Nancholi, 13 september 2011

Welkom in Malawi, het warme hart van Afrika! Het land van de vrolijke muziek, de altijd lachende kinderen en het prachtige landschap, maar ook het land van grote armoede en een verwoestende aidsepidemie.

Ik ben hier nu bijna twee weken en het is geweldig om er eindelijk te zijn. Het is raar dat het jaar waar ik zo lang naartoe heb geleefd nu echt is begonnen. Ik heb al eerder geprobeerd een blog te schrijven, maar we maken zoveel mee dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Nu wordt het toch echt tijd om een blog te plaatsen, want hoe langer ik wacht, hoe moeilijker het wordt om alles uit te leggen.

Vorige week vrijdag kwamen we (de 12 andere Project Trust volunteers en ik) na een lange busrit dwars door Malawi aan in Blantyre, één van de grootste en belangrijkste steden in Malawi. We trokken als groep blanke, overwegend blonde meisjes heel erg de aandacht en daar waren we nog totaal niet aan gewend. Ruth, onze representative, stuurde ons daarom meteen zaterdagochtend in tweetallen de stad in, met de opdracht op de markt groente te kopen en een minibus terug naar huis te nemen. Een minibus is een klein wit busje waar wij hooguit 12 mensen in zouden vervoeren, maar dat hier niet vertrekt voor er minstens 17 passagiers zijn ingestapt. Inmiddels begin ik eraan gewend te raken dat we overal de aandacht trekken. Mensen op straat roepen voortdurend 'Hey my friend/my sister/my wife', kinderen komen lachend en zwaaiend op ons af rennen, roepen 'azungu azungu' (blanke) en grijpen onze hand of beginnen ons spontaan te knuffelen. Huwelijksaanzoeken en uitspraken als 'I saw you in a movie' verbazen me inmiddels ook niet meer en Emma, mijn Project Trust partner, en ik betrappen onszelf erop dat we zelf naar de enkele blanke die we tegenkomen beginnen te staren.

Ik woon nu samen met Emma bij een gastgezin. Het gezin bestaat uit vader Michael, zijn vrouw Annie, hun zoontje Moffat (3 jaar) en de baby Praise. Toen ik aan Michael vroeg hoe oud zijn jongste was had hij geen idee, hij moest het aan zijn vrouw vragen. Zij vertelde dat de baby nu ongeveer 4 maanden is. Emma en ik delen een kamer. De familie heeft het relatief goed. Er is elektriciteit, stromend water (ijskoud, dat wel) en een enorme flatscreen tv (groter dan die bij ons thuis). De wasmachine die ons was beloofd blijkt een droger te zijn. Het viel een beetje tegen toen we onze was toch met de hand moesten doen. We werden door de hele familie én de buren uitgelachen omdat we het niet goed deden.

Het huis ligt recht achter het kantoor van de Nancholi Youth Organization (NAYO), de organisatie waar we voor werken. NAYO runt verschillende projecten, waaronder een primary school, een Community Based Care Centre (een soort dagcentrum voor weeskinderen) en binnenkort ook een underfive clinic. Vorige week was een oriëntatieweek, deze week beginnen we echt met werken. Vandaag hebben we voor het eerst Engelse les gegeven aan de hoogste klas van de primary school. Dit doen we vanaf nu twee keer in de week. Er zitten ongeveer 45 kinderen van 13 tot 17 jaar in de klas. Een klas van 45 leerlingen wordt hier gezien als een kleine klas: tot gisteren vormden de twee klassen waar we les aan geven één klas en zaten er dus 90 leerlingen in één lokaal.

School begint al om 7 uur, maar dat is geen probleem. Het wordt hier al om een uur of zes donker en omdat we elke avond doodmoe zijn gaan we meestal rond acht uur naar bed. De ijskoude douche 's morgens maakt dat we ook wel echt wakker zijn als we op school aan komen.

Echt goed slapen we niet: het is nóóit stil. We wonen tegenover de Nancholi bar en daar draaien ze werkelijk áltijd muziek, dag en nacht. Als je 's nachts om een uur of 5 wakker wordt en er is géén muziek, kan dat maar één ding betekenen: dat de stroom weer eens is uitgevallen. Dat gebeurt regelmatig en niemand hier kijkt ervan op. Het duurt een paar uur en dan doet alles het weer. Ook tijdens het schrijven van deze blog is de stroom uitgevallen, wat niet goed uitkomt omdat Emma op ons elektrisch toestel aan het koken is...gelukkig is de familie heel behulpzaam en hebben ze inmiddels al aangeboden dat zij vanavond voor ons koken. Nu is het heel fijn dat we bij deze familie wonen, maar het is soms ook moeilijk. Ook 'thuis' moeten we aan de omgangsvormen en gewoonten van Malawianen (?) denken en we kunnen dus nergens even bijkomen. Het helpt dat Emma haar laptop mee heeft genomen, waarop we, als we het even helemaal gehad hebben, eindeloos Scrubs of één van de vele films kunnen kijken. We komen deze weken sowieso wel door, want we hebben iets om naar uit te kijken: over drie weken gaan we met bijna alle Project Trust vrijwilligers naar Lake of Stars, een groot festival in Malawi!

We hebben niet vaak internet, maar ik zal proberen regelmatig een blog te schrijven en ik hoop binnenkort ook wat foto's te plaatsen. Tot snel!

Liefs, Lisa

p.s. Ik had een aantal mensen nog beloofd mijn adres te sturen, dus bij deze:

Lisa van Dijke

Nancholi Youth Organization

P.O. Box 2057

Blantyre

Malawi