Biðjumst afsökunar á einstaklega löngu bloggfríi. Erum núna staddar í París. Áttum að fljúga til Doha í dag en frestuðum því til sunnudags vegna veikinda.

Við höfum frá nægu að segja þannig við skulum byrja á byrjuninni.

Síðasti dagurinn okkar í Tógó var á föstudag. Það var ágætis dagur. Fórum með leikskólakrakkana í skólann klukkan 7 og komum við hjá herra Claude á leiðinni heim til að kveðja. Hann gaf okkur mikið magn af tógósku kexi, sýndi okkur skrifstofuna sína (hann er ræðismaður Íslands í Tógó) og sagði okkur söguna af því þegar hann hitti forsetann okkar. Eyddum svo deginum heima á barnaheimilinu, krakkarnir voru ekki í skólanum eftir hádegi þannig við höfðum nægan tíma með þeim. Þau voru reyndar rosalega æst. Við höldum að það hafi verið útaf því að við vorum að fara því við höfum aldrei séð þau í þessum ham. Þau voru öll út um allt, fleiri en venjulega hangandi á okkur og allir vildu fá flösku, eiga iPod, láta okkur horfa á sig klifra, vera á mynd og svo framvegis. Við reyndum að sýna þeim öllum athygli en urðum að flýja áreitið annað slagið inn í herbegið okkar. Það hafði hins vegar lítið að segja því þá lögðust þau á gluggana og báðu um að fá að koma inn.

Kveðjustundin var auðveldari en við bjuggumst við. Olivier var reyndar frekar aumur, sagði lítið og var dapur. Hinir krakkarnir héldu áfram að biðja okkur um að gefa þeim flöskur, kex og hina ýmsu hluti þangað til að leigubíllinn keyrði með okkur úr hlaði.

Ferðin í gegnum flugvöllinn var miður skemmtileg. Steikjandi hiti í flugstöðinni, engin loftkæling og svitinn braust fram við það eitt að fylla út skjöl.

Vegabréfin okkar voru skoðuð svona 11 sinnum á leiðinni út í flugvél og töskurnar okkar allavega 4 sinnum. Samt voru þeir aldrei að skoða neitt, málmleitartækið pípti á Öglu en vörðunum hefði ekki getað verið meira sama. Flestir verðirnir spurðu hvort þeir mættu eiga Vagnýju ( trégíraffann hennar Pálínu) en þeir fengu það ekki.

Flugferðin hófst svo loks eftir bið í óspennandi biðstofu, eitt sjónvarp sem sýndi indverska sápuóperu sem átti að sjá til þess að engum myndi leiðast. Það hafið þveröfug áhrif á okkur. Agla sofnaði strax og í flugvélina var komið en Pálína átti í vændum sína alverstu flugferð. Hausverkur, magaveiki, hiti, kalt í vélinni, eitt örþunnt teppi, enginn svefn og tröllskessur í sætunum fyrir aftan sem hristu sætið hennar og bönnuðu henni að halla sér aftur. Eina skemmtilega atvikið sem hún upplifði á þessu langa flugi var vandræðaleg uppákoma þegar hún sneri af klósettinu, fór sætavillt og klifraði því yfir ókunnuga konu sem hún hélt að væri Agla og settist hjá henni, konunni var ekki skemmt.

Lentum í París klukkan 6 á laugardagsmorgun og tókum lestina heim á Gleðigötuna til Kötu, Unu og Dísu sem Pálína bjó hjá í haust. Leiðin þangað var reyndar ekki sú besta, Pálína var orðin fárveik og Parísarkuldinn var svo mikill að við óttuðumst um líf okkar.

Það var yndislegt fyrir Pálínu að koma "heim", enda er best að vera heima þegar maður er veikur. Pálína eyddi deginum í rúminu, það kom læknir sem potaði í magann og svo annar læknir sem tók blóðprufu sem leiddi í ljós að engin malaría væri til staðar. Katrín var eins og hin besta mamma og stjanaði við sjúklinginn sinn, hitaði súpu, sá um öll læknamál og keypti kók. Veikindin voru að mestu farin 54 klósettferðum seinna. Sunnudeginum og mánudeginum eyddum við svo í ýmsum erindagjörðum, sóttum um Tælands visa fyrir Öglu, fórum á Trocadero, Champs Elysées, Avenue Ternes, skoðuðum Sigurbogann og borðuðum McFlurry. En heilsan entist því miður ekki lengi því Agla lagðist í pest á mánudagskvöldið og hefur legið síðan. Þess vegna ákváðum við í gærkvöldi að fresta fluginu fram á sunnudag, Pálína mun því verja afmælisdeginum sínum í París að mestu leyti. Þeir sem vilja gefa henni afmælisgjöf er bent á að styrkja Spes. Endilega gefið henni afmælisgjöf, hún elskar gjafir.

Erum búnar að fara tvisvar til læknis hér. Dr Beaumont er mikil dúlla, talar enga ensku, seiðkarlalegur í útliti og 10 mínútna heimsókn til hans kostar 8000 krónur, vonum að ferðatryggingin borgi það.

Á meðan Agla svaf allan gærdaginn rölti Pálína um Rue de Rivoli, það var ekki auðvelt. Fyrir utan nýstandi kuldann þá voru útsölur í öllum búðunum, en þegar maður er í bakpokaferðalagi þá er ekki í boði að missa sig í fatakaupum. Agla svaf því yfir 30 klst síðasta sólarhringinn, til marks um þreytu hennar þá sofnaði hún þrisvar sinnum inni á klósetti í nótt.

Í gær pöntuðum við okkur kofa á eyju við Tæland og stefnum á að slappa af þar fyrstu tvær vikurnar okkar í Tælandi, lesa bækur, leika okkur í boltaleik á ströndinni og njóta þess að hafa engar skyldur.

Tíminn í Tógó var yndislegur, lærdómsríkur og eitthvað sem mun sitja eftir í okkur og við munum aldrei gleyma börnunum þar. Við tókum saman það sem stendur upp úr eftir mánuðinn þarna, það sem við höfum lært og bjuggum til myndband. Vitum að þetta er mjög dramatískt en það drepur engann.

http://youtu.be/v8F4gwYRKrg

Ástarkveðjur úr borg ástarinnar.