Hallo iedereen,

Ten eerste allemaal weer ontzettend bedankt voor alle reacties! Het is heel fijn om van het thuisfront te horen en het geeft ons nieuwe energie, die we onderhand wel nodig beginnen te hebben.

De afgelopen twee dagen zagen er ongeveer hetzelfde uit. We zaten weer om half 7 aan het ontbijt, om om 7 uur weer naar de bouwplaats te vertrekken. Onderweg pikten we steeds nog 2 extra krachten op en eten en drinken om de dag door te komen.

Op de bouwplaats werd keihard en in hoog tempo gewerkt. We beginnen onze technieken te verfijnen en we hebben een goed afwissel systeem ontworpen om de ruggen heel te houden tijdens het cement scheppen. De eerste week zit er nu op en er zijn al grote vooruitgangen geboekt. 3 van de 4 vloeren zijn nu gestort, wat betekent dat er nog nog maar 1 vloer gestort hoeft te worden!

Het dagprogramma van de dames zag er iets anders uit de afgelopen twee dagen. In plaats van kookles te krijgen werd er kookles gegeven! Opweg naar de bouwplaats werden alle ingredienten voor een voedzame tomatensoep ingeslagen (tomaten, aardappels, uien, etc.). Op de bouwplaats kon er dan direct begonnen worden met schillen. Zo tegen half 11 kwamen dan de schoolkinderen (de kinderen die naar de bouwplaats komen zijn uitsluitend de wezen en dus de kinderen uit ons project). Tegen die tijd was het schillen en snijden van de aardappels en tomaten klaar. De kinderen gingen dan houtsprokkelen voor het vuur en uien snipperen (het is ongelofelijk hoe handig ze daarin zijn!). Onder leiding van de dames werd de soep dan door de kinderen bereid, ze keken hun ogen uit: tomatensoep was nog volledig onbekend. Als het voorbereiden klaar was en het wachten was totdat de soep was doorgekookt werden er volop Hollandse spellen gespeeld. Nu werden ook spellen als 'schipper mag ik overvaren' en 'Annemaria Koekoek' uit de kast gehaald. Geweldig om te zien hoeveel plezier die kinderen dan hebben!

Tegen de tijd dat de soep klaar was, was de bouwgroep meestal met de laatste lading cement van de dag bezig. De kinderen konden dan mooi vast eten en als die klaar waren konden we zelf aan de lunch. Alle kinderen hebben hun eigen bakje/emmertje waar ze uit eten. Ze gingen allemaal keurig en gedisciplineerd in de rij voor hun portie soep met brood. Met glimmende ogen werd er twee dagen volop gesmuld van dit feestmaal. De kinderen wisten niet wat hun overkwam en knielden (dat is de cultuur) en bedankten dan ook volop. Als kers op de taart kregen ze als toetje nog avacado en ananas, wat helemaal een droom was!

Toen ook wij de (overigens heerlijke) soep op hadden bleek er nog ongeveer driekwart pan over (en de pannen die gebruikt werden waren een tikkeltje groter dan de pannen uit Nederland)! We besloten de andere passerende schoolkinderen (de niet-wezen) ook te geven. Toen zelfs daarna nog eten over was werden ook de kinderen uit de buurt (die niet naar school gaan en er in sommige gevallen nog slechter aantoe zijn) erbij geroepen. Als je die scharminkeltjes ziet smullen en je beseft dat je ongeveer 100 man een feestmaal (en vitamine-bom) kan geven met slechts 15 euro vergeet je even de rest van de wereld. Het gevoel dat dat in je naar boven brengt is onbeschrijvelijk... Sommigen schrokten werkelijk alles naar binnen, of ze in dagen niets gegeten hadden. Andere, kleinere kinderen deden een uur over een klein bekertje soep, puur omdat ze totaal niet gewend zijn te eten. De glimmende oogjes die de afgelopen twee dagen tevoorschijn zijn gekomen zijn... tja... laten we zeggen dat ze je doen smelten en een hele stroom aan emoties naar boven brengen.

Vanmiddag zijn de dames nog even de stad ingeweest om lappen stof in te slaan om volgende week jurkjes van te laten maken. Nu is iedereen er echt heel hard aan toe om even te ontspannen, de inspanningen en emoties van de afgelopen dagen hebben veel van ons gevergd. Er staat straks weer een traditioneel avondmaal op ons te wachten. Er zal waarschijnlijk nog wel even nagepraat worden over al de indrukken van vandaag en gisteren, maar daarna zal het bed inkruipen ook een zegen zijn!