Við höfum kviðið fyrir því að skrifa þetta blogg í langan tíma og frestað því á hverjum degi í marga daga, sem gerir verkið einungis erfiðara. Erum staddar í Santa Monica núna en ætlum að reyna að fara yfir allt sem hefur gerst síðan síðasta blogg sló í gegn. Byrjum í Chiang Mai...

Við enduðum á því að vera í Chiang Mai út Tælandstímann, okkur langaði ekkert til Bangkok svo dvölin í Chiang Mai lengdist. Vinur okkar Fredrik frá Svíþjóð sem við kynntumst í Krabi ákvað að koma til okkar og vera með okkur síðustu dagana. Við fórum í Gibbonaflugið í annað og þriðja skiptið. Í annari flugferðinni tóku þeir svo flottar myndir af okkur að þeir vildu nota þær í auglýsingar og við fengum í staðinn frítt í þriðja skiptið og í Segwayið þeirra. Ekki amalegt því samanlagður kosnaður fyrir þrjár manneskjur í Gibbonflug + Segway er tæplega 60 þúsund íslenskar krónur! Við skemmtum okkur konunglega fljúgandi gegnum skóginn í öll skiptin. Grey Fredrik var þó mjög lofthræddur og öskraði meira en allir aðrir í hópnum okkar til samans og líklega meira en allir í öllum hópum sem fóru í gegnum frumskóginn þessa vikuna.

Segway túrinn var líka mjög skemmtilegur, þið þurfið kannski að googla hvað segway er. Agla hafði mikla fordóma fyrir þessu tæki og vildi helst ekki fara þótt við fengjum túrinn gefins, henni fannst þetta asnarlegt. Svo skemmti hún sér manna best. Rúntuðum milli merkilegra staða í Chiang Mai og fengum að heyra um sögu borgarinnar, svo var frítími þar sem við máttum rúlla um torgið á eigin ábyrgð. Sumir fóru aðeins of geist í hlutina og klesstu á Pálínu. Hún er enn með stærðarinnar marblett á rassinum. Nefnum engin nöfn.

Eitt sem okkur fannst athugunarvert, þar sem við höfum alltaf haldið að Asíubúar séu mjög góðir í stærðfræði, er að það borgar sig ekki að kaupa vörur í miklu magni hér. Fimm KitKat í pakka kosta meira en fimm stök KitKöt. Eins kostar miðstærð og stórt Snickers það sama.

Bílstjórarnir hér rata í mörgum tilfellum minna en við um borgina. Manni þætti það kannski lágmark ef maður ætlaði sér að verða leigubílsjóri í Reykjavík að rata frá Kringlunni niður í bæ, en þannig er það ekki í Chiang Mai, þeir villast bara með mann í nokkra klukkutíma og rukka mann svo aukalega fyrir bensínið. Auðvita kunna þeir ekki ensku þegar maður segir þeim að þeir megi alveg fara með mann aftur til baka...

Eitt kvöldið þegar við vorum á gangi um götuna okkar stefndi stór bíll á okkur í þessari þröngu götu, við færðum okkur út í kant og það næsta sem Agla heyrði voru þvílík læti sem gátu bara þýtt eitt; það hefði verið klesst á Pálínu. Agla fékk lítilsháttar hjartaáfall, hún sneri sér við en þá hafði Pálína einungis orðið speglinum að bráð. Þess má til gamans geta að þetta atvik hræddi Öglu miklu meira en teygjustökkið.

Við ákváðum eftir mikla umhugsun að senda 20 kíló af dóti heim til viðbótar við þau 8 kíló sem voru á leiðinni heim. Við misstum okkur reglulega á næturmörkuðunum þannig við sáum fram á erfitt ferðalag heim með allt þetta dót. Agla, sú mikla öfgamanneskja tók þetta alla leið og núna er bakpokinn hennar einhverstaðar í skipi á leiðinni yfir hnöttinn. Hún sendi allt heim og núna ferðast hún með flugfreyjutösku með snyrtibuddunni og nokkrar hreinar nærbuxur. Konan á pósthúsinu átti ekki sinn besta dag, var dónaleg við viðskiptavini sína og sagði Pálínu að hún talaði of mikið og spyrði of margra spurninga. Gengum út af pósthúsinu 40 kílóum léttari.

Komum heim og ákváðum að taka til í herberginu okkar. Settum í gang tónlist, Agla fékk að spila sína iPod tónlist. Hún varð glöð og brast í trylltan dans. Hún skemmti sér svo vel að það toppaði næstum því allt annað í ferðinni. Hún hefur saknað þess mikið að dansa þetta djammdýr, enda hefur djammið verið að skornum skammti síðan fyrir jól hjá henni.

Við tókum næturrútu til Bangkok kvöldið áður en flugið okkar fór. Vorum því aðeins nokkra klukkutíma í höfuðborginni og okkur fannst það meira en nóg.

Ferðalagið yfir kyrrahafið hófst svo klukkan 9 að staðartíma í Bangkok og lauk 29 klukkustundum síðar. Millilentum í Seoul og Tokyo. Flugsætin voru þau verstu sem við höfum setið í, það var hægt að halla þeim aftur á bak um sirka á bát 5 gráður þannig við sváfum illa og lítið. Enduðum svo á hosteli á Hollywood Boulevard og hittum Thelmu, Birnu og Þórdísi þar.

Okkur leist ekkert á Hollywood fyrsta daginn. Alltof margt fólk, skrítið og í grímubúningum, Pálína var pirrandi að Öglu mati og Agla pirrandi að Pálínu mati. Við sofnuðum klukkan 4 þennan eftirmiðdaginn. Daginn eftir var Hollywood miklu skemmtilegri. Löbbuðum Walk of Fame fram og til baka, kíktum í búðir og fórum svo út að borða með stelpunum um kvöldið á ótrúlega kósí ítalskt veitingarhús.

Næstu tvær nætur eyddum við hjá vini Erics sem við kynntumst í Krabi. Hann er leikari sem býr í Burbank. Við höfðum það mjög gott hjá honum, hann skutlaði okkur um og sagði okkur frá borginni og sendi okkur í the Grove. Þar var verið að taka upp eitthvað Extra fyrir Dancing with the Stars. Það show var það gervilegasta sem við höfum á ævi okkar séð. Agla gubbaði næstum því fimm sinnum en Pálína fylgdist spennt með.

Við tókum svo kraftgöngu upp á Hollywood Boulevard til að fylgjast með frumsýningu The Avengers. Þar var endalaust af fólki en við náðum þó að koma okkur á ágætis stað til að sjá allar stórstjörnurnar sem voru væntanlegar. Meira að segja Agla sem þolir ekki persónudýrkun skemmti sér vel. Við sáum nokkra sem við þekktum, Scarlett Johansson, Robert Downey Jr, Alexander Skarsgård, Samuel L Jackson, Jeremy Renner, Jennifer Garner, Dominic Monaghan, Seth Green, Chris Hemsworth, Cobie Smulders, Mark Ruffalo, Tom Hiddleston, Stan Lee, Chris Evans og einhverja fleiri. Pálína bætti áritunum frá Cobie, Chris Hemsworth, Samuel og Jeremy í eiginhandaráritannasafnið sitt. Pálína hefur að Öglu mati safnað eiginhandaráritunum lengur en nokkrum er hollt. Telur safnið núna í kringum 100 stykki (ekki frá íslenskum celebum, alvöru celebum (innskot frá Pálínu)) Já, svona er hún Pálína mikil dúlla (innskot frá Öglu)

Núna erum við komnar til Santa Monica, hér ætlum við að gista í nokkrar nætur hjá stelpu sem couchsurfaði hjá Pálínu í vor. Hún á, Öglu til ómældar gleði bæði kött og hund. Kötturinn er búinn að eiga alla hennar athygli seinustu klukkutímana enda er hún búin að sakna þess að knúsa kisurnar sínar og pota í nebbann á þeim.

Eigum bágt með að trúa því að Tælandsferðin okkar sé búin og heimsreisan að klárast. Eitthvað sem við höfum hlakkað til í mörg ár. Við hlökkum samt mikið til að koma heim, ekki nema tvær vikur í það. Agla er ekki alveg tilbúin í það að vera búin að ferðast, hún stefnir á að ferðast meira á næsta ári. Pálína ætlar bara að vera heima hjá sér það ár enda búin að vera í útlöndum síðustu 8 mánuði.