Project Canada: #5 Hordes en hindernissen

6 - 11 september

Een oeroude wijsheid stelt dat succes altijd vooraf wordt gegaan door falen. Zo zag J.K. Rowling, auteur van de immens populaire Harry Potter-reeks, haar manuscript talloze keren afgewezen worden. Nu is ze miljardair. Walt Disney is zelfs failliet gegaan en 302 keer afgewezen alvorens hij de wereld verrijkte met de Disney-parken. De vergelijking gaat niet helemaal op, maar ook op een exchangereis moet je enkele hordes en hindernissen overwinnen voordat je kunt genieten.

Los van het feestgedruis moet er namelijk ook serieus werk verricht worden: wassen en koken. Mijn ervaring met beide huishoudelijke taken is ongeveer nihil. Mijn specialiteit is een gebakken ei. Niet voor niets mijn specialiteit, want dat is dan ook het enige recept in mijn repetoire. Nu de moeder van een huisgenoot is vertrokken, moeten we zelf eten fabriceren. Voor ik de pan - met angstzweet in de handen - op het vuur zette, heb ik eerste talloze recepten bekeken op Youtube: koken 2.0. Wonder boven wonder zijn de eerste gerechten, met onder anderen runderblokjes, kip, rijst, en pasta, verrassend goed gelukt. Binnenkort verwacht ik een brief van Masterchef Canada op de deurmat.

Wat wassen betreft is het makkelijker om een Boeing-747-bedieningspaneel te bestuderen dan de talloze knoppen onduidelijke op een wasmachine uit te vogelen. Mijn budget staat het helaas niet toe om elke avond luxueus te dineren en om telkens nieuwe kleren te kopen, dus de handen moeten toch echt uit de mouwen. Een uitvoerige Whatsappsessie met het thuisfront (Wat kan bij elkaar? Wat kan vooral niet bij elkaar? Hoe warm moet wit? En hoe warm moet kleur?) bood hulp: wassen 2.0. De zucht van opluchting toen de kleding schoon, mét kleurbehoud en in dezelfde grootte de wasmachine verliet moet in Nederland te horen te zijn geweest.

Vergeet alle verhalen over kaas, drop of kroketten. Niets doet een Nederlander namelijk verder van huis voelen dan het missen van zijn vertrouwde tweewieler naast de deur. Daardoor moet ik nu mijn fietsskills onderhouden op een stationaire 'fiets' in de sportschool. Opeens verlang je naar de Hollandse tegenwind en regen (op heen- én terugweg).

Wat sport betreft zijn Canadezen helemaal de weg kwijt. Voetbal in het Engels als 'soccer' uitspreken voelt als nagels die krassen over een schoolbord. Voetbal is 'football'. En 'football' gebruiken als benaming voor rugby slaat ook nergens op, want 50% van de tijd tijdens een rugbywedstrijd wordt de bal met de hand en niet met de voet gespeeld. Tijdens de overige 50% zijn ze met elkaar op de grond aan het rollebollen. Voetbal doe je met een voet en een bal: football. Maar da's logisch.

Op de een of andere manier trekt ons appartementencomplex een hoop Aziaten aan. Dacht ik eindelijk verlost te zijn van de geur van loempia's en kroepoek die bij ongunstige wind over Harkema waait, ruikt elke Aziaat die je passeert naar nummer 43 en 87. Zwemmen is zo'n beetje de enige klassieke Olympische sport die nog niet gedomineerd wordt door Aziaten en hier blijkt waarom: Aziaten zwemmen niet of nauwelijks. Hoewel hier honderden Chinezen, Taiwanezen en Japanners wonen, durft niemand het zwembad in het complex te gebruiken. Het resultaat is een privézwembad en een privésauna. Ter compensatie voor de stank.

Zoals gezegd, als je de obstakels overwint kun je genieten. Zo was er vorig weekend een pubcrawl, een kroegentocht waarbij je in teams de gekste opdrachten moet doen, onder het genot van een drankje uiteraard. Bovendien staat voor de eerste week van oktober een trip naar de Toronto gepland, waarbij ook de Niagara Falls op de Maid of the Mist aangedaan zullen worden. Voordat men dit een vakantie noemt: er moet ook nog gestudeerd worden. Maar het voelt wel een klein beetje als kamperen: koken en wassen moet je zelf doen, je fiets kan niet mee en de barbecue van je buurman stinkt een uur in de wind. Alle andere zaken voelen gelukkig als een vijfsterrenhotel.