Een verhaal moet een titel hebben en deze titel vond ik wel mooi, maar het had net zo goed "Een ongeluk zit in een klein hoekje" of "Een brutaal mens heeft de halve wereld" kunnen zijn of gewoon "Studeren in SU". Voor de duidelijkheid, de bijnamen staan vast. In de stad heten Jut en Jel, Bieber en Minimal en het binnenland heten we Remus en Jesus.

Het vorige verhaal eindige met een stukje over studeren, dat hadden we daadwerkelijk gedaan, vooral geprobeerd. Dan kun je de week niet anders afsluiten dan met een vrimibo, oftewel 'de vrijdagmiddag borrel'. Loes vond het maar niks dat de werkweek niet afgesloten werd, hij kwam op het idee om een vrimibo te organiseren. Locatie hiervoor is Zus&Zo, een erg leuke tent. Het idee is om de vrimibo in te slijpen in het Nederlands Surinaams studentenleven. De derde vrimibo was voor ons de eerste, uit de verhalen blijkt er een stijgende lijn in de opkomst te zitten. Zou toch leuk zijn als er over een paar jaar nog een vrimibo bij Zus&Zo is.

De derde vrimibo was tevens het afscheidsfeestje van Dirk. Dit verhaal had ook "Een ongeluk zit in een klein hoekje" kunnen heten, dit omdat er daar vele van zijn. Zo ook bij Dirk, hij dacht een djogo met een djogo te openen en sneed de pees van zijn wijsvinger door. Dat betekende voor hem het einde van zijn Suriname avontuur. Eerder brak Rikke al haar middenvoetsbeentje omdat zij uitgleed bij een waterval, Alwine gleed uit op een sula waardoor zij tussen twee rosten belandde, Minimal die de dokter al had bezocht en wij die al een aantal bijna doodervaringen gehad hebben. Het schijnt er allemaal bij te horen.

De borrel werd vervolgd bij Broki, een eettentje aan de waterkant, waar we met een groepje zijn gaan eten. Een prima tent, niet te duur, redelijk goed eten en er was een sjoeltafel. Heerlijk zo'n potje sjoelen met zes gasten, alsof ik weer op het party van oma was. Verder kregen we voor het eten te horen dat er een feestje was om half 11, iemand had de steiger afgehuurd. Dat was de mededeling, dan denk je: "dus?". Vervolgens is het half 11, verschijnt er niemand. Muziek gaat aan, wij waren er nog en toen hebben wij de steiger maar in beslag genomen, gewoon omdat het kan en vooral omdat het mocht. Maar het was vrijdag en dat is niet de avond van Broki, dan is het namelijk de avond van La Caff. Drie taxi's voor laten rijden en op naar La Caff om daar op slippers verder te feesten en de avond af te sluiten. Een prima afsluiter van een zware werkweek.

De volgende dag met ongeveer hetzelfde groepje naar Colakreek, een kreek die zijn naam te danken heef aan het donkere water, lijkt dus op cola, is het alleen niet. Taxi's geregeld, eten en drinken ingeslagen en op naar Colakreek. Kom je daar aan, blijkt dat de grootste familie van Suriname (en dat is niet de TROS), familie Fernandes, heel Colakreek heeft afgehuurd. Dan maar een alternatief zoeken en die werd gevonden in Zanderij 1. Pracht kreek! Met geen pen te beschrijven hoe mooi het daar was. Een emmer water met wat bomen, waar we net aan onze hangmatten kwijt konden en toen ging het ook nog regenen. Gelukkig was de groep leuk en hebben we genoeg gelachen, met dank aan de TP studenten. Zij hadden namelijk 21 meter touw gekocht om hun hangmat op te hangen. Hoe wisten ze alleen nog niet maar Minimal en Bieber hebben ondertussen wat ervaring daarmee, wij konden dus een helpende hand bieden. Hangmatten hingen en daar lagen we dan. Toen gebeurde het, Ilona maakte een smakkerd op de grond, haar touw brak. Dan voel je je toch lullig omdat ik die hangmat had opgehangen, maar het lag gelukkig niet aan mij, de knopen zaten namelijk goed. Dan ligt iedereen in een deuk, wetende dat Ilona zich niet bezeerd had, dan moet er een dader gevonden worden. Die vonden we vrij snel, Joram hield zich namelijk afzijdig en bleef rustig in zijn hangmat liggen. Joram was de dader en daar werd hij opgewezen, maar hij bleek het niet te zijn. Hij kwam namelijk iets omhoog in zijn hangmat en vervolgens lag hij ook op de grond. Zijn touw brak ook! Twee klappers in een minuut, hilarisch. Denk je met 21 meter touw wel goed te zitten, niet dus. Dagje relaxen en daarna terug naar Blauwgrond waar Chicko voor ons had gekookt, weer goed gegeten.

Daarna moest ik er dan aan geloven. Al een aantal weken heb ik wat wondjes op mijn voeten die maar niet dicht willen en ontsteken. Deze ochtend werd ik wakker en zaten er vanuit het niets twee ontstekingen bij, dat maakte een totaal van tien ontstekingen. Hier wilde ik wel even naar laten kijken, maar dat kan natuurlijk pas na een dagje Zanderij 1. Dan ga je naar de dokter, hopen dat ik geen prikjes in m'n kont zou krijgen, wat bij Minimal het geval was (is overigens genezen verklaard). Deze kreeg ik gelukkig ook niet, wel zijn alle ontstekingen uitgeknepen, is er her en der wat gesneden en is alles goed schoongemaakt. Gevolg is dat ik een antibioticakuur moet nemen, vier pillen er dag en dat een week lang. Daarnaast nog een anti allergiekuur, dagelijks een pil en twee keer per dag de wonden verzorgen. Dat is een dagtaak. Leukste is nog dat het niet nat mag worden, douche met plasticzakken om de benen, vervolgd door douche met tuinstoelen, heerlijk! Nu twee weken later zijn de wonden dicht, hopen dat de korsten er snel af zijn en alles voorbij is. Dat was voor mij de zaterdagavond, gelijk m'n bedje ingedoken. Minimal is nog gaan wandelen, een leuke avond gemist. Doe je niks aan.

Dan zit het weekend er al weer bijna op. De zondag lekker rustig aan gedaan en 's avonds naar de bioscoop geweest: moneyball. Klaar voor een nieuwe week, een week in de stad. In deze week hebben we toch echt gestudeerd, we hebben twee dagen aan onze scriptie gewerkt. Dit ging als vanouds weer goed! Een deel hebben we kunnen afsluiten, de rest zullen we in de komende tijd gaan maken. Het is de bedoeling dat alles af is voordat we terug naar Nederland gaan, zodat we daar niets meer hoeven te doen. Het was dus overdag studeren en 's avonds de hort op, uit eten geweest bij Zus&Zo en Jim's, wat drinken bij Zanzibar en Torarica, wederom bioscoop: the devils double, slechte film! Dan de leukste avond, namelijk de avond waarop het Surinaams elftal een WK Kwalificatiewedstrijd voor het WK van 2014 moest spelen tegen het Dominicaans Republiek. Daar moet je bij zijn. 's Middags de stad in om een T-shirts te kopen, was ook weer een mooi avontuur, vooral de taxirit was vreemd. Maar goed, de wedstrijd! Niveau was zoals bijna alles hier is: amateuristisch. Het was gezellig met de Bakra's want zij dachten dat het wel leuk zou zijn om de 'wave' te introduceren. Kregen een man of twintig mee, was wel leuk! De wedstrijd werd overigens verloren met 1-3, maar 'we' hebben nog kans op de volgende ronde.

Terugkomend op een brutaal mens heeft de halve wereld. In Nederland zou het ondenkbaar zijn om na de wedstrijd het veld op te gaan. Je wil wel, maar je vraagt het niet. Ilona en Fenna dachten daar anders over en probeerden het gewoon, het lukte ook nog. Wij snel naar ze toe om ook het veld op te gaan. Dit valt onder het kopje een brutaal mens heeft de halve wereld maar valt nog mee. Het kan erger. Na de wedstrijd zijn we uit eten geweest bij Jim's, naast deze tent zit Lekker en daar was een gayparty. Snel een foto gemaakt en weer weg, was de bedoeling. Toen we wegliepen zagen we de achterklep van een hele mooie, grote auto open gaan, daar kwam een partij geluid en licht uit. Niet normaal, in Nederland ben je je auto kwijt. De muziek stond super hard en de bass was bijzonder goed te voelen. In deze auto zaten twee Braziliaanse meiden. Nu was Minimal brutaal genoeg om te vragen of we een stukje mee mochten rijden en het mocht. Super vet, we moesten naar het einde van de straat, 30 meter verderop. Uiteindelijk een rondje door de stad gemaakt, gelachen en flink wat gehoor schade opgelopen. Stappen we in een vreemde stad (ondertussen niet meer) bij twee wildvreemden in de auto om een rondje te rijden.

Dan heb je een week gestudeerd en is het weer tijd voor de vrimibo en dit keer zonder Loes. De vuurdoop. De opkomst was deze week nog groter dan vorige week, ruim 20 man. Plan lijkt geslaagd. Goed geborreld, lekker gegeten, avond voortgezet bij 't Vat en La Caff om af te sluiten met een after poolparty bij Zin. Afsluiten deden we deze avond bijna echt. De avond liep op zijn eind, de taxi reed voor en wij stapten gewoon in. We wilde wat eten, rijdt de chauffeur de andere kant op. Dan maar niet eten en naar huis. De beste man sneed de bocht bijna te goed af, schampte verderop een stilstaande auto, raakt twee keer van de weg, zaten we bijna om een paal gevouwen, slingerend verder rijden, iedere tegenligger was een avontuur. Gewoon even bellen en zeggen dat wij rustig moeten doen. Wij wilden alleen nog maar die taxi uit! We moesten rustig doen, want er lag een steen op de weg en er liep een kat over. Onzin! Wij willen er gewoon uit. Uiteindelijk stopte de taxi, wil die vent niet weg voor we betaald hadden. Betalen, denk je klaar te zijn, geeft deze man nog even mee dat hij niet gedronken had en niet aan de drugs was. Top, dankjewel man! Bellen met de centrale, klacht indienen, stuk lopen, volgende taxi pakken en daarna nooit meer iets van de taxicentrale gehoord. Bizarre rit, die goed fout had kunnen gaan. Zo lang we er heel uitkomen is het een mooi verhaal, maar op het moment dat je van de weg af raakt en een paal op je ziet afkomen, denk je daar totaal niet aan. We zijn er nog en gaan gewoon weer verder.

We gaan namelijk naar Sean Paul. Hij zou hier optreden in het Flamboyant Park, een bouwterrein, betonnen vloer, niks park! Maar voor Sean Paul gaan wij natuurlijk de straat niet op. Voor het voorprogramma wel, Fouradi zou namelijk optreden. Daar moeten we bij de zijn! VIP-kaarten gekocht, meet and greet. Laat de zaterdagavond maar komen. Een toffe avond, muziek stond veel te hard, maar het was feest. Wachten, wachten, wachten en toen was het tijd voor Fouradi. Super vet! Enige wat minder was, was dat die gasten maar drie nummer mochten doen. Het programma liep namelijk uit en Sean Paul wilde zijn hele show doen. Fouradi was hier niet blij mee en dat liet Brahim duidelijk merken door iets richting de organisatie te gooien, volgens mij een bekertje drinken. Balen, maar wij dachten aan de meet and greet. Wij naar achter gelopen, kwamen we een jongen tegen en hij hielp ons een beetje. Hij kon ons achter de schermen krijgen en zo liepen we bijna de kleedkamer van Fouradi binnen. Die gasten waren al niet blij, maar toen helemaal niet. Sta je dan, wij wilde alleen maar op de foto, onschuldig als we zijn. Na een tijdje gewacht te hebben, kwam Mo naar buiten. We stonden naast hem maar konden nog niets vragen, hij was ruzie aan het maken met iemand van de organisatie, daar sta je dan wederom. Wachten, wachten, wachten, Gio was ook klaar met zijn optreden, twee liedjes (zal ook niet blij zijn geweest). Toen was het de beurt aan Sean Paul, kwam de beste man aangelopen, zichzelf een beetje oppeppen en hop het podium op. Leuk om dat achter de schermen mee te maken. Sean Paul zag er alleen heel oud, dik en versleten uit, of het was Sean Paul niet, kan natuurlijk ook. Het was in ieder geval een goed optreden, dat tot mijn verbazing ook nog eens anderhalf uur duurde. Had verwacht dat hij zijn zakken zou vullen en weg zou gaan, maar nee. Tijdens het optreden stonden wij nog backstage, wachtend op Fouradi. Blijven hopen natuurlijk en uiteindelijk kwam Mo. Brutaal als ik ben, heb ik gevraagd of we met hem op de foto mochten. Schattig toch, twee guy's van in de twintig die met Mo van Fouradi op de foto willen. Maakt niet uit, gewoon voor het verhaal! Jammer is het dan wel dat we allemaal bijzonder slecht op de foto staan. Mo nog even medegedeeld dat wij voor Fouradi waren en dat Sean Paul ons gestolen kon worden. Met dit in gedachten zal Mo toch iets beter in het vliegtuig gezeten hebben. Brahim bleef boos, maar wat wil je. Tien uur vliegen, drie liedjes zingen en weer tien uur terug vliegen.

Optreden was afgelopen, snel naar huis want de volgende ochtend, vier uur later moesten we er al weer uit om het binnenland in te gaan. Alle voorbereidingen waren reeds getroffen en met wat slaap in de ogen waren wij er ook helemaal klaar voor.

Van zondag tot vrijdag zijn wij naar Jaw Jaw geweest om aan ons onderzoek te werken. Het was een goed weekje waarin wij veel gezien hebben, wat wij goed kunnen gebruiken voor ons onderzoek. Elke ochtend zijn we bezig geweest op de school en de middag moet je dan maar door zien te komen. Dat lukt ook, al lezend en spelend. De kinderen vragen, eisen alle aandacht. Is niet altijd leuk, zeker als je het op een gegeven moment even gehad hebt. Gelukkig zijn er ook een hoop hele mooie momenten. Het feit dat je midden in de jungle woont, in een hutje, waar je in een hangmat slaapt, moet baden in de rivier, één keer per dag eet (rijst!), dat zijn dingen die je niet iedere dag mee maakt. Vele mensen vinden het maar niks, maar het is ook zo mooi. Toch ook raar, want zelfstandig zouden wij nooit overleven in de jungle en na een weekje kunnen wij de jungle uitstappen en gaan dan lekker terug naar de stad. Een weekje doorbrengen in zo'n dorp is lang genoeg, zeker als je aan het eind het gevoel krijgt dat ze in het dorp op je zijn uitgekeken, de kinderen dan. Dan vraag je je misschien af waarom ze op ons uitgekeken zijn, maar Jezus is een stuk van zijn haar kwijt. Een meisje sneed zonder pardon een stukje af, een bijgewerkte pony dus. Niet veel later kreeg Jesus ook nog een vuist in zijn maag gepland. Waaro? Geen idee, maar de kinderen hebben we daarna niet meer gezien. Helemaal niet erg, want wij waren er ook wel even klaar mee.

Dan keer je op vrijdag terug naar de stad en dan staat de vrimibo alweer te wachten. Een klein groepje dit keer, maar onder het genot van een hapje en drankje werd de week weer geëvalueerd. Iets wat ons voor de studie niet lukt, want dan moet het op papier, maar op een terras gaat het prima.

Dan zijn we ruim twee weken verder dan het vorige verhaal. De tijd gaat hard! Zeker als wij ons bedenken dat wij vanavond het afscheidsfeestje van Alwine en Willem hebben. Dat er mensen komen en gaan is niet zo raar, het went. Maar dat Alwine al bijna naar huis gaat, geeft toch een raar gevoel. Dit omdat zij bij ons in het vliegtuig zat. Drie bakra's die op avontuur gingen, voor één is het al voorbij. Het gaat snel en dat betekent dat er voor ons ook een einde aan komt. Wij hebben nog een kleine anderhalve maand voor de boeg, waarin we ongetwijfeld nog een hoop mee zullen maken. Daar benne we dan mooi klaar mee!