Project Canada: #4 Studeren (en meer) in Canada

30 augustus - 5 september

Hoewel de naam aangeeft dat Labour Day de ideale dag is om arbeid te verrichten, was heel Montreal afgelopen maandag een oase van rust. Stilte voor de storm, want dinsdag opende de universiteit haar deuren om duizenden studenten te verwelkomen. Waaronder ik.

Mijn vakkenpakket zal deze Fall-semester bestaan uit Marketing Management, Negotiation and Conflict Resolution, Consumer Behaviour, Entepreneurship en Marketing Research. Naar mijn idee een mooie mix van marketingvakken, waar mijn interesse ligt, en vakken waar ik mezelf nog kan verbeteren.

Canadezen zijn echt ontzettend gek op hun school. Klinkt misschien gek, maar voor hun voelt de universiteit als een tweede huis. Daarom zingen ze ook op straat, in kroegen en clubs en in de metro af en toe het universiteitslied zo luid mogelijk. Een soort 'Gras van het Noorderplantsoen' maar dan in officiële uitvoering: JMSB's hot to go / HOT-TO-GO / Are you hot to go? (What?) / HOT TO GOOOOOO. Het ziet er belachelijk uit, maar op een gegeven moment ben je de schaamte voorbij en zing je het zelfs voor de poorten van de grootste rivaal McGill University.

Funfact is dat de moeder van een huisgenoot bij ons in het appartement woont. Zij heeft haar zoon geholpen om te acclimatiseren en een kamer te vinden in Montreal. Blijkbaar krijgt zelfs een hele grote Atlantische Oceaan het moedergevoel niet klein. Tijdens haar verblijft kookt ze voor ons en maakt ze en passant ook nog het appartement schoon. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet mag klagen dus. Geheel volgens het stereotype - ze komt van oorsprong uit Kenia - krijgen we volop kip en rijst geserveerd. Helaas vertrekt ze morgen, dus dan moet de keuken- en schoonmaakprins in mij ontwaken.

De vijf minuten die het kost om naar de universiteit te lopen voelen als een verademing ten opzichte van de reis Harkema-Groningen, die met de auto, trein én bus een uur kost. Tijdens de wandelroute kom je de meest gekke dingen tegen. Zo staan kriskras door Montreal piano's geplaatst, die iedereen mag bespelen. Verder gaat iedereen keurig in de rij staan bij de bushalte; geen Nederlandse praktijken waar je met ellebogenwerk zo dicht mogelijk bij het knapste meisje probeert te staan, want daar stop de bus natuurlijk. Daarnaast zie je een ongebruikelijk hoog aantal fietsen voor een Noord-Amerikaanse stad. Geen fietsen met verbogen stuurstangen en ingesneden zadels die je voor een habbekrats bij de FEBO-zwever op de kop tikt, maar dure wielrenfietsen, perfect voor het heuvelige landschap hier. Bovendien levert de rit naar huis na het uitgaan geen angstzweet op, omdat de fietsen hier geen licht hoeven te hebben. Fietsers hebben immers hun eigen, afgebakende fietspaden. Hopelijk leest de Nederlandse regering deze blog ook.

Van het Canadese onderwijs kunnen ze onze vaderlandse beleidsbepalers ook nog wel een en ander opsteken. De bachelorfase is hier zodanig ingericht dat de student zijn eigen vakkenpakket mag samenstellen en daardoor een programma volgt wat precies aansluit op zijn/haar interesses. Het resultaat is dat niemand over het algemeen met tegenzin naar school gaat en de participatie veel hoger is.

Ten slotte bieden de universiteiten gedurende de introweken een hoop gratis activiteiten aan. Kraampjes met give-aways zijn een feest voor Nederlanders, maar een gratis ontbijt laat ook niemand aan zich voorbijgaan. Het weekend werd ingeluid met een huisfeest georganiseerd door Spanjaarden. Verder dan 'dos cervezas por favor' reikt mijn Spaans helaas niet, maar de Spanjaarden konden op hun beurt Heineken ('Gheinegen') dan weer niet uitspreken. De rest van de week mogen we genieten van gratis barbecues, een pubcrawl en al het moois dat daarmee gepaard gaat.