Hallo allemaal,

Leuk dat jullie ons nog steeds blijven volgen via de blog en jullie reacties blijven uiteraard zeer welkom!

Na een nog kortere nachtrust dan voorheen, zat iedereen om half 7 aan het ontbijt. Er werd flink 'gebunkerd', want om twee uur zouden we pas weer gaan lunchen en er werdt verwacht dat we een heleboel (zwaar) werk zouden moeten verzetten. We begonnen vroeg in de ochtend om de hitte zoveel mogelijk te vermijden. We werden opgehaald door Nambi en onze chauffeur en gingen richting de bouwplaatst naast de school in Lukaya. Bij het zien van enige van 'onze' schoolkinderen met hun rugtasjes, een grijns van oor tot oor en een handje dat bleef zwaaien onder luid geroep 'Hey muzungu!' werd het enthousiastme van de groep nog meer aangewakkerd.

De ochtend begon echter een klein beetje chaotisch, omdat de dames die zouden koken en op school wat activiteiten zouden gaan doen, niet meteen aan de slag konden.Alles op z'n eigen Ugandese tijd hier;-)! Jan en Johan werden benoemd tot hoofd 'bouwmeesters' en konden hun timmermans oog vollop zijn werk laten doen. Ed gaf dan als leider de bevelen na aanleiding van de bevindingen van de ' bouwmeesters'. De vloeren van de lerarenvertrekken zijn het belangrijkst, deze moesten dan ook met zand en eventueel stenen worden opgevuld, opgehoogd en geegaliseerd voor er kon worden begonnen met cement storten.

Begonnen werd met het sorteren van de bakstenen in hoopjes van hele, halve en brokstukken. Dit maakte de bouw gemakkelijker, niemand liep in de weg bij de metingen die de 'bouwmesters' verrichtten en het ruimde lekker op. Na een paar uur heftig sjouw en til werk en het begin van het 'mozaieken' van de vloer was het tijd voor een koffiepauze.

De weergoden waren ons gelukkig goed gezind en het was bewolkt, dus niet te heet. Na de korte break gingen we weer vol hernieuwde energie en enthousiastme aan de slag. Vloeren werden met enorm doorzettingsvermogen gevormd en iedereen gaf meer dan 100%. De dames (Griejte, Ina, Jacobien, Nel, Annette) waren inmiddels naar de school gegaan om de klassen te bekijken etc. Toen zij terug kwamen, kwamen de ingredienten van de lunch te voorschijn samen met een dozijn schoolkinderen van ons project. Er werd gekookt en uiteindelijk opnieuw gezongen en gedanst! Iedereen werd bij naam genoemd (' it's visiting day, we celebrate, welcome ...') en er werd gedanst, gezongen en gelachen. Het ' verwegzusje' van Sam, Jacobien, Jan-Jaap, Mariam en Han zat helaas niet meer in het project dus werd een nieuw jongetje, ' Robbert' genaamd, die dag verblijd met het nieuws dat hij voortaan gesponsord werd door de Fam.Kalule. Een grijns van oor tot oor, handjes geschud en gekniel voor elk famillielid beantwoordde deze mededeling.

De rest van de middag werd er hard doorgewerkt, waardoor de volgende dag al begonnen kon worden met het storten van cement. Na een overheerlijke lunch van kabalagala en chapati's was het dan toch echt tijd naar het hotel terug te keren. Tijdens de busreis naar het hotel vielen een aantal mensen dan ook al in een diepe slaap. Er was hard gewerkt en veel was bereikt voor de eerste dag.

Na een uitgebreide douche (net zo lang tot het water niet meer terra-kleurig was van het stof en zand) werd er geborreld, nagepraat en elkaar bedankt voor de tomeloze inzet. Tijdens deze avond bereikte ons ook een minder leuk bericht:

Wij zijn zeer geschokt door het bericht dat Ingrid van Dulken zo heel ernstig ziek is. Wij leven heel erg mee met Hans en de kinderen, Lisette en Sanne.

Wij leven met hen mee en zijn in gedachten bij hun.

De volgende dag, na voor velen een TE korte nachtrust, begon de ochtend met spierpijn aan het ontbijt. Om 7 uur stond Nambi weer met de bus voor ons hotel. Na wat 'powernaps' in de in slaap wiegende busreis ging iedereen bij het zien van de bouwplaats weer met goede moed aan het werk.

Vandaag was het tijd voor het storten van cement. Er was een goede deal geregeld voor het cement en de kosten vielen danook gelukkig mee. Nieuw gereedschap werd aangeschafd en er werd hard gewerkt aan de vloeren. Het bouwen van vandaag was een echte 'realiteitscheck'. ALLES moest met de hand en met geimproviseerd gereedschap. Met ALLES bedoel ik dan ook echt ALLES (mixen van het cement+zand+grind, water toevoegen, egaliseren van de vloer met houtjes, opvullen met steengruis en klei etc).

De kinderen van de school kwamen opnieuw op de bouwplaats koken en ook dit zette het 'alledaagse leven van Nederland' in een ander perspectief. Tijdens de 'kookles' kwamen gevoelige onderwerpen zoals: geboortebeperking, armoede en AIDS aanbod. De kinderen hier wonen gemiddeld met minimaal 7 andere kinderen in 1 huis, vaak bij een oma of ander famillielid. Een lerares vertelde ons dat in haar klas 58 kinderen zaten waarvan 46 seropositief of met AIDS. De 'kookles' kreeg op deze manier ook een bijkomende functie. Wij als 'muzungu' uit een westerse wereld kunnen deze kinderen ook iets bijbrengen/leren wat van levensbelang is. Nambi was hier dan ook erg blij mee, want hoe meer (verschillende 'soorten') mensen het kinderen vertellen hoe beter de boodschap overkomt en er naar geluisterd word (aldus Nambi).

Vervolgens werden de elastieken tevoorschijn gehaald en werd er volop 'gesport', gelachen en gezongen. Iedereen deed mee, kinderen stroomden toe en door het aanstekelijke gelach en gedans werden zelfs door Nel 'grootmoeders spelletjes' uit de kast gehaald. Er werd 'zat een klein zigeunermeisje' gedaan, 'zakdoekje leggen' en handjeklap geleerd.

De middag eindigde weer met een verrukkelijke lunch en onder luid gelach gezwaai en 'bye muzungu' geroep vertrokken we weer richting hotel.