Nancholi, 5 december 2011

Sinterklaas. Voor mij dit jaar geen kou, geen chocladeletters en geen pakjesavond, maar voor het eerst in drie maanden weer een echt bed, een warme douche en een pizza (allemaal hoog op mijn verlanglijstje). Deze grote luxe vonden we in Tete, een vrij westerse stad in Mozambique. We vertrokken afegelopen woensdag voor een paar dagen vakantie in deze stad. Het was erg leuk. Toch waren we ook wel blij toen we Malawi weer ingingen en een paar locals ons meteen 'Welcome to the warm heart of Africa' toeschreeuwden. De mensen in Malawi zijn ontzettend vriendelijk en overal waar we komen worden we hartelijk verwelkomd.

Vandaag zijn we dus teruggekomen uit Mozambique, morgen gaan we weer aan het werk. Toen ik mijn vorige blog schreef (veel te lang geleden overigens...) was ik niet heel blij met ons project, omdat we niet veel werk hadden. Dat is inmiddels veranderd.

We geven nog steeds twee keer per week les aan standard 8 van de primary school. Emma en ik geven allebei Engels aan een eigen klas. Daarnaast geeft Emma inmiddels Science aan de twee klassen, ik Lifeskills. Lifeskills gaat vooral over HIV/AIDS.

Het werk is moeilijk, maar leuk. De klassen zijn groot (meer dan 60 leerlingen) en de leeftijds- en niveauverschillen zijn enorm. Mijn jongste leerling is 10 jaar, de oudste is 18. Sommige leerlingen begrijpen onze opdrachten en maken die bijna foutloos, anderen hebben geen idee wat we van ze willen. Het helpt niet echt dat de leerlingen met zijn drieën in een bank zitten, vaak met één boek per twee banken. Gelukkig merken we wel dat ze enigszins vooruit gaan. De leerlingen en andere leraren waarderen ons werk en dat is mooi. We gaven onze klassen laatst de opdracht een verhaal te schrijven gebaseerd op het spreekwoord 'an early bird catches the worm'. We legden de leerlingen uit dat dit spreekwoord de volgende betekenis heeft: 'success comes to those who work hard and put in effort'. Niet alle leerlingen begrepen de opdracht, maar er zaten een aantal goede verhalen tussen. Leuk was het verhaal van Pempho, een jongen van een jaar of 12. Hij schreef een verhaal over ons. In zijn verhaal vertelt hij dat we hard werken, proberen Chichewa te leren en de leerlingen en andere leraren respecteren. 'The result: God bless the girls'.

Het werk in het Childcare Centre vind ik erg leuk. De kinderen die hier elke dag van 8 tot 11 's ochtends worden opgevangen zijn 'vulnerable children': het gaat om weeskinderen, kinderen met HIV en kinderen uit heel arme gezinnen. Ze zijn 2 tot 5 jaar oud. Het gebrek aan voorzieningen maakt ons werk moeilijk. Het CBCC gebouw bestaat uit één lokaal, dat volkomen leeg is. Geen tafels en stoelen, geen speelgoed, knutselspullen of boekjes, niets... We zingen liedjes (hoofd, schouders, knie en teen, if you're happy and you know it...), spelen spelletjes en leren de kindjes onder andere het alfabet en de cijfers. De kinderen zijn gelukkig heel enthousiast. Er was echter één meisje, Hawa, dat zich altijd afzonderde van de rest. We hadden haar nog nóóit zien lachen, tot afgelopen woensdag. We namen de kinderen mee naar buiten om daar wat te spelen. Hawa leefde helemaal op toen we haar bij het voetballen betrokken. Ze bleef die dag maar glimlachen. Dat was heel mooi.

We werken samen met lokale vrijwilligers. De communicatie met deze vrijwilligers verloopt niet altijd even soepel, omdat hun engels vrij slecht is. Vorige week kwamen we erachter dat geen van hen zelf de basisschool heeft afgesloten.

De drie keer in de week dat wij er zijn proberen we volgens een bepaalde routine te laten verlopen, omdat we denken dat structuur belangrijk is voor deze (of eigenlijk alle) kinderen. We brengen zelf papier en krijtjes mee. De eerste keer dat we potloden meenamen hadden ze geen idee wat ze ermee moesten doen: zoiets hadden ze nog nooit in hun handen gehad. Gelukkig gaat het nu veel beter. Het is altijd heel leuk als ze op ons afkomen om ons vol trots hun kunstwerken (voornamelijk vierkanten en cirkels...) te laten zien.

De music club op vrijdagmiddag is mijn favoriete onderdeel van het project. Het gaat om een klein groepje jongeren van onze eigen leeftijd dat elke week bij elkaar komt om muziek te maken, zelfbedachte toneelstukken op te voeren en eigen gedichten en verhalen voor te dragen. We spelen nummers van onder andere The beatles, Bob Marley en Tracy Chapman. Als NAYO de financiering rondkrijgt vindt er half januari een talent show plaats. George heeft ons gevraagd om dan een lied in Chichewa te zingen. We proberen nu het lied 'Dalo' van de Black Missionairies te leren.

In mijn vorige blog schreef ik over onze plannen voor een voetbalteam en lessen conversational english. We zijn hier nog niet mee begonnen. Dit is voornamlijk omdat we het nu veel drukker hebben dan eerst. Vanaf volgende week is het echter vakantie op de primary school en hebben we misschien eindelijk de tijd om onze plannen uit te werken.

In onze vrije tijd krijgen we behoorlijk wat van de cultuur mee. We zijn naar een kerkdienst geweest in de gospelkerk van George, hebben een engagement ceremony, bridal shower en bruiloft bijgewoond (hier heb ik een aparte blog over geschreven. Deze blog zal ik later deze week zal plaatsen), zijn met onze hostfamily meegeweest naar de onthulling van een grafsteen, hebben van onze NAYO-collega's Doreen en Love geleerd om verschillende lokale specialiteiten te bereiden, leren van ons gastgezin nog steeds veel over religie en magie...

De moeiljke momenten zijn altijd een opeenstapeling van gebeurtenissen. Schokkende ervaringen, extreme vermoeidheid en ziekte, een week geen stromend water terwijl het ongeveer 40 graden is...

Eén van de voor ons vrij schokkende ervaringen was in het Childcare Centre. We zaten met zijn allen in een kring toen Precious, een jongen van een jaar of vier, opeens achterover viel. Emma nam hem in haar armen en merkte dat hij gloeiend heet was. Koorts betekent hier vrijwel altijd malaria. Het was duidelijk dat deze jongen zo snel mogelijk naar de dokter moest. Helaas is er over de kinderen in de CBCC niets bekend. Waar ze wonen staat nergens genoteerd en een telefoonnummer is er al helemaal niet. De kinderen weten van elkaar ongeveer waar ze wonen, maar géén van de aanwezigen wist waar Precious woonde. Normaal gesproken lopen de kinderen zelf weer naar huis, maar daar was dit kind natuurlijk veel te zwak voor. Het was afwachten hoe lang het zou duren voor de ouder (/verzorger, ik weet niet of hij wees is) zou bedenken dat Precious toch echt al lang thuis had moeten zijn en hem op zou komen halen.

De lokale begeleidster legde haar omslagdoek in de hoek van het lokaal en Precious werd daar neergelegd. Het is verschrikkelijk om te weten dat je niets voor zo'n jongen kunt doen, behalve hopen dat iemand hem snel komt halen. We hadden sterk de indruk dat elke seconde telde, hij was erg zwak.

Het liep goed af. Een jongen van de basisschool kwam de CBCC binnen en herkende de jongen. Hij heeft Precious' zus (een meisje van een jaar of 12) gehaald en die heeft hem mee naar huis genomen. We hebben haar wat geld meegegeven voor de bus naar Blantyre, om daar een dokter te bezoeken. Precious hebben we sindsdien niet meer gezien in de CBCC, maar het schijnt wel goed met hem te gaan. Helemaal zeker weet ik dat niet: het engels van de begeleiders is zo slecht dat ik niet zeker weet of ze onze vraag wel begrepen. We maken ons daarom nog steeds een beetje zorgen.

We maken ons ook zorgen over Rosie, een heel enthousiast en intelligent CBCC meisje. We weten dat ze HIV positief is, maar dat is niet te merken. Ze ziet er gezond en gelukkig uit. Ze is nu echter al twee weken afwezig en het lukt ons niet te achterhalen wat er met haar aan de hand is.

Tijdens onze reizen kunnen we de moeilijke momenten even vergeten. We zijn inmiddels twee keer naar Lake Malawi geweest. Afgelopen week gingen we dus naar Mozambique. We hebben nog een aantal mooie reizen in het vooruitzicht. Oud en Nieuw vieren we waarschijnlijk bij de Victoria Falls in Zambia. In februari ga ik met Emma en haar ouders twee weken naar Zuid-Afrika.

Naast deze reizen kijken we ook uit naar ons bezoek: in maart komt Rosa hier drie weken, eind april komen mijn ouders en broer. Ik kan niet wachten om ons bezoek ons project te laten zien. Toen we twee weken geleden twee andere Project Trust vrijwilligers te logeren hadden, merkten we allebei hoe trots we zijn op ons project, onze leerlingen en de CBCC kindjes, en hoe geweldig het is om in Nancholi te wonen.