Nancholi, 8 oktober 2011

'Muziek is mijn medicijn'

Inmiddels ben ik al bijna anderhalve maand in Malawi. Ongelooflijk, die tijd is echt voorbij gevlogen. Vorige week donderdag begon zelfs onze eerste korte vakantie: een lang weekend naar Bolera Palm Beach, voor het festival Lake of Stars. Het was geweldig! Drie Project Trust vrijwilligers wonen in het Bolera Palm Beach resort. Ze geven les aan de primary school die met de opbrengst van het resort is opgezet. Ze hadden alle andere vrijwilligers uitgenodigd om tijdens het Lake of Stars weekend in hun huis te verblijven. Vrijdag, zaterdag en zondag gingen we in de laadbak van een pick-up truck naar het festivalterrein. De muziek was geweldig. Veel reggae en een paar Zuid-Afrikaanse bands die op Lowlands niet zouden misstaan en dat allemaal aan de lakeshore van Lake Malawi. Het meer is enorm (ongeveer 1/5 van het totale oppervlak van Malawi. Het is zo groot dat het golven en zelfs eb en vloed heeft) en het was heerlijk om erin te zwemmen. Er zijn wel krokodillen en nijlpaarden, maar die hebben we (gelukkig) niet gezien. Ook is de kans groot dat we bilharzia hebben opgelopen, maar dat is goed te behandelen.

Muziek is erg belangrijk in Malawi. Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde, is het in Nancholi nooit stil. Inmiddels kunnen we de meeste liedjes die ze draaien in de Nancholi bar herkennen en zelfs meezingen (hoewel we geen idee hebben wat we zingen, het is allemaal in Chichewa). In het kantoortje van NAYO beginnen onze collega's af en toe spontaan te dansen. George vertelde ons met een grote glimlach dat muziek zijn medicijn is. De mensen hier kunnen dánsen! Tijdens Lake of Stars waren er een aantal traditionele dansers op het podium en de mensen in het publiek deden vrolijk mee, op blote voeten in het zand. Wij ook, maar wij halen het niet bij de Afrikanen (hoe hard ze ook hun best deden ons de Afrikaanse dansen te leren).

Ook in de kerk wordt veel gedanst. Emma en ik zijn allebei niet gelovig, maar we wilden wel graag weten hoe een kerkdienst hier is,dus zijn we met George meegeweest naar een dienst in zijn gospelkerk. Dat was heel bijzonder. We kwamen binnen in een klein zaaltje met een aantal rijen plastic stoelen, die niet gebruikt werden, omdat alle bezoekers aan het dansen waren. Er wordt van alle bezoekers verwacht dat ze actief deelnemen en zich volledig laten gaan. We voelden ons daarom niet helemaal op ons gemak. Zo riepen de sprekers de bezoekers voortdurend op om elkaar een hand te geven en dingen als'You are a child of god. You are special. Jesus loves you' te zeggen. Ookbenadrukten ze keer op keer dat ze zo blij waren dat 'the sisters from overseas' aanwezig waren. Aan het eind van de dienst werden we tot onze schrik naar voren geroepen om de kerkgangers toe te spreken.

Ook voor ons was muziek een medicijn tijdens het Lake of Stars weekend. We hadden deze vakantie echt nodig. Het werk valt tot nu toe namelijk een beetje tegen. Het lesgeven aan de primary school is leuk en gaat steeds beter, maar het is maar twee keer in de week. Daarnaast hebben we nu twee keer in het Community Based Childcare Centre gewerkt (een dagcentrum voor buurtkinderen van 3 tot 5 jaar), hebben we verschillende dorpen bezocht en zijn we mee geweest naar Home Based Care visits (thuiszorg), maar we werken vooral veel op kantoor. Dat is absoluut niet wat we willen doen. Eén of twee middagen in de week vinden we niet erg, maar het is niet waarvoor we zijn gekomen.

We hebben daarom bedacht dat we een voetbalteam voor meisjes gaan beginnen. Daarnaast willen we binnenkort starten met het geven van lessen 'conversational english' aan jonge moeders.Meisjes trouwen hier vaak heel jong (als ze een jaar of 14 zijn), krijgen kinderen en stoppen met school. We hadden tijdens Lake of Stars een gesprek met een man die ons vertelde over de positie van vrouwen in Malawi. Aan het eind van het gesprek zei hij: 'Go home. Work hard. Come back and teach the women how to live'. We weten dat we in dit jaar geen groot verschil kunnen maken, maar we hopen met deze lessen Engels en het voetbalteam toch iets voor de meisjes in Nancholi te kunnen betekenen.

Ons werkschema gaat er binnenkort hopelijk als volgt uitzien:

Maandag: - ochtend: CBCC

- middag: Office

Dinsdag:- ochtend: primary school

- middag: voetbalteam

Woensdag:- ochtend: CBCC

- middag: office

Donderdag:-ochtend: primary school

-middag: conversational english

Vrijdag: -ochtend: ?

-middag: music club

Nog even kort over het leven in het gastgezin. Dit wordt steeds leuker. Toen we terugkwamen van Lake of Stars werden we weer heel enthousiast door het gezin verwelkomd. Het driejarige zoontje Moffat was eerst een beetje bang voor die twee vreemde azungu's die opeens in zijn huis rondliepen. Nu is hij aan ons gewend en komt hij als hij ons ziet stralend op ons afrennen. Ook de baby Praise begint te stralen als we in de buurt zijn. Hij is volkomen geobsedeerd door mijn blonde haar.

We krijgen, in tegenstelling tot de vrijwilligers die in het resort of in de weeshuizen wonen, veel mee van het normale leven in Malawi. Michael vertelt ons veel over religie en magie, van Annie leren we hoe we nsima (maispap)moeten koken, met een emmer water op ons hoofd moeten lopen en onze handwas moeten doen.

Ik heb nog heel veel te vertellen maar mijn blog wordt veel te lang. Ik hoop dat ik snel tijd heb om een vervolg te schrijven.

Tot snel! Liefs, Lisa