Dan is het vrijdag, precies een maand voor vertrek en dan heb je het tweede afscheidsfeestje van Willem en ook het afscheid van Johan, Ralph en Daan. Dat betekent een flinke vrimibo, vervolgd bij Zanzibar om wederom op de partybus te belanden. Na een uur partybus werden we afgezet bij La Caff. Prima avond, was weer een latertje. Ondanks dat de volgende dag vroeg op. Met een man of vijftien naar Colakreek, wat inhoudt dat er djogo's gedronken worden en dat de bal flink zal rollen. Hangmatten ophangen, wat eten en drinken, zwemmen, voetballen, muziekje erbij, een heerlijk dagje vertoeven. Dan wordt het langzaam aan avond en is het einde van het verblijf van sJohan en Ralph aangebroken, er worden handen geschut en er wordt gedag gezegd, zij verplaatsen zich naar het vliegveld en de rest gaat richting Paramaribo. De volgende dag zullen Willem en Daan zich naar het vliegveld begeven om ook richting Nederland te gaan.

Maar eerst de zaterdagavond nog. Met alle overgebleven mensen zijn we boven 'Onze Vlag' bij Maaike, Arjan, Willem en Daan thuis wat gaan drinken en werd de rest van de avond besproken. Van de acht a tien mannen blijven er nog maar vier a 5 over. Dat kan natuurlijk niet, we hadden een mannengroep. Dan moeten de mannen helaas vervangen worden, voor zover dat natuurlijk kan. We gaan in ieder geval ons best doen. De zaterdagavond zijn we in ieder geval op jacht gegaan naar mannen in Zsa Zsa Zu, resultaat 0. Er waren nog wel wat mannelijk stagiaires, maar ze waren of te oud of konden gewoon niet aan de eisen voldoen. Dan maar feest vieren en eindigen met een emotioneel rondje van Willem, flamingo! De avond zit er op en iedereen zoekt zijn weg naar huis, vanaf morgen zal het een stuk rustiger in Paramaribo zijn.

Dat was het ook, de zondag zijn we met de overgebleven mannen (Arjan, Loes, Minimal en Bieber) gaan eten bij Jiji's, even bijkomen van het verlies en om te bekijken hoe we dit verlies gaan verwerken, opvullen. Verlies gaan we niet opvullen of beter gezegd, we gaan geen zoektocht houden. We zien wel wat er komt. Praten, praten, eten, eten en hop de taxi in. Zondagavond, is mannenvoetbalavond! Met z'n vieren naar de Gongrijpstraat 45 om daar voetbal te kijken, het leuke is dat wij daar nu niemand meer kennen. Ooit zaten alle leuke contacten daar, maar daar komt door het komen en gaan snel verandering in. Maar toch voetbal kijken in een huis waar je de mensen niet kent, sterker nog de deur wordt voor ons open gedaan en de rest gaat weg, rijk voor ons alleen. Is toch wel raar, niet minder leuk.

Na de voetbal was het klaar en zijn Minimal en Bieber naar huis gegaan om hun tassen in de pakken, de volgende dag zouden wij namelijk naar Lespansie afreizen om aan onze laatste week studie, onderzoek, te werken. Vijf dagen lang om het binnenland af te sluiten en al het nog benodigde aan informatie inwinnen. Het was een goede week voor ons onderzoek. Het verschil met de andere dorpen was toch wel groot, wat voor ons onderzoek goed is, dus een prima week. Daarnaast is er vooral genoten van het leven in de jungle, aan het water, in de kreek, beetje kids bezig houden. Rustig, ontspannen weekje, het enige gekke of wat rare is dat we schildpad, piranha, een vis met kop en al hebben gegeten en er een giftige slang bij ons voor de deur kapot geslagen is. Weekje vloog voorbij en dan zit je alweer bij de volgende vrimibo. De vrimibo was met het verlies van de mannen toch een stuk rustiger dan voorheen, alsnog gezellig en het was het begin van een leuke avond. De avond werd namelijk voort gezet bij een ander tentje, geen idee hoe dat tentje heette, maar daar werd de groep ietsjes groter, waarna die weer snel kleiner werd omdat er een paar naar de bioscoop gingen. Met vijf man naar de film, werd de groep in tweeën gesplist, ik ben bij Paranormal Activity 3 beland, toch wel eng af en toe. (Flamingo…..)

Dan ben je net een avond terug uit het binnenland en denk je een weekendje bij te komen, maar nee hoor. We gaan gewoon verder en wel met een full moon party ergens in de jungle, spullen inpakken en al s'middags op pad, een man of 30 dacht er net zo over. Een erg leuk feestje aan de rivier in de jungle, waar de hangmatten in de pinahutten hingen, de groep verdeeld was, het feest om twee uur afgelopen was, één iemand met gitaar die kon zingen, niet wilde zingen en door de MANNEN! kapot wordt gemaakt (viel wel mee). Een leuk en vooral ontspannend weekendje. Enige moment dat je je misschien een beetje druk moest maken, was toen we te horen kregen dat we over vijf minuten zouden vertrekken. Lig je dan in de zon, moet je je nog omkleden, opruimen, inpakken. Maar dat is ook allemaal goed gekomen.

Bij terugkomst in de stad werd er besloten om pannenkoeken te gaan eten, bij ons. Inkopen doen, wat mensen kwamen langs, eten en een vakantie boeken. Vakantie? Ja, vakantie. We hebben nog drie weken en willen afsluiten met vakantie. De plannen zijn er, alles is geboekt, waar we heen gaan in nog een verrassing maar we gaan op vakantie tijdens onze vakantie. Leuk! Eerst nog een klein weekje stad waarin wij onze scriptie af willen maken en verder zal er in de stad ook nog een hoop leuks te doen zijn.

De donderdag zou de eerste vakantie beginnen. We gaan op vakantie naar Guyana. Dit is eigenlijk meer een trip. Joram moet zijn visum verlengen en dat kan door in Guyana een nieuw visum te kopen. Waarom maak je er dan niet gelijk een trip van? Dat heeft Joram dus gedaan. Via, via kwam hij bij Rainbowtours uit. De gids schijnt zo'n reis wel vaker te maken, er waren nog nooit problemen geweest met wat dan ook. Prima, denk je dan. Ongeveer drie dagen voor vertrek, na al het geploeter met onze scriptie, kregen wij te horen dat het niet zeker was dat wij weer terug mochten keren in SU. Op weg naar de bioscoop begon Chicko hier over. Hij raadde ons aan om zwart op wit te laten zetten dat wij weer het land in konden. Goed idee! Joram had contact opgenomen met de gids en die wilde niet zwart op wit zetten dat wij het land weer in konden. Zijn woord was genoeg. Daar koop je natuurlijk niets voor. Dus de dinsdag en woensdag hebben wij naast onze werkzaamheden ook onderzoek gedaan naar de mogelijkheid om weer terug te keren in SU. Dat bleek was lastiger dan verwacht. Zo reis je heen en weer tussen consulaire zaken en de vreemdelingendienst. Resultaat: als wij SU uit zouden gaan, vervalt ons verblijfsvergunning en kunnen wij dus niet meer terug keren. Dan gaat Guyana niet door, dat is een te groot risico. Gelukkig kwam Minimals vader met goed nieuws. Volgens de Surinaamse ambassade in Nederland kunnen we met ons visum wel SU in en uit. Dat leg je dan weer voor bij consulaire zaken en denk je een sterke zaak te hebben, krijg je een uitbrander. Beetje raar natuurlijk.

Dat was op donderdagochtend. Avonturiers als we zijn, zochten we toch maar de grens op om de trip naar Guyana een laatste kans te geven. Zouden we niet mee mogen, dan zouden we een paar dagen in het westen blijven. Bij de grens aangekomen bleek er helemaal geen probleem te zijn. Het volgende werd gezegd: "Je hebt toch een verblijfsvergunning? Dan mag je het land in en uit tot je verblijfsvergunning verloopt. Je bent toch ook een neger?" Oke, dan wagen we het er maar op. De trip naar Guyana (nog net geen negatief reisadvies) kon dus door gaan. We konden dus toch nog met zes mannen op trip: Joram, Celine (Guido), Arjan, Loes, Minimal en Bieber. Wel leuk om te vermelden, vooraf was het vooral gedoe om het visum van Minimal en Bieber, maar Tripod Arjan had nog een veel groter probleem. Hij was namelijk al twee weken illegaal in SU. Zelfs daar werd niet moeilijk over gedaan.

Met de boot de grens over en in Guyana weer de auto in om naar Georgetown te rijden. Super autoritje want Tripod had zijn Backstreetboys cd meegenomen, die is dus grijs gedraaid. Vanaf toen was de gids ons al zat, op een leuke manier. We gaan verder, SU en Guyana liggen naast elkaar, dan denk je dat er misschien niet zo veel verschil is. Dat was er wel, vooral Georgetown was anders. Dat was namelijk een echte stad. Deze stad hadden we na zo'n reis van 11 uur bereikt. Als eerst kregen we even de tijd om bij te komen en hebben we een pasta mogen nuttigen. De avond was reeds ingevallen en 's avonds zouden we een rondleiding krijgen door Georgetown, een rondleiding vanuit de auto. Rondje door de stad, even een biertje drinken op het strand. Dan bedenk je ineens dat het best gek is dat je aan de andere kant van de wereld voor studie zit en dan sta je weer in een ander land een biertje te drinken op het strand. Voelt raar, maar toch ook heel goed. Daarna zijn we gaan poolen, prima avondje. De avond werd afgesloten met een borrel. Elke avond zou een andere kamer de borrel organiseren. Hoogtepunt van de eerste borrel: "De kikker kiest!". Hilarisch! Je hebt hier reuzereuzekikkers. Wat doe je dan? Je vangt er één met een prullenbak, zet deze onderste boven in de kamer. Iedereen gaat in een cirkel om te prullenbak zitten en dan gaat de prullenbak omhoog. De kikker kiest, oftewel de kikker springt naar iemand toe en diegene met een shotje drinken. Kikker hebben we daarna natuurlijk vrij gelaten, hij maakt het prima.

Op de vrijdag moesten een aantal van ons een nieuw visum aanvragen. Dan heb je natuurlijk foto's nodig, Tripod natuurlijk weer niet had en deze dus ging laten maken. De rest een platenzaak in om nieuwe top cd's te kopen. Als de gids nog niet overspannen was van ons dan zou hij het nu wel worden want de Spice Girls, Justin Bieber en één of andere hitmix werden soldaat gemaakt. Nieuwe cd'tjes op en rijden maar om vervolgens door de stad te gaan wandelen. Een mooi stad, we hebben het grootste houten gebouw ter wereld aangedaan, zijn naar de centrale markt geweest, heel het centrum gezien. Ook zijn we naar een soort park geweest waar zeekoeien zouden zitten, nooit gezien natuurlijk. Dan maar een aantal visums ophalen. Dit duurde even maar met een roadtrip voor de boeg richting het westen, wetende dat er foute muziek gedraaid zal worden, was het wachten helemaal niet erg. Drie kwartier later begon de trip dan eindelijk, een trip langs allemaal oude plantages, waar nu niks meer van over is. De plantages van toen zijn nu gewoon dorpen. Ons eindpunt lag in het havenstadje Parika, een prima locatie voor de vrimibo. Een paar biertjes verder werd er besloten om terug te keren naar het hotel, even opfrissen en uit eten, pizzeria :s. Daar zit je dan in een vreemde stad op een vrijdag avond, wat zullen we eens gaan doen, stappen ligt voor hand dus dat hebben we ook maar gedaan. Het werd laat, waardoor er voor een echte borrel geen energie meer was. Zeker als je weet dat je de volgende dag er om half 6 uit moet.

Half 6, kapot opstaan, eten naar binnen schuiven en de taxi in. We gaan vandaag naar Kaieteur Falls, een waterval van maarliefst 226m hoog. Deze waterval ligt ergens in het binnenland van Guyana wat betekende dat wij wederom met een vliegtuigje het binnenland in gingen. Dat is toch ook wel gek, een vlucht maken van ruim een uur om vervolgens twee uur bij een waterval te lopen en dan vlieg je gewoon weer terug. Is toch te gek voor woorden! Het was mooi en wat was ik blij dat ik alsnog mee kon naar Guyana. Vanaf vier verschillende plateaus hebben wij de waterval mogen aanschouwen, hier zijn dan ook de nodige foto's gemaakt. Ondanks de foto's moet je dit gewoon een keer met je eigen ogen aanschouwen. Voor dat je het weet ben je weer in Georgetown en ga je gewoon verder met de trip. De trip werd vervolgd bij een waterpark, daar heb je er in SU ook genoeg van maar dit was toch de mooiste waar ik tot nu toe geweest ben.

Als je met mannen op een trip bent, moet er natuurlijk een bal mee. Dat was helaas niet het geval, dus moest deze onderweg ergens gekocht worden. Na flink afgezet te zijn, hadden we een bal gescoord en daar is goed gebruik van gemaakt. Deze dag werd een soort van sportdag. Bij het waterpark was namelijk een basketbalveld. Met vijf man, twee tegen drie. Het was vermoeiend, wat wil je in de brandende zon (35 graden), ruim vier maanden niet trainen maar wel bier drinken. Resultaat was dat ik bijna niet van de grond af kwam, dat wordt wat, de eerste training. Dan lag er naast het basketbalveld een voetbalveld, dat doe je dan ook maar even. Het leuke was dat er een paar Guyanese spierbundels mee wilden doen. Leuk, spelen we toch vijf tegen vijf. Wij waren nog maar met vier, dus moest er één Guyanees met ons meedoen. Krijgen we de smalste! Zag er niet uit, vijf beesten tegen vijf planken, waarvan er vier wit waren. We kwamen natuurlijk wel op voorsprong via onze Guyanees, 0-1! Ver in blessuretijd wist de tegenstander dan toch nog een doelpunt te maken 1-1, wat verlengen betekende. We gingen voor een golden goal. Helaas viel deze ook aan de verkeerde kant, 2-1. Dan domineer je 90 minuten lang en laat je de tegenstander alle hoeken van het veld zien. Maar als je hem er niet in schiet, valt hij aan de andere kant en dat is was er gebeurde. Dan zie je dat de jongens al een tijdje er uit zijn en dan komen ze gewoon te kort in de verlenging. Zonde, maar een nederlaag met perspectief!

Bijkomen, water achterover gooien, zitten, hapje eten. Dat hadden we wel verdiend. Na deze korte pauze kregen wij het watergedeelte voor onze kiezen, kajakken. Met vijf man naast elkaar, een rondje van zo'n paar honderd meter afleggen. Een helse tocht, met of zonder peddel, of een halve peddel. De peddels waren in ieder geval niet heel. Uitslag: Tripod 1, Loes 2, Bieber 3, Minimal 4, Joram 5. Na deze slag was iedereen volledig uitgeteld. Even helemaal niks, totdat er iemand op het fantastische idee kwam om een videoclip te maken van de Backstreetboys. Cd werd uit de auto gehaald, naar de bar om te vragen of deze cd op mocht, nummertje 15. Als we in het water staan, mag je hem aanzetten. Guido op het strand, andere mannen in het water voor Guido zingen, dansen, je zelf helemaal voor joker zetten. Dat is best moeilijk, maar een paar waren hier toch bijzonder goed in, respect! Alle andere mensen hebben een kostelijk middag gehad. Na dit spetterende optreden zijn er een paar nog even gaan jetskiën en toen was de koek definitief op. Een lange reis terug naar het hotel om bij te komen en te eten en weer bij te komen. Iedereen lag op apengapen maar er moest natuurlijk nog een dansje gewaagt worden. Eerst hebben we nog een terras aangedaan, maar dat kon de vermoeidheid niet aan. Dan maar gelijk stappen, the edge! Sta je daar op de vloer en wat draaien ze? Backstreetboys! Daar gaan we weer, drie van ons waren wakker genoeg en eiste de vloer op. Had je bij moeten zijn! Verder werd er gedanst, gedanst of moet ik zeggen geboekt en geboekt. Dat kunnen ze hier nog harder dan in SU. Als je dan toch in Guyana bent, dan moet je er maar aan geloven, dachten een paar van ons. Leuk dat Guyanees dansen. Top avond! Naar het hotel, geen borrel, maar het bedje in voor een korte nacht omdat we de volgende dag weer terug naar SU zouden gaan. Als dat maar goed gaat.

Weer kapot wakker worden, inpakken, ontbijten, auto in, muziekje aan, slapen, lunchen, grens. Hier werd de trip afgesloten met de grote Guyanaquiz. Quizmasters Joram en Loes hadden de afgelopen dagen wat vragen samengesteld. De teams werden samengesteld door middel van steen, papier, schaar, zoals we deze trip wel vaker deden. Guido en Arjan moesten het opnemen tegen Minimal en Bieber. De laatste twee bleken ietsjes beter opgelet te hebben in Guyana en wonnen de quiz met een minima(a)l verschil. Een mooie afsluiter van een hele leuke trip, het land, de groep, het was gewoon top.

Guyana uit was geen probleem, boottochtje ook niet. SU in zou dat wel kunnen worden maar werd het niet. Weer rijden en zo werd de zondag gevuld. Zondag? Dat betekent 'voebal'! Maar eerst pannenkoeken eten. Bij het restaurant kom je dan weer iets typisch SU tegen. We kwamen als eerst binnen, na ons werd het druk, alle tafels waren bezet en wie worden er als laatste geholpen? De mannen die 'voebal' moeten (willen) kijken. Pannenkoeken waren weer lekker, wij waren op tijd voor de voetbal. Tijdens het eten kregen Minimal en Bieber de beste grap van deze hele trip te horen. Loes wist niet meer wie het had gezegd, maar het was iemand die ons niet zo goed kent. Iemand zei namelijk het volgende: "Die Minimal en Bieber zijn ook wel druk met studeren hè? Steeds het binnenland weer in en uit." Stond ik toch wel van te kijken. Ook deze week hebben wij dit gekeken op de Gongrijpstraat 45, waar wij nog steeds met niemand contact hebben. Blijft leuk om daar dan 'voebal' te kijken.

Schade opgelopen in Guyana: Minimal is zijn telefoon kwijt, gewoon weg dus. Bieber zijn camera is kapot. Nice!

Dan zijn er nog maar twee weken over en hebben wij nog één week vakantie voor de boeg. Wat voor een week. Eerst gaan wij onze laatste week in SU in en dan sluiten we in stijl af op Trinidad en Tobago! Land met een negatief reisadvies en een avondklok, na 19.00 niet meer de straat op. Dat belooft wat.