Van Zuid Afrika naar Zuidelijk Afrika. Vrij reizen, het gene wat mij zo ontzettend gelukkig maakt, gecombineerd met het maken van keuzes, wat ik nou juist zo lastig vind.

Op dit moment weer terug in Kaapstad, naar een veel bewogen reis. Met name letterlijk. Want ook al heb ik het rustig aan gedaan, wat heb ik toch veel gezien in nog geen twee weken.

Bij het schrijven van mijn laatste blog zat ik op het vliegveld, op weg naar Maun in Botswana. Wat een klein vliegtuigje. En wat een klein vliegveld ook, daar aangekomen. Taxi's en bussen staan hier niet klaar om je te vervoeren naar je slaapgelegenheid. Als je van te voren je accommodatie boekt staat er iemand voor je klaar om je op te pikken. Uiteraard had iedereen accommodatie geboekt, behalve ik. Maar na een uur wachten kon ik met iemand mee rijden naar het hostel. Wat een prachtige plek, direct aan de Okavango Delta. Met uitzicht op de lokale bevolking die aan het vissen is, koeien, ezels en paarden die verkoeling zoeken en rondzwemmende krokodillen. Een heerlijke sfeer met leuke mensen. Hier heb ik drie nachten vertoefd. Tijdens mijn verblijf ben ik met een mokoro - een soort kanoe, typisch voor hier - rond gevaren door de Delta. Zelden ben ik op zo een serene plek geweest. Alleen maar natuur om me heen en alleen maar de geluiden van het riet dat opzij wordt geduwd door het bootje en van de nijlpaarden en krokodillen die zich zo nu en dan laten zien op een paar meter afstand. Op de eilandjes o.a. olifanten, zebra's en antilopen die het zo te zien net zo warm hebben als ik en verkoeling zoeken aan de waterkant. Wat een schoonheid, wat een stilte. Hier werd ik ook even stil van.

Ondertussen stond mijn plan vast om na Maun door te gaan naar Livingstone in Zambia. Maar hoe hier te komen. Het kost allemaal al genoeg, dus had ik bedacht met het lokale openbaar vervoer te gaan. Na wat research had ik ongeveer door hoe mijn route eruit moest gaan zien. Zo van A naar B is hier namelijk niet mogelijk, in verband met het vele water en woestijn dat Botswana te bieden heeft. Toen ik mijn ideeën met wat blanke mensen uit Botswana besprak moesten ze met name lachen, raadden ze het me af en zeiden dat het me nooit binnen een dag ging lukken. Maar wat in mijn hoofd zit… En een uitdaging ga ik ook niet uit te weg. Dus daar ging ik om 5.30 's morgens, met een taxi naar het plaatselijke busstationnetje. Gelukkig zijn de mensen hier onwijs behulpzaam en wilde iedereen me met liefde laten zien naar welke bus ik moest. Het was een minivan, volgepropt met mensen. Op de één of andere manier krijgen blanke mensen hier nog steeds privileges. Iets waar ik eigenlijk niet van houd, maar nu wel ff lekker vond. Want kreeg maar liefst twee stoelen, voor mij en mijn backpack. In Nata moest ik overstappen na gedropt te werden bij een tankstation in de middle of nowhere. Ook hier was de lokale bevolking aan mijn zijde en namen ze me mee naar de volgende plek waar de bus zou komen. Zij gingen ook richting Kasane (noord Botswana). Hier kreeg ik minder privileges en zat ik lekker zweet arm aan zweet arm tussen de andere mensen. Af en toe kreeg ik even een kind in mijn handen gedrukt om vast te houden, omdat moeder of oma weer wat uit de te grote tas moest pakken. Zo nu en dan kwam er ook nog wat bagage uit de rekken gevallen, kreeg ik een hoofd op mijn schouder van een medereiziger, maar wat een belevenis. Dit is wat het zo leuk maakt. Want na zo'n 7 à 8 uur met de minibusjes, kwam ik gewoon aan in Kasane. Nog maar een pont verwijderd van Zambia. Als je het een pont kan noemen. Een groot vlot waar wat mensen en één vrachtwagen op kan, om op 100 pk naar de overkant te gaan. Zie je wel dat het me lukt, was wat ik dacht toen ik er was.

Ook hier in Livingstone een onwijs leuk hostel. Leuke Duitse meiden op de kamer. En de bijzondere verschijning Ann. Ann komt uit Nieuw Zeeland en is 73 jaar. Ze heeft nooit gereisd en probeert dat de laatste vier jaar in te halen. Hoe gaaf?! Toen ze me vertelde dat ze met name veel lift om van A naar B te komen, moest ik wel even slikken. Dat hier in Afrika. Maar ze zei met een grote glimlach dat het juist enorm makkelijk is voor haar, want iedereen heeft zo'n sympathie voor een oude dame. Ze wist er dus goed gebruik van te maken en kletste iedereen de oren van het hoofd. Maar ik was hier natuurlijk niet voor de mensen, maar voor de Victoria Falls. Het machtigste stuk prachtwerk van Moeder Natuur dat ik ooit heb mogen aanschouwen. Wat een kracht, wat een schoonheid, wat een herrie en wat een nattigheid. Ik heb de Vic Falls drie keer bezocht. Eén keer met twee Duitse meiden wandelend vanaf de Zambiaanse kant, één keer wandelend vanaf de kant van Zimbabwe en, zoals de meeste niet gemist zullen hebben, een keer vanuit de lucht met een helikopter. De dag hiervoor had ik nog contact gehad met het thuisfront. Er zijn hier namelijk zoveel activiteiten te doen - kanoën, raften, helikopter, micro flight, cruises, paardrijden etc. - maar die kosten ook allemaal veel geld. Dus wat moest ik doen, het was allemaal zo gaaf. En zoals aan het begin gezegd, keuzes maken is gewoon niet zo mijn ding. Doe graag alles. Maar dat kan nou eenmaal niet. Uiteindelijk dus gekozen voor de duurste activiteit - niet heel verrassend voor de meeste, haha - maar geen seconde spijt. Wat gaaf om überhaupt eens in een helikopter te zitten. En nog meer bijzonder als je dan ook nog eens over het wonder de Victoria Falls mag vliegen en als kers op de taart ook nog olifanten, nijlpaarden, buffels en meer in de Zambezi - de rivier die uitmondt in de Falls - ziet dobberen. Ik had een glimlach van oor te oor en bedacht me alleen maar dat ik zo gelukkig en blij ben dat ik dit soort dingen mag mee maken. Met name door de andere dingen die ik hier natuurlijk in Afrika heb gezien.
Livingstone zelf, het plaatsje vlak bij de Falls waar ik sliep, was trouwens ook een onwijs leuk stadje. Ik had het eigenlijk niet door, maar blijkbaar was ik er in Zuid Afrika best aan gewend geraakt continu op mijn hoede te zijn, in het donker niet op straat te gaan op de meeste plekken en anders in elk geval met groepen. Maar hier in Zambia was het zo rustig en vredig. Zonder problemen kon ik hier lekker alleen over straat dwalen, de marktjes afstruinen naar verse groenten en onnodige souvenirs. Dit had ik wel even gemist.

Maar Zambia moest verlaten worden, want ik moest langzaam op de terugweg naar Kaapstad. Maar eerst 21 uur in de bus zitten naar Windhoek, Namibië. Dit keer in een goede, luxe bus, met alle ruimte en faciliteiten. Wel zo fijn voor mijn ouders - met name mijn moeder - die dit toch liever heeft ;) Ik had bedacht vanaf hier een dagtour te doen naar de woestijn. Helaas kwam hier het nadeel van ongepland op pad gaan naar voren. Dat kan helemaal niet vanuit Windhoek. Want dat is er te ver vandaan. Helaas had ik geen tijd om de boel om te gooien, vanwege mijn deadline met mijn zus en het derde project. Ik vind het onwijs jammer, want de woestijn ontdekken hoort toch ook wel bij mijn idee van Afrika. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel volgens nummer 14, het bespaarde me wel geld, kon rustig even bijkomen van de lange busrit en op mijn gemak Windhoek ontdekken. Met name het bijkomen was wel even nodig, want er stond vandaag namelijk weer een 21 uur durende busrit op het programma. Dit keer terug op het honk in Zuid Afrika, Kaapstad. Ondanks dat ik hier nog geen eens een dag had gespendeerd, was het leuk om weer van alles te herkennen toen ik het centrum binnen kwam. Deze stad heeft zo een lekkere sfeer. Het is groot, maar gezellig.

En morgen is het dan zo ver. De reden dat ik weer als een malle terug moest naar Kaapstad, mijn zus. Die waarschijnlijk nog steeds vol zenuwen op het vliegveld of in het vliegtuig zit. Om mij morgen te zien, aan de andere kant van de schuifdeuren op het internationale vliegveld van Kaapstad. Op weg naar een nieuw avontuur, samen. Iets totaal nieuws voor ons beide. Een nieuw project, een nieuw reismaatje en voor mijn zus ook nog eens een totaal nieuwe wereld. We gaan er samen iets leuks van maken!

Heel veel liefs en een grote glimlach, uit Kaapstad