7:50 de bus vanuit Queenstown naar de Routeburn Shelter. Daar begint ons Routeburn avontuur. Samen met een Gids een drie jeugdige Australiërs gaan we de eerste dag naar de Routeburn Falls hut, waar wij blijven slapen , waar de gids met de Australiërs weer terug gaan. Onderweg krijgen we vanalles te horen over de flora en fauna van het gebied. Voor we het door hebben zijn we al bij onze eerste hut (zo rond 13:00) en kunnen we de rest van de dag relaxen bij de waterval en genieten van de mooie uitzichten van de bergen en de Routeburn rivier. Ondertussen druppelen de andere hikers ook binnen. Ons gedroogd avondmaal hebben we vakkundig opgewarmd en vanaf een mooi uitzichtpunt even vakkundig naar binnen gewerkt. De hutwachter vertelde nog wat regels en wat grapjes en liet ons even zweten op een spelletje "wie kan zoveel mogelijk talen ontcijferen vanaf een grote doek" Bij 25 goede antwoorden (van de 30 talen) kregen we een prijs. Helaas hadden we er 24 goed, maar ik denk dat meer mensen Catalaans fout zouden hebben gehad……Iedereen ging vroeg slapen, dus wij ook, lekker gezellig met 24 mensen in één ruimte. Bij zonsopgang was er al flinke bedrijvigheid in de hut, dus uitslapen was er niet bij. Rond 8:00 hadden we weer onze schoenen aan en onze rugzakken ingepakt en vervolgden we onze track, meer omhoog. Bij het hoogste punt (Harris Saddle) konden we onze rugzakken even achterlaten om een side trip te doen naar een top met mooie uitzichten over het gebied. Even zweten, maar dan zie je ook wat. De tocht naar de volgende hut was warm, maar uiteindelijk hebben we de Mackenzie hut gehaald (naast het gelijknamige meertje). Veel bekende gezichten van de hut ervoor, dus de gesprekken raken snel op gang. Nog vroeger slapen en nóg vroeger bedrijvigheid. Dit keer lieten we dat alles aan ons voorbij gaan en stonden we als één van de laatsten op (rond 7:00). De laatste dag was lekker maSkkelijk bergafwaarts en we hadden tijd zat. Aan het einde van de track bracht de bus ons weer terug naar Queenstown, wat een rit van ongeveer 4 uur was.
De volgende dag moesten we ons om 7:00 meldden bij de bus die ons naar Manapouri bracht. Vanaf daar de boot over Lake Manapouri, dan een bus over de bergen heen en uiteindelijk bracht die ons naar Deep Cove waar onze boot voor onze overnight cruise lag te wachten, de "southern secret". Wow, wat een prachtige omgeving! De boot had plek voor 12 passagiers (en nog 3 bemanningsleden). Wij voeren me 11 passagiers uit, David uit Engeland/Nieuw Zeeland, Martha&Mike uit Australië, Hugues&Sylvia uit Mauritius, Thomas&Suzanne uit Duitsland en Sally&Ed uit de Verenigde Staten. Het klikte vrij snel en de gezelligheid werd bijgezet door de meegebrachte wijn. Kapitein John liet ons de mooie stukken van de Doubtful Sound en ook de Thompson Sound zien. Het voelde alsof we de enigen waren op de Sound, maar er waren toch nog 3 of 4 andere boten, maar het is allemaal zo groots dat je elkaar amper tegenkomt. We hebben Crayfish (een soort kreeft) gevangen, zelf gevist (een Scarlet Wrasse gevangen, wel een "foul catch") en genoten van de zon. 's avonds heerlijk onze vangst opgegeten, vakkundig bereid voor Katie en Ana. Nog even de massale aanval van de sandflies weerstaan, hoewel wij gelukkig David als de "gebetene" in onze groep hadden. We gingen voor anker in een afgelegen baaitje en na zonsondergang zochten we één voor één onze cabines op. Om 6:20 ging de generator weer aan en dat was ook zo'n beetje de wake-up call. Nog even rustig ontbijten terwijl kapitein John de boot weer terugnavigeerde naar Deep Cove. De bus in, de boot op, de bus in en we waren in Te Anau. Daar 4 uurtjes doorgebracht om de bus naar Queenstown op het einde van de dag te kunnen nemen. We hebben in de lokale bioscoop de korte film Ata Whenau gezien over het gebied The Fiordlands en dat was prachtig, mooie shots met mooie muziek.

groeten,
Thijs en Linda