Project Canada: #9 Halloween, Google Earth en voetbal!

23 oktober - 19 november

Waar de Nederlander - en dan ook nog eens enkel Nederlanders van beneden de rivieren - carnaval met beide handen aangrijpt om zich knotsgek uit te dossen en van de gelegenheid gebruik te maken om ordinair feest te vieren, doen de Noord-Amerikanen dat tijdens Halloween. In Nederland kennen we Halloween voornamelijk als het kinderfeest waar kindjes langs de deuren gaan om 'trick or treat' roepen en zich daarna vol te vreten met het verdiende snoepgoed. Een soort 11 november voor (toch al vaak te dikke) Amerikaanse kinderen.

Als je eenmaal in het land van Halloween bent, valt meteen op dat het feest een festijn voor volwassenen is. Geheel traditiegetrouw horen daar ook de enorme pompoen bij. Het doel voor Halloween is om jezelf zo angstaanjagend mogelijk te verkleden. En die kans laat niemand schieten. En zo kwam het dus voor dat het supermarktpersoneel, normaliter gekleed in nette polootjes, nu met bloed besmeurd was, een Draculapak had aangetrokken, en een glimlach met neppe griezeltanden produceerde.

Voorbereidingen voor het feest beginnen weken van tevoren, waarbij vooral dames koortsachtig bedenken welk outfit ze zullen dragen. En daarbij over lijken gaan om ervoor te zorgen dat niemand hetzelfde outfit heeft want dat zou meteen de hele avond verpesten. De internationale studentenvereniging had een pubcrawl geregeld voor Halloween. Hoe vele liters bier en mixdrankjes voorschotelen precies in de traditie van Halloween past moet ik nog achter zien te komen, maar de Halloweenontgroening was zeer geslaagd.

In het kader van 'leer je huisgenoten beter kennen' hebben we elkaars huizen op Google Maps opgezocht. Mijn huisgenoten komen uit Parijs, Los Angeles, Londen, Madrid... Steden waar mijn dorpje slechts 525 keer in past. Toen ik 'Harkema' intypte en het scherm groen kleurde, begonnen ze al te lachen. Al die keurig rechthoekige weilanden, dat moest toch wel een bug zijn? Toen ik daarop vertelde dat automobilisten af en toe moeten wachten op een kudde vee dat oversteekt van het ene naar het andere weiland hadden ze het helemaal niet meer.

Nederlanders houden ervan om over het weer te praten. 'Heb jij dit weer besteld' is inmiddels ongetwijfeld vaker als openingszin gebruikt dan 'Kom je hier vaker?'. Geen enkel volk kan schitterender over het weer fulmineren dan Nederlanders. Canadezen vinden elk weertype wel prima. Zon, regen, wind, sneeuw, vrieskou? Je hoort de Canadees geen seconde klagen. Het zomerjasje is inmiddels uiteraard wel ingeruild voor een warme winterjas. De temperaturen schommelen tussen de -5 en 5 graden, maar vooralsnog is het prima uit te houden. Tot halverwege oktober kon je zelfs nog in je t-shirtje naar buiten.

Canadezen zijn volkomen gek van ijshockey. De extreme voetbalcultuur die er in Nederland en andere Europese landen heerst is er hier niet. Om toch de aanbevolen wekelijkse hoeveelheid voetbal binnen te krijgen heb ik me samen met mijn Spaanse huisgenoot ingeschreven bij het voetbalteam van de studentenvereniging. Afgelopen zaterdag speelden we onze eerste wedstrijd in de Loyola Dome, een enorm overdekt sportcomplex waar drie voetbalvelden inpassen.

Op het kunstgras, en zonder de vertrouwde groengele strepen op mijn shirt, was de eerste wedstrijd meteen een succesvolle. De tegenstander werd met 4-3 aan de kant gezet. Wat de statistieken betreft kan ik een doelpunt vanaf de penaltystip, twee assists, en drie punten bijschrijven. Mijn doel is dan ook heel optimistisch om in de komende vier wedstrijden zoveel te scoren dat ik de topscorerstitel tot de zomer niet meer in gevaar komt. Over een maandje vertrek ik alweer en een betere erfenis kun je natuurlijk niet nalaten.