Nieuwjaarsdag verliep rustig; nog even wat gedronken in de haven van Napier en later op de dag gewandeld op de Te Mata Peak (een mooi uitkijkpunt dicht bij Napier). De volgende dag moesten we weer afscheid nemen van onze vrienden in Napier. Linda liep nog wel even hard om 6:00 met Ria, maar met volle energie zijn we naar Wellington gereden om daar de veerboot te pakken naar het Zuidereiland. Drie uur op de boot en we waren in Picton, het aankomstplaatsje op het Zuidereiland. Vanaf daar reden we via de Queen Charlotte Drive naar Havelock, onze volgende stop. Tijdens deze rit kwamen we er al achter dat de storm van 28 december hier flink had huisgehouden. Overal lagen bij elkaar geveegde bomen, takken en andere puin. Sommige wegdelen waren zelfs weggespoeld. Gelukkig lag onze dorpje Havelock er ongehavend en bij en konden we onze intrek nemen in de Blue Moon Lodge, een lief backpackers lodge waar we eigen kamer hadden. De eigenaars waren hier ook enorm vriendelijk. Ze hielpen ons met de watertaxi die we de volgende dag nodig hadden. Die hadden we zelf niet meer kunnen bereiken. 's Avond zijn we uit eten geweest in de Slip Inn - zeker geen aanrader - waar het eten wel aardig was, maar de bediening bedroevend chaotisch.
Opgeladen gingen we de volgende ochtend onze wandeling van de Nydia Track beginnen. Samen met een Dutise Lodge-genoot Alexandra zijn we per watertaxi afgezet aan het begin van de track. Al lopende bleek ook hier de storm flink huisgehouden hebben, want naast gewoon lopen moest er ook flink geklauterd worden over de omgewaaide bomen, puinhellingen en allerlei verzakkingen.
De dag eindigde in de Nydia Baai, waar de Eco-Lodge Te Mahoerangi lag. En wat voor 'n lodge! Een enorm idyllisch plekje en een prachtige natuurvriendelijk gebouw. Alles was eco (de eigenaren zaten voorheen op de Rainbow Warrior, dus dat verklaard een hoop) en het eten vegetarisch, maar enorm lekker. Helaas bleven we hier maar één nacht, iets waar we nu nog steeds spijt van hebben.
De tweede wandeldag leidde ons langs nog meer omgewaaide bomen, Herbert de Aal en heel veel varens en cicades (wat een herrie maken die krengen). Flink bezweet werden we alledrie opgehaald door de eigenaar van de Blue Moon vanaf het eindpunt van de Nydia Track (dat was Duncan Bay, een evenzo mooi plekje in de Marlborough Sounds).
Daarna vertrokken we weer even vlug richt het Abel Tasman Park, waar de volgende dag gaan zeekajakken. Alles zat vol, dat hadden we niet bedacht. Gelukkig was een vrouwtje van een vol motelletje erg vriendelijk en hielp ons aan een Bed&Breakfast. Daar zitten we nu te genieten van een avondmaaltijdje met een lokaal wijntje. Morgen krijgen onze beentjes rust, maar moeten de armpjes in beweging.

Groeten,
Thijs en Linda