Project Canada: #3 Ruim 168 uur een Canadees

25-30 augustus

Inmiddels vertoef ik al een week in de Canadese stad Montreal. Mijn laatste blog eindigde met de hoop dat ik binnenkort een kamer zou vinden. Sindsdien is er heel veel gebeurd. De eerste week is als een sneltrein voorbijgevlogen, met de nodige hectiek, stress en energie.

Allereerst, en waarschijnlijk het belangrijkste, heb ik een kamer gevonden. Via Facebook heb ik contact gelegd met een Spanjaard. Daarna voegde een Engelsman zich bij ons groepje, welke vervolgens weer werd aangevuld met een Fransman. Om het testosteronniveau te balanceren werd een Amerikaanse het laatste lid van ons team. Tezamen hebben we een kamer bezocht in een splinternieuw appartementencomplex. De kamer is helemaal nieuw en ruikt nog (IKEA-)fris, ontzettend ruim, heeft een vaatwasser en een koel- en vrieskast. Als kers op de taart mogen we ook nog eens gebruikmaken van het zwembad(!). Het laat zich raden dat we de kamer meteen hebben genomen. Omdat het plaatje niet beter kan, ligt het ook nog eens op vijf minuutjes loopafstand van mijn business school.

Daarnaast begon ongeveer tegelijk met mijn zoektocht de introductieweek op de universiteit. Wat de Groningers Keiweek noemen, heet Frosh bij de Canadezen. Beide keren vormt het de feestelijke (en daar ligt dan ook zéér de nadruk op) opening van het academisch jaar. De dinsdag stond in het teken van speeddaten, waarbij ik meer namen vergat dan onthield. Gelukkig kwam halverwege de avond iemand op het lumineuze idee om naambordjes te gebruiken. Woensdag kregen we een rondleiding door de school en donderdag was een Scavenger's Hunt kriskras door Montreal het hoogtepunt van de avond.

Welke activiteit er ook gepland stond, Montrealers nemen altijd de tijd om deze onder het genot van een drankje (lees: drankjes) af te sluiten. Zo zijn we onder anderen in de studentenkroeg beland - die zich gewoon in het universiteitsgebouw bevindt - en ontbrak ook de Irish Pub niet. Door de speakers van de populairste club onder studenten knallen opvallend genoeg niet de beats van Avicii en Armin van Buuren, maar golden oldies als Don't stop Believin' van Journey en Livin' on a Prayer van Bon Jovi. Het feestgedruis was er niet minder om.

In Montreal heb je twee ongeschreven regels wat betreft het uitgaansleven: ten eerste word je geacht om de bartenders fooi te geven, aangezien dat het belangrijkste deel van hun salaris vormt. Dat geldt overigens voor bijna al het personeel. Dat schroeft de toch al niet geringe prijs van een biertje nog meer omhoog. Daarnaast is er Buffalo. Als je een drankje in je rechterhand houdt, blijft de condens aan je hand plakken. Volgens de Montrealse fatsoensnormen is dat een absolute no-go. Daarom moet je drinken in je linkerhand vasthouden. Breek je de regel, dan moet je onder luid gejuich ('chugg, chugg, chugg!') de inhoud atten.

Vandaag zou volgens de overleveringen van ouderejaars het absolute hoogtepunt van de introductieweek worden: Loyola Day. En dat werd het. De gehele binnenplaats van de campus was gevuld met honderden JMSB-studenten en talloze (bier)spellen. Een DJ verzorgde zes uur lang (!) de muzikale omlijsting, waarbij Journey en Bon Jovi ouderwets plaats moesten maken voor de Slam FM-sound. Als klapper op de vuurpijl waren drank en eten in overvloed aanwezig en ook nog eens helemaal gratis. Dé ingrediënten voor een goed feest dus. De Frosh-leaders hebben de gewoonte de Froshers een bijnaam te geven. Toen ik zei dat ik uit Nederland kwam, was Dutchbag snel gevonden. Aan creativiteit geen gebrek.

Aanstaande dinsdag beginnen de lessen weer. Tot die tijd kan ik gelukkig nog even bijkomen. Nu eerst tijd voor een verfrissende duik in het zwembad.