Project Canada: #2 Montreal baby

24 augustus

Het is hier in Canada zes uur vroeger dan in Nederland, en dat bleek meteen toen ik 6:00 uur alweer klaarwakker was. Als dit een van de symtomen van een jetlag is, dan kwam het nu perfect uit, want ik was 'ready to go' om de stad te verkennen. Mijn hotel bevindt zich aan de noordkant van downtown Montreal, terwijl mijn universiteit zuidelijker zit. De tocht zou dus van mijn hotel naar de universiteit gaan, dwars door het centrum van Montreal. Hemelsbreed is de afstand zo'n 3.5 kilometer.

Het weer is hier nog prachtig. Canada is berucht om zijn koude klimaat, maar een nazomerzon van 30 graden stond hoog aan de hemel. Tijdens de tocht heb ik mijn ogen uitgekeken. Enkele observaties:

• In Montreal hebben de auto's aan de voorkant geen nummerborden. Zoals crocs alle schoonheid uit zelfs een Victoria's Secret-model weten te trekken, zo doen nummerborden dat bij auto's. Daarom is het erg fijn voor het straatbeeld dat de talloze Porsches en BMW's die door de winkelstraten flaneren niet bevlekt worden door iets lelijks als een nummerbord.

• De Montrealers hebben de afgelopen zestien jaar geen zin gehad om zich voort te planten. De stad is een mengelmoes van Amerikanen, Fransen, Europeanen, exchangestudents en immigranten, in alle soorten en maten, maar er zijn relatief weinig kinderen.

• Montreal is in 'gridstyle' gebouwd. Dat betekent dat hele lange rechte straten enkel doorkruist worden door nog langere rechte straten. Het resultaat? Om de 30 meter moet je voor een voetgangersstoplicht wachten. Gelukkig hebben de chauffeurs hier begrip voor de situatie van voetgangers, want als je ondanks een rood stoplicht aanstalten maakt om over te steken, laten ze je vriendelijk passeren.

• Montreal is ondergronds. Letterlijk. Het uitgebreide metronetwerk is een genot om snel van A naar B te reizen, maar onder de Canadese aarde bevinden zich ook talloze winkelcentra. Als de temperatuur de minus dubbele cijfers bereikt is dat vooral een uitkomst voor de shopaholics.

• De stad is Frans, Frans en nog eens Frans. Je waant je als Nederlander in een Engelstalig land een klein beetje in Parijs. Hoewel het leeuwendeel van de inwoners tweetalig is, spreekt iedereen onderling Frans. De bewegwijzering is in het Frans, de stationsaanduiding in de metro is in het Frans en zelfs de 'Made in China'-labels zijn in het Frans.

Na de korte stadswandeling, waarbij ik in ieder geval mijn enorme John Molson School of Business-gebouw heb weten te traceren, was het tijd om de toeristische trekpleister waaraan deze stad zijn naam heeft ontleend te bezoeken: Mont Royal, een heuvel middenin de stad, vanwaar je een fantastisch uitzicht over de skyline hebt.

Zonder op de kaart te kijken leek het me logisch dat ik uit moest stappen bij metrostation Mont Royal. Ze noemen dat metrostation per slot van rekening niet voor niets Mont Royal, toch? Wat volgde waren vijf hele lange kilometers te voet, bergop, die leidden naar een bos voor mountainbikers. Een schim van Mont Royal was helemaal in de verte te zien. Een goede les om voortaan toch maar op de kaart te kijken.

's Avonds ontmoette ik iemand die ook op zoek is naar een kamer. Als je solo een kamer zoekt in Montreal ben je aangewezen op veelal een kleine kamer in een typisch studentenhuis. Als je echter krachten bundelt, kun je met zijn allen een appartement huren. Ik hoop dat dat binnenkort succes oplevert en ik dus mijn hotelkamer kan inruilen. In de afgelopen 24 uur heb ik in ieder geval al gezien dat ik me de komende vier maanden niet hoef te vervelen in deze prachtige stad.