar Voltzberg. Na wat sms'jes en telefoontjes was dit al rond, Yes! Zondag kwam Diego langs om het geld op te halen en toen kregen we te horen wat we zouden gaan doen, daar verscheen toch een goede lach. Spullen inpakken en gaan. De volgende ochtend werden we rond half 9 opgepikt door John, Steven en Chauffeur om vervolgens Dirko (toerist die zijn zus bezoekt) en Frank en Dinky (twee geneeskunde studenten) op te halen. Daar gingen we dan, 4 uur in de bus om vervolgens 3 uur in een korjaal te zitten. Onderweg hebben we een stop gemaakt bij een benzinepomp om de beste aankopen te doen van deze trip, op het programma stond dat we ons zouden laten afdrijven. Hingen er in de pomp allemaal opblaasbanden, kopen! Hadden ze ook duikbrillen, kopen! Alsof dat nog niet genoeg was hadden ze ook nog badmutsen, kopen! Dit moest toch een stunt worden, wat het ook werd, maar dat is voor later.

Aangekomen op locatie waren we wederom in een paradijs beland. We verbleven op een eiland in een hoog en open gebouw, wij mochten bovenin slapen met uitzicht op de Raleighvallen, erg mooi. De rest van de dag stond er niet zo heel veel op het programma, zwemmen, baden in de sula. Met z'n vijven genoten en gelachen. Frank kwam op het geweldige idee om een ketting te maken, zo gezegd zo gedaan. Met Jezus als stevige, gespierde basis een ketting maken. Daar hingen we dan, het was zwaar, de stroming was sterk. Nog een geweldig plan van Frank, omdraaien. Wederom zo gezegd zo gedaan, alleen stond de basis nog niet wat inhield dat we nu meegevoerd werden door de stroming naar de afgrond (hooguit 30cm, maar met al die stenen niet minder pijnlijk), gelukkig kon dit voorkomen worden. Na dit hachelijke avontuur hebben we heerlijk gegeten en zijn we vroeg onze hangmat ingedoken want de volgende dag zouden we Voltzberg gaan bestormen.

Vroeg op, ontbijten, lunch klaar maken, een half uur later vertrekken dan de andere groep en ongeveer anderhalf uur eerder aankomen bij de berg. Gaat 't? Ja, ging prima. We zijn in een strak tempo naar de berg gegaan en na een tocht van 2.5uur kwamen we aan bij de voet van de berg, zoals dat zo mooi heet. Echt super mooi om een berg uit de jungle te zien opdoemen, fantastisch! Dan moet je hem nog beklimmen. Twee van de vijf hebben hoogtevrees, ik met zo'n kleine twee meter ook dus dat moest één groot feest worden, we gingen als een trein omhoog. Twintig meter rennen, stoppen en weer gaan, zo hebben we allen deze berg bedwongen. Dan kijk je ineens over de jungle uit en zie je alleen maar groen. Geen idee hoeveel kleuren groen er zijn, maar wij hebben ze allemaal gezien. Wat geeft dat een vet gevoel als je boven op een berg staat en zoveel om je heen kunt zien, heel bijzonder. Aan alles komt een eind en dan moet je weer naar beneden, op een kleine duikeling na is alles goed gegaan en zijn we begonnen aan de terugtocht. Deze toch hebben we helemaal in recordtempo gedaan, we waren vrij snel terug. Genoeg tijd om te baden bij de Ajoemaravallen.

Eenmaal terug in ons basiskamp was meneer of mevrouw de Tarantula ook wakker, wat er voor zorgde dat de voorbereiding van de bonte avond iets anders liep. Is toch best spannend zo'n spin boven je hoofd. Na het nuttigen van onze maaltijd was het dan zover, de bonte avond. Alles kan hier dus Beyonce werd uit de kast getrokken, evenals The Raleighboys, wat een avond, hilarisch. Daar had je werkelijk waar bij moeten zijn!

De laatste dag en dan word je wakker en is het mistig. Wat vet, lig je tussen de boomtoppen en zie je hooguit 2, 3 meter. Alles was zeiknat, maar dat doet er dan ook niet toe. De avond daarvoor hebben we ook genoten van een natuurverschijnsel en dat was het wegtrekken van de mist, regen tussen de bomen, de gloed die je dan ziet is niet vast te leggen op een foto. Ik heb het geprobeerd, maar zo mooi als in het echt is niet te doen. Verder met de laatste dag, een wandeltocht naar de Moedervallen, een hele grote sula. Tijdens de tocht hebben we hier en daar wat uitleg gekregen over verschillende bomen en planten, ook hebben we tijdens de gehele trip een hoop wilde dieren gezien. Zonder te kort te doen aan de beesten en aan hoe bijzonder het is dat je deze beesten tegenkomt, hier een kleine opsomming van de wilde dieren: Ara's, doodskopaapjes, tarantula, schildpad, gieren, een hert, slingeraap, luiaard, leguaan, boshaas en een soort kalkoen. Echt vet.

Na deze tocht konden de zwempullen dan tevoorschijn gehaald worden. Reddingsvesten om, net als de banden, de badmuts op en natuurlijk de duikbrillen voor en hop het water in. Het leukste moment van deze trip, vijf idioten en hun begeleider, die zich laten afdrijven in de rivier, geweldig. Af en toe een beetje peddelen om niet met de wat gevaarlijkere stroming mee te gaan en af en toe de voeten vooruit om de klappen van de stenen op te vangen. Wat een avontuur, helaas was dit avontuur na pak hem beet 20 minuten voorbij, maar het was fantastisch. Hierna moesten we ons klaar maken voor de terugreis, moe maar voldaan kwamen we uiteindelijk thuis. Waar we welgeteld één dag kunnen rusten, want Kasikasima staat alweer op ons te wachten. Een berg die drie keer zo hoog is als de Voltzberg! Goed uitrusten dus en wederom 'gewoon gaan'!

Dan denk je nu, waarom die titel. Waarom "Wij zijn gewoon Jellert en Raymond!" Nou ben ik al herkend als Shaggy van scooby doo, als David Guetta door the King of House himself. Liggen wij aan het zwembad, komt er een man naar me toe en vraagt of ik 'die' jongen van het Jeugdjournaal ben. Ehm, nee. Denk je alles gehad te hebben, word je door Dirko herkend als Luuk de Jong (spits van FC Twente). Dat ben ik ook niet, gewoon Raymond. Dan gaan we over op Jellert. Jellert wordt in heel het binnenland herkend als Jesus. Waar hij dan gebruik van maakt en het eten zegent, hilarisch. Als Jesus herkend worden is al heel wat maar Dirko kon er wederom overheen met een nog meer treffende look-a-like, namelijk Dries Roelvink! HIHI, ik heb me kapot gelachen. Maar stiekem willen we toch gewoon Jellert en Raymond zijn, studerende vakantiegangers in Suriname :).