Hallo allemaal,

Heel erg bedankt voor alle leuke reacties in het gastenboek. Dit doet ons veel goeds!

Na een veel te korte nachtrust, zaten we zondagochtend om 8 uur weer aan een traditioneel Ugandees ontbijt (gebakken aardappels niet uitgesloten, maar de meesten hielden het bij toast met jam). Om half 9 werden we opgehaald door een schoolbus die Nambi had geregeld. Helemaal super! Na een hobbelige rit bleek dit veiliger dan de lokale Matatu (lokale taxibusje) en de gedachte dat dit voor de rest van de weken geregeld is nam een zorg weg.

Aangezien het zondag was gingen we naar de kerk. Deze kerk was boven op een berg gebouwd en stond naast Sam's oude school en de voormalige kerk. Deze nieuwe kerk is gebouwd door Erasmus, de broer van Sam.Voor de dienst begon kregen we een rondleiding door Sam's oude school. Dit was voor Sam een vrij emotionele ervaring, zeker door de confrontatie met de realiteit, de tijd heeft hier ook niet stil gestaan. De beroemde boom was er niet meer, ook het klaslokaal was erg vervallen, desalniettemin kon Sam het zich nog even levendig voorstellen/beschrijven.

Hard tromgeroffel luidde het begin van de dienst in. Oma was ook aanwezig. De dominee heette ons van harte welkom en begon de dienst met Ugandees gezang. Behalve organisatie talent bleek Nambi ook nog over zangkwaliteiten te beschikken! De dienst bevatte veel Ugandese liederen uit het Evangelisch liedboek (die wij de allemaal herkenden) en er werd nog even stilgestaan bij de bomaanslag in Kampala. Tenslotte werden wij voorgesteld aan de broeders en zusters van de kerk en werd Sam gevraagd een (niet altijd even vloeiend ;)) Ugandees woord te richten tot de gemeenschap.

Na de dienst hebben we nog een aantal familieleden van de familie Kalule bezocht (oma + tante) en gingen we naar Nambi's varkensproject. Dit bleek onwijs goed geregeld. Er waren meer varkens dan verwacht en ze zagen er goed verzorgd en gezond uit. Hierna gingen we naar het hotel om alle indrukken rustig verwerken.

Vanochtend, maandag, konden we iets langer uitslapen. Om 9 uur werden we weer opgepikt door Nambi en Teddy (de jongste dochter van Nambi) bij het hotel. Ditmaal opweg naar de bank en Nambi's huis om spullen te halen voor de kinderen op school. Bij de school werden we onthaald door een erehaag van zingende kinderen. Dit zorgde voor de nodige kippenvel en tranen. Na een korte rondleiding werden we op een soort van eretribune (rij stoelen) gezet om te genieten van een welkomsprogramma, verzorgd door Nambi. Na veel gezang en heupgewieg was het tijd voor speeches van Nambi, de 'headmaster' en Ed (onze teamleider). Vervolgens vormden alle klassen nette linies en hebben we rugzakjes (voor iedere leerling 1) en ballen (voor iedere klas) uitgedeeld. Dit bleek een enorme hit, er werd dan ook meteen volop gesport. De twister werd ook maar uitgepakt, namen werden op de tasjes geschreven en toen was het alweer tijd voor een heerlijke, traditionele, Ugandese lunch.

Voordat we verder naar het bouwproject gingen kregen we nog een 'korte' kookdemonstratie van Nambi en haar leerlingen. Dit was een nieuwe belangrijke stap in het leerproces van een kind. Deze kookles moet er namelijk voor zorgen dat een leerling na zijn schoolcarriere (dus onafhankelijk) zelfvoorzienend kan zijn door bijvoorbeeld deze chapati's (hartige crepes) en Kabalagala (bananen pannenkoekjes) te verkopen op de lokale markt.

Aangekomen bij het bouwproject bleek dit al in een ver gevorderd stadium te zijn. Nambi blijkt dus een betrouwbare, goede organisator/zakenvrouw te zijn in het corrupte Uganda. Na een grondige inspectie en bouwoverleg reden we via de kostschool van Teddy richting het hotel. Omdat enige mensen naar het toilet moesten, werd de kostschool van Teddy ook even bekeken. Opnieuw werden heftige emoties losgemaakt die de emmer deden overlopen en was het tijd om naar het hotel te gaan. Tijdens de maaltijd bleek al gauw dat iedereen toch wel aangegrepen was door deze bijzondere en vooral indrukwekkende dag en is het tijd om naar bed te gaan.

Morgen beginnen we dus officieel aan de bouw.