Hallo Allemaal!

Leuk dat jullie ons nog steeds blijven volgen en de reacties nog even enthousiast zijn!

Dit weekend was voor ons een rust weekend. De week verliep goed en het ritme was er, maar hierdoor begonnen de dagen ook al aardig in elkaar over te lopen. Alle indrukken, emoties en ontdekkingen die we overdag deden en de nachtrust geregeld voor menig van ons verstoorden, zorgde ervoor dat we toe waren aan ontspanning.

Vrijdag avond besloten een aantal van ons de volgende dag naar Lake Mburo te gaan. Hier was een 'national park' en dus veel 'wildlife' om te spotten. Ed & Annet en Johan & Ina besloten niet mee te gaan en een dag verdiende rust te houden. Om zeven uur 's ochtends zouden we vertrekken dus de wekker ging opnieuw vroeg af!

De stroom bleek echter uitgevallen (typisch afrikaans en het viel ons mee dat het nu pas gebeurde) en dus was het op de tast douchen en aankleden etc. De uitdrukking 'donker afrika' bestaat niet voor niets, want 's ochtends voor kwart voor 7 en 's avonds na kwart voor 7 is het ook echt pikkedonker!

Het ontbijt leek dus ook niet door te gaan, maar door het aangemaakte houtvuurtje was er gekookt water voor thee en (de o zo welkome) koffie en al snel kwamen ook al de ommeletten en aardappels te voorschijn.

De bus die gehuurd was voor de rit van 2 uur naar het park bleek zo lek als een mandje, zo gammel als een oude vrouw,maar wel ruim voor de groep en dus gezellig. Na een ferme toespraak van Sam beloofde de chauffeur plechtig om rustig en veilig te rijden.

We gingen op weg en genoten van het landschap. Het verschil in wegen was groot en bij de plaats waar de minister vandaan kwam bleek de weg netjes geasfalteerd en de straten en huizen een stuk mooier.

Helaas bleek na een uurtje rijden de gaskabel te zijn doorgebroken. Deze werd gerepareerd door een stuk touw aan het uiteinde van de kapotte kabelvast te maken en die via het dashbord in de auto te monteren. We reden dus verder met een chauffeur die met zijn linkerhand stuurde, met zijn rechterhand aan een touw trok om gas te geven en dus niet zoveel handen/voeten overhad voor het schakelen.

Bij het volgende dorpje werd dus toch maar gestopt en werden lokale automonteurs ingezet om de boel fatsoenlijk te fixen. Henk bleek nog een handige tang te hebben, waardoor we na een minuut of 10 weer onder luid gezwaai en gejoel van de lokale kinderen ("bye muzungu") onderweg konden.

Onderweg naar het park kwamen we al een heleboel zebra's, impala's etc tegen. Bij het park aangekomen werd er een kleine plaspauze ingelast. Mariam had het 'geluk' net neergestreken te zijn naast een bosje, toen ze wat gekraak hoorde en er plotseling een impala uit rende.

Er werd nog even geonderhandeld over de entree prijs en tot ieders grote verbazing moesten Sam, Jan-Jaap, Mariam en Han 1/5 van de prijs betalen die de rest moest betalen omdat ze Ugandees zijn (eigenlijk. Jacobien als "aangetrouwde Ugandees" telde helaas gewoon als Muzungu)

Toen we het park ingingen kwamen echt alle beesten voorbij, prachtige blauwe vogels,impala's, bavianen, zwijnen, stokstaartjes, zebra's etc. Na een korte stop voor wat te drinken renden er bavianen over het veldje, zagen we weaver (gele vogels die een nest maken dat op zijn kop hangt) en visarends.

We gaven twee mannen een lift naar de head quarters, waarvan 1 ons tegen kleine vergoeding wel lopend wilde rondleiden (tegen het beleid in). Dit aanbod sloegen we niet af. Hij haalde zijn geweer en gaf ons een rondleiding die ons bracht bij een drinkplaatst wat leidde tot unieke foto's op een prachtige locatie waar je met de bus/auto niet kon komen. Na de miljoenen foto's etc was het dan tijd om naar het hotel terug te keren.

Hongerig en moe, maar voldaan keerden we terug naar het hotel waar we hartelijk begroet werden door de anderen.Na het bijkletsen en foto's laten zien was het tijd voor een douch om te "ontstoffen" en te eten en dan ons heerlijke bed op te zoeken.

Zondag was het weer tijd voor de kerk en werden we om 9 uur opgehaald. Opnieuw was de stroom uitgevallen halverwege de nacht, maar gelukkig was hij weer aan voor het ontbijt.

Nienke besloot thuis te blijven, omdat ze de rust nodig had en haar knie lelijk had bezeerd dus gingen we helaas zonder haar op pad. Bij de bus aangekomen stonden Charles (onze buschauffeur) en Nambi (in een met bloemen bezaaide jurk!!!) op ons te wachten.

De kerk was swingend en zag er versierd uit. Er werd continu gezongen, gedanst, geklapt en handen aan je naasten gegeven om elkaar ' love' en ' god bless' te wensen. Het topic van de preek was "love". Voor je naasten, voor anderen en voor god. Opnieuw werd iedereen dus liefde toe gewenst en gezongen en gedanst.

Bij de collecte gaven sommige mensen geen geld,maar producten van het land en 1 iemand zelfs een kip. Na de introductie van onze groep, door Nambi, de uitleg wat wij kwamen doen en een daverend applaus voor elke prestatie die tot nu toe was geleverd door ons project werd er uitgelegd wat er met de producten ging gebeuren.

Mensen die geen geld hadden voor de collecte brachten een product mee dat aan het eind werd geveild. Aan het einde van de dienst werd er dus een heuze veiling gehouden!!! (ideetje voor dankdag voor gewas en arbeid in Nigtevecht?!?!?!!?:P)

Sam kocht de pinda's op die Grietje wilde hebben, Jacobien kocht een haan die ze niet aan durfde te pakken en zo was het zooitje compleet.

We namen de bus naar 'jaja' (oma) en aten daar een overheerlijke lunch die Kathy (de dochter van Nambi) voor ons bereid had. Annet en Mariam kochten nog een aantal traditionele rieten matjes die oma zelf gevlochten had en vervolgens gingen we opweg naar de naaister van Nambi.

De dames lieten hun maten meten en leverden hun stofjes in en toen was het toch echt tijd om terug te keren naar het hotel voor een drankje, te relaxen en ons voor te bereiden voor maandag: onze eerste werkdag van de tweede week.