Project Canada: #1 Daar sta je dan...

23 augustus

Daar sta je dan. Je zag dit moment al zo vaak in je dromen. De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier.

Deze drie regels uit ons ooit zo verguisde koningslied symboliseren perfect de gevoelens die een exchangereis oproept. Ruim twee jaar leeft elke International Business-student, zo ook ik, toe naar het moment waarop hij/zij eindelijk die felbegeerde exchange mag maken. Eindelijk is die dag ook voor mij aangebroken.

Een studieperiode van vier maanden aan Concordia University, gesitueerd in de Canadese metropool Montreal is het doel van de reis. De John Molson School of Business zal de komende maanden mijn thuisbasis worden. Wie John Molson precies is, hoop ik tegen die tijd ook ontdekt te hebben. Nadat het semester in Canada ten einde is gekomen, zet ik mijn tocht door het Noord-Amerikaanse continent voort in de Verenigde Staten om daar meerdere stedentrips te maken.

Maanden van voorbereiding gingen aan deze drieëntwintigste augustus vooraf. Taaltoetsen, aanbevelingsbrieven, talloze inschrijvingsformulieren, bevestigingsbrieven hebben de revue gepasseerd. De Apollo-missie naar de maan in 1969 vergde waarschijnlijk minder voorbereidingstijd. Erin slagen om de koffer dicht te krijgen was wellicht nog de lastigste opgave, maar zelfs dat is gelukt.

De reis naar Montreal verliep over twee etappes. Allereerst werd luchthaven Heathrow aangedaan op een tussenstop vanaf Schiphol. Meteen viel al op dat luchtvaartmaatschappij British Airways het stewardessenideaal niet bepaald nastreeft. De grijze haren bij de stewardessen overtreffen de donkere ruimschoots. De eerste vlucht van de gebroeders Wright in 1911 zouden ze zomaar meegemaakt kunnen hebben. Dat zorgde er echter wel voor dat ik rustig van he glooiende Britse landschap kon genieten, waarbij meteen opviel dat ze in Groot-Brittanië toch écht links rijden. Elk nadeel heeft zijn voordeel, zo zou Johan Cruijff oreren.

Na een soepele transfer werd de kleine Airbus 319 ingeruild voor een jumbo-Boeing 777. Waar ik voornamelijk chartervluchten en goedkope Easyjet-trips gewend was, was de overstap naar British Airways een welkome verandering. De snacks en de maaltijd aan boord zijn acceptabel, maar het onbeperkte drankenaanbod maakt de tamelijk hoge ticketprijs bijna weer goed.

Eenmaal aangekomen op Pierre Trudeau Montreal Airport valt meteen op hoe streng de immigratiewetten in Noord-Amerika zijn. Een bootvluchteling vanuit Noord-Afrika wordt gastvrijer behandeld dan een Westerse Europeaan die naar een Westers land wil. In het vliegtuig moesten we namelijk al een formulier ondertekenen dat bij de paspoortcontrole minutieus werd onderzocht. Mijn officiële letter of admission van Concordia University bood gelukkig vrij gemakkelijk uitkomst.

De laatste drie hordes van een ongelooflijk vermoeiende reis (zeven uur durende vluchten ondergaan gaat geen hobby van me worden) waren Canadese dollars bemachtigen, een ticket voor de busrit naar het centrum kopen en het hotel vinden. Dat verliep allemaal vrij soepel en dus mag ik mezelf vanaf nu ook (tijdelijk) een Montrealer noemen.

Morgen ga ik de stad verkennen en vervolg ik mijn jacht op een kamer. Als ook die twee taken succesvol volbracht zijn, kan Project Canada pas écht beginnen. In de M van Montreal.