Meer dan 7 uur weg van Nederland zit in Italië, in Caramanico Terme, hartje van Majella National Park. Tussen de wilde zwijnen, beren, wolven en nog meer wild. De bergtoppen zijn wit en de valleien zijn uitgestrekt. Antonio heeft mij gister heel vriendelijk opgehaald in zijn Land Rover. Onze gesprekken waren meteen to-the-point want die ochtend is dé gezenderde wolf overleden door een val of iets dergelijks. Maar dat bederfd de pret niet want nu moeten ze opzoek naar een andere wolf, vangen, zenderen en volgen. Gebieden moeten onderzocht worden en DNA zal moeten worden verzameld. Ik krijg documenten, filmpjes en protocollen opgestuurd hoe ik aan het werk moet. Ik heb er zo zin in!! Na een uur in de stromende regen gereden te hebben opweg naar mijn bestemming kwamen we nog langs een smoezelig barretje, om een schoenzol van een pizza te kunnen bemachtigen omdat ik nog niets had gegeten. Uiteindelijk bij mijn kamertje (2 persoonskamer + kast+ bureau+ eigen toilet en douche) aangekomen heb ik afscheid van Antonio genomen en mijn kamer een beetje ingericht. Morgen rond 9 uur zouden we elkaar weer meeten. Ik kwam nu achter dat ik de meest belangrijkste dingen was vergeten, mijn nieuwe fleece, geheugenkaartje voor mijn (nieuwe) camera en een goede verrekijker... Naja. Zorg voor later. Na 2 taaie lappen pizza afgekloven te hebben ben ik mijn bedje gaan opzoeken. Door deze rit en alle enthousiasme kon ik maar niet inslaap komen ook rolde die pizza nog door mijn maag in een plas coca cola. Uiteindelijk ben ik uitgebreid gaan dromen over ingewikkelde dingen (die ik mij niet meer voor de geest kan halen) en was ik klaar wakker om 4.15. Mijn dag was begonnen dacht ik, niet dus. Na deze teleurstelling dook ik weer in een diepe nachtrust en schrok ik regelmatig wakker omdat ik zeker was dat ik door mijn wekker was geslapen (omdat ik droomde dat mijn dag al begonnen was en Antonio voor mijn deur stond en ik toen pas wakker werd enzo..) want dit gebeurde dagelijks in mijn vorige Italiaanse avontuur. Uiteindelijk zong One Direction mij eindelijk om 7.30 wakker. Binnen een half uur was ik gepoetst en opgedost en klaar om te beginnen. 8 uur wel te verstaan, nog een uur. Tijd voor wat ontbijt dan maar. Ik had lekkere thee meegenomen van thuis en wat in de kastjes gezocht om iets te kunnen eten voordat ik boodschappen kon gaan doen. Want ik dacht dat ik dat pas rond de middag zou kunnen doen. Met een creatief ontbijtje, bestaande uit rooibos thee en koekjes, was ik er helemaal klaar voor om de dag te beginnen. Ik was natuurlijk veels te vroeg alsnog. Uiteindelijk kreeg ik van ene Marco te horen dat Antonio niet kon komen die ochtend en dat hij rond de middag er wel zou zijn. Goed, tijd voor boodschappen. De weg netjes gevraagd aan de eerste beste voorbijganger en bij de eerste beste supermarkt aangekomen. Na die homp pizza had ik zóó zin gekregen in wat gezonds dat ik mij verheugde op broccoli, vraag mij niet waarom. Maar jammer genoeg nergens broccoli te vinden dus maar genoegen genomen met courgettes en tomaten.

Caramanico is een erg aangenaam rustig dorpje met allemaal kleine straatjes, gezellig boutiquejes en één kerk. Ik heb een SD-kaartje kunnen vinden en mij verder in het dorpje verdiept. Heerlijk plekje!!

Na een pittige wandeling was ik benieuwd naar de WIFI!! Jaa, connectie met de buitenwereld, ik was er wel even aan toe. Want ik voelde me wel erg veel op mezelf al meteen dus een beetje compenseren met wat Whatsapp en Facebook, dacht ik. Maar dit is niet zo makkelijk. Na code ingevoerd te hebben en niets ontvangen te hebben ben ik maar wat internet gaan aftappen bij het dichtbijzijnste barretje 50 meter verderop. Gezellig een café latte genomen en met Madonna op de achtergrond wat contact gehad met de buitenwereld. Lekker! Ik moet me wel aanleren zonder internet te leven, wat enorm afhankelijk ben je daarvan zeg! Wow, ik val gewoon in een zwart chagerijnig gat als ik merk dat er geen wifi is, doe normaal!!! Wat bij mijn leerdoel nummer 3 past "pas je aan, aan de omstandigheden".

Het weer is mooi en erg mild. Ik heb door dat geen internet gebruik al het gevoel dat ik al de hele dag bezig ben geweest maar het is pas 14 uur. Wat ga ik nu doen? Ik voel dat ik ongeduldig ben en zin heb om op pad te gaan, alhoewel ik nog wel aan al dat wandelen moet wennen haha. Salvatore en Marco, Majella-capo's noem ik ze (Majella-bazen), gaan mij straks nog helpen met het internet en anders moet ik mijn dag maar doorbrengen in die bar. By the way in het kantoortje (Ufficio) leerde ik een erg aardige vrouw kennen, Laura (?), na ja zo noem ik haar dan, die mij meteen een reepje chocola mij meegaf met de woorden dat we nog 5 maanden hadden en dat ik altijd hier terrecht kon, wat lief! Ben benieuwd of ik die Antonio nog zie/spreek vandaag, we will see.

Ik ga mij zelf maar weer vermaken en opzoek naar iets om te doen.

Liefs Roos