Project Canada: #7 Chinatown, zwervers en een memorabel feestje

20 september - 27 september

Waar in de Friese dorpjes het straatbeeld voornamelijk wordt gevormd door lange en blonde mensen is de culturele diversiteit in Montreal een stuk groter. Zo heb ik ondertussen Armenen, Kenianen, Oegandezen, Venezolanen en mensen uit landen waarvan ik niet eens wist dat ze bestaan ontmoet. De Aziaten in Montreal klitten samen in Chinatown. Elke fervente GTA-speler, zo ook ik, zal bekend zijn met Chinatown. In het echt ziet het er net zo uit als in GTA, alleen dan gelukkig zonder een idioot in een gestolen auto die Chinees uitziende voetgangers torpedeert en random drive-by's uitvoert.

Een ontnuchterende ervaring was het eten met stokjes in een van de restaurants in Chinatown. Hoewel Chinezen van oudsher bekend staan van de meest geavanceerde samenlevingen ter wereld hebben, blijft het een raadsel wie bedacht heeft dat het verorberen van je voedsel met twee houten stokjes makkelijker gaat dan met een handig metalen mes en vork. Conclusie van de avond: eten met stokjes levert meer frustratie op dan het spelen van GTA.

Inherent aan een grote stad zijn bedelaars. Aangezien de (korte) route naar mijn universiteit me langs de drukste weg van Montreal voert, ben ik inmiddels bekend met de verschillende bedelaars en hun werkwijzes op de route. Zo heb je de rustige, vaak ietwat oudere bedelaars, die beleefd hun Tim Hortons (de Canadeze equivalent van Starbucks)-bekertje omhooghouden. Daarna volgt de AHDH-zwerver die er een sport van maakt om zo hard mogelijk 'You got change man?!' in je oor te bleren. Bedelen doe je niet alleen, moet het koppel dat samen met hun hond op de grond ligt, hebben gedacht. En net als in Groningen heb je ook hier de grappenmakerbedelaar, die je voor een dollar zijn leukste grap vertelt. De FEBO-zwever ben ik helaas nog niet tegengekomen; het enige dat Canadezen uit de muur trekken zijn dollarbiljetten, die overigens net iets te lang voor mijn portemonnee zijn.

Hoewel Nederland op politiek gebied niet bepaald stabiel lijkt, barst de bom hier in Quebec ook. De provincie heeft namelijk besloten om geloofsuitingen (hoofddeksels, kettingen) in publieke functies te verbieden. Aangezien Montreal ontzettend multicultureel is, is dat olie op het vuur. De afgelopen week zijn er meerdere massademonstraties geweest. Verzet waar Geert Wilders zijn vingers bij af zou likken.

Afgelopen donderdag vierde mijn Spaanse huisgenoot zijn verjaardag. We hadden besloten om de internationale vrienden uit te nodigen in ons appartement voor een preparty, alvorens we naar een enorm internationaal studentenfeest zouden gaan. Voorwaarde voor dat laatste feest was dat je je gezicht verfde in de kleuren van je vlag; het rood-wit-blauw van zowel de Friese (met pompeblêden!) als de Nederlandse vlag prijkte dus op beide wangen. Gelukkig was niet elke Fransman op het feestje zo dom als degene die me uitlachte en zei dat ik hun vlag horizontaal had getekend...

Een aantal van de prepartygangers heeft het Rep Your Flag-feestje nooit gehaald. Of het toeval is dat allen jongens zijn, laat ik in het midden. Nummer 1 besloot na het laatste beerpongspelletje te beginnen met zijn roes uit te slapen. Nummer 2 vond het halverwege de tocht naar de club welletjes en viel voor de appartementdeur in slaap omdat hij zijn sleutel was vergeten. Nummer 3 kon zich niet op tijd nuchter gedragen en werd door de uitsmijters vriendelijk de toegang ontzegd. Al met al dus een zeer memorabel feestje.

Het besef van tijd lijkt hier volledig te verdwijnen. Dagen vliegen als een JSF-toestel zo snel voorbij dat je voorzichtig al begint te rekenen hoeveel maanden je hier nog mag blijven. En dat is alleen maar een goed teken.