Project Canada: #6 Onleesbare bordjes, politie en een iPhone

12 september - 19 september

Allereerst bedankt voor alle leuke reacties die ik vanuit Nederland en andere windstreken heb mogen ontvangen op mijn blog! Vanuit het thuisfront heb ik zelfs vernomen dat na elke nieuwe blog de F5-knop op het toetsenbord van mijn pake en beppe weer even met rust wordt gelaten. Mocht iemand automatisch op de hoogte willen blijven van nieuwe updates, dan kun je via de groene knop met daarop 'Subscribe' rechtsboven dit bericht kiezen om een e-mail te ontvangen bij elke nieuwe update.

Over op de orde van de dag, of eigen de orde van de afgelopen week, want die was weer bijzonder druk. Afgelopen vrijdag stond namelijk het eerste echte huisfeest op de agenda. Wie genoeg Amerikaanse films heeft gezien weet dat huisfeesten altijd knotsgek verlopen. Geheel volgens scenario verscheen halverwege dan ook de politie ten tonele, die vriendelijk doch dringend vroeg of het ietsjes zachter kon. Daar bleef het gelukkig ook bij. Waarschijnlijk moest oom agent zich haasten omdat het bijna sluitingstijd voor de donutshop was.

Zondag was het tijd voor stoempen, harken en demarreren: de Grand Prix Cycliste de Montréal stond op de wielerkalender. Al sinds Robert Gesink in 2010 de eerste editie van de Canadese klassieker won, volg ik de koers. Het is dan ook extra bijzonder om de rit écht live mee te maken. Gehuld met een verfomfaaid A4'tje met daarop 'Fryslân Boppe' -de Friese trots blijft in het buitenland kaarsrecht overeind- toog ik naar de finish, hopend op Nederlands succes. De eerste Nederlander die de finish haalde, was ik echter zelf: naast winnaar Peter Sagan, die wist dat de buit binnen was, verscheen mijn hoofd boven de dranghekken in de televisie-uitzending. Het A4'tje ook, al zal elke kijker zich afgevraagd hebben waarom er een gek is die een blanco papiertje omhooghoudt. Blijkbaar was het niet zo verstandig om de tekst met een gele markeerstift op te schrijven.

Wat vaak over Canadezen wordt gezegd is dat ze uitermate vriendelijk zijn. Versta je naast 'Voulez-vous coucher avec moi?' geen woord Frans? De Canadees schakelt moeiteloos en accentloos over op Engels? Zoek je de weg naar een feestje en loop je radeloos rond tot je uiteindelijk erachter komt een rondje te hebben gelopen en opeens weer vóór je appartement in plaats van vóór de club staat? De Canadees wijst je de weg. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we dat laatste voorbeeld zelf meegemaakt hebben...

Het meest opmerkelijke voorbeeld van de vriendelijkheid (of zelfs nederigheid) vond op straat plaats. Bij een stoplicht stootte ik per ongeluk de iPhone van een meisje naast me uit haar handen en hoorde deze op de straatstenen vallen. Nog voordat ik met schaamrood op de kaken mijn excuses kon maken, had zij al 'sorry' gezegd. Stomverbaasd -en opgelucht dat de iPhone niet beschadigd was- vroeg ik waarom zij in hemelsnaam haar excuses maakte: 'It is just something we do' was het bescheiden antwoord. Wat ze gedaan zou hebben als het toestel wél kapot zou zijn geweest blijft gelukkig een mysterie.

Naast feestjes organiseert de studentenvereniging hier ook 'educatieve' en sportieve reisjes. Zo reizen we met twee bussen begin oktober naar Toronto, de grootste stad in Canada, met daarbij ook een bezoek aan de wereldberoemde Niagara Falls. Volgende week worden de nette schoenen ingeruild voor een sportief paar, want dan gaan we een dag klimmen, rennen en boogschieten in een natuurgebied vlakbij. En tussendoor mogen we een gratis concert van Kings of Leon bijwonen. Als mogen studeren in Canada de primaire reisvoorwaarde is, dan zijn dit hele aantrekkelijke secundaire reisvoorwaarden.