Hallo Allemaal,

Leuk dat jullie ons tot het einde blijven volgen en blijven reageren!

Vrijdag gingen we gewapend met onze zakdoekken en camera's om 9 uur richting de school. Onderweg werd het programma echter al gewijzigd en werden we door Charles en Nambi (in feestjurk) eerst meegenomen naar de naaister om de jurken van de dames op te halen. Vol verwachting klopte ieders hard, maar dit bleek voor bijna alle jurken een kleine catastrofe. De lol om de soepjurken was er echter niet minder om en er werd dan ook uitgebreid geshowt hoe multifunctioneel de jurk was als nachthemd, na wat geknip en geplak als rokje of zelfs als sjaal!

Deze hillariteit was eigenlijk wel een welkome verassing op de vroege morgen, want de volgende stop was van zwaardere emotionele kost. Onderweg naar de school maakten we nog een mooie groepfoto van de bouwsite en zeiden we alvast gedag tegen de buur(t)(vrouw).

Bij de school aangekomen werden we begroet door het zien van het naambord van de school versierd met bloemen en op de achtergrond kinderstemmen die de liederen nog aan het oefenen waren. We namen plaats op stoeltjes op de voorste rij en luisterden vervolgens naar een leraar die het woord nam. Er werd in het Ugandees uitgelegd wie we waren aan alle aanwezigen (ouders, voogden, de kinderen en de city counsil) en vervolgens werden we een lokaal ingestuurd om koffie te drinken. Nambi drong er echter op aan dat er eerst liederen gezongen werden. De kinderen van het koor kwamen op en wij zagen bange, fragiele, timide kinderen voor ons wat de hele week uitbundige vrolijke kinderen waren. Na het eerste lied hadden we het al door...dit wordt niet leuk.

Vervolgens begon Hariët een solo te zingen in een nieuw nummer met de tekst "We are so sad to see you leaving...We thank you for Gods work of creation(?)...We wish you a save journey back". Hariët is één van de meiden met een brede glimlach die een prachtige tandenrij ontbloot en de werdeld er 10.000....x mooier uit doet zien, nu biggelden er dikke tranen over haar wangen. Andere kinderen begonnen ook te huilen en toen haar stem zo dunnetjes werd en brak, konden de meesten van ons het ook niet meer droog houden. Na het liedje zei Nambi: " als we nu al beginnen met huilen, moeten jullie huilen tot 3 uur vanmiddag en dat houden jullie nooit vol!"

Het was duidelijk dat iedereen aan een bakje sterk toe was. De koffie was dus een aangename onderbreking van het tafereel.We kwamen erachter dat de hoofdmeester, de meester en Nambi alledrie een ander dagprogramma hadden, dus het was een beetje chaotisch.

Vervolgens werd er besloten net-ball tegen de kids te spelen. Dit liep opnieuw niet al te soepel, want we kwamen erachter dat het geen volleyball maar een combi van basketball en korfball was met regels die niet werden uitgelegd, maar wij ook niet kenden. Het was erg gezellig maar we werden verpletterd.

Erna was het tijd voor voetbal. Zelfs de dominee had zijn ambtsgewaad ingeruild voor een heus blauw-wit voetbal tenue!!! Het was Nederland tegen Uganda en iedereen was bloedfanatiek. Slidings van de nigtevechtse dames werden niet uigesloten (ondanks de jurkjes) en ook kopballen, tackles en ander fanatiek spel werd door éénieder gewaardeerd op deze bloedheten middag.

Na het potje voetbal was er even gezellig contact en geklets met de kinderen. Vervolgens kregen we opnieuw een heerlijke traditionele Ugandese lunch. Na de lunch was het tijd voor het echte afscheid. Er werd gedanst gezongen en geklapt en vervolgens hielden de hoofdmeester, Nambi en Ed nog een speech.

Nambi sprak wijze woorden over een belangrijke 3-eenheid zoals Vader, Zoon en heilige geest maar ook:

"Uganda, Nederland and the people. Because we all have red blood"

We werden uitvoerig bedankt voor al het werk dat er verricht was en Ed beantwoorde deze speeches door het vertellen dat we vooruitgang hebben geboekt, we trots zijn op de kinderen en op Nambi dat het project zo goed loopt, dat we op deze manier nog meer gemotiveerd zijn om meer sponsoren te vinden en dat ze vooral zo moeten doorgaan.

We kregen van de kinderen een kado waar 3 messen inzaten die deze 3-eenheid te symboliseren en verder nog een persoonlijk kado (tas, oorbellen, gevlochten hoed..allemaal handwerk)

Na de overhandigen van de kado's moest je snel een aantal mensen een hand geven en dan de bus n. Dit om (meer) drama (enigszins) te "voorkomen". Het afscheid nemen viel behoorlijk zwaar de kinderen huilden en ook wij hielden het niet droog. Het was goed om zo naar huis te gaan.

De busrit terug naar het hotel verliep vrij stil. Iedereen zat redelijk verslagen voor zich uit te kijken. 'S avonds kwamen echter Nambi en Charles met ons in het hotel eten. We bedankten ook hun hartelijk en gaven Nambi als kado geld om een prachtige nieuwe jurk te maken, mits ze daar maar een foto van zou maken en naar ons zou sturen.

Het was een erg gezellige avond uiteindelijk en een mooie afsluiting van twee weken hard werk en een zeer emotioneel uitputtende dag.

Zaterdag was voor ieder een rustdag. Iedereen kon gaan staan en doen waar/wat hij/zij wilde en het bleek zeer welkom, zo'n dag. De laatste souvenirs werden ingekocht en er werd samen gegeten en gepraat over de afgelopen twee weken. De conclusie was: er was veel bereikt en de dingen die nog gedaan moesten worden werden door lokals gedaan maar zijn al door ons gefinancierd. Dit is:

- Er moet een dakgoot komen die het water afvoert naar de watertank zodat deze zich steeds sneller/gemakkelijker vult

- Er komt nog een betonnen veranda aan de achtekant om water afvoer te vergemakkelijken

- Er wordt een electriciteitspaal geplaatst, elk huisje krijgt dan 4 lichtpunten en een stopcontact + een EIGEN meterkast

- de tussen muurtjes worden doorgetrokken tot de nok van het dak, dit om privacy te waarborgen en diefstal te voorkomen

- Op school wordt de vloer in de keuken gerepareed

Uiteindelijk hebben wij dus met onze inspanningen en financiën een hoop kunnen bereiken. Er zijn echter op dit moment nog 26 Aids-wezen die nog niet in het project zitten en dus niet gesponsord worden. Wij hopen u door onze verhalen, onze motivatie en deze belevenis die u op de site heeft kunnen meemaken te overtuigen dat een kind financieel steunen absoluut zin heeft! Het geld komt terecht waar het terecht moet komen: bij het kind en niet in zakken van derden.

Wij hebben met eigen ogen kunnen zien dat de kinderen het dankzij onze steun redden en er hard voor werken en 100% gemotiveerd zijn omdat ze hoop hebben op een toekomst..

HELPT U HOPEN ???!!!

(rekening nummer:343153882)