Sydney

Alweer veel te lang geleden dat ik in de digitale pen kroop. Een mix van luiheid en vooral genoeg andere dingen te doen hier. Een aantal hoogtepunten:

Het coschap:
Dermatologie dus (huidziekten), in het Concord Hospital, Sydney.

Introducing:
- David, de Resident (basisarts die rouleert in het ziekenhuis): koning van de gekke bekken wanneer het ziektebeeld hem onduidelijk is en van het Iphone spelletje Flip Footy. Dat is, totdat ik hem van de troon stoot door de high-score te verbeteren. Ik wordt vervloekt, een middag lang wordt er tussen de patienten door met passie ge-Flip-Footied en als tegen het eind van de dag de eer hersteld is, wordt besloten dat hij me toch een lift naar huis kan geven.
- Christian, de Duitse mede-student. Tevens Iphone bezitter, welke veelvuldig wordt gebruikt voor Engels-Duitse vertalingen en vice versa. Ik blijk een beter woordenboek. Hoogtepunt is wanneer Christian in het Engels een verhaal aan het vertellen is aan een Duitse medestudente en niet op de juiste formulering komt. Hij draait zich om, vraagt mij in het Duits om de vertaling welke ik kan geven en vervolgt dan zijn verhaal weer in het Engels. Zelf lijkt hij het komische van de situatie niet door te hebben. Hij vertrekt althans geen spier.
- Haddy, de Registrar (arts in opleiding tot specialist): afkomstig uit Lebanon, heeft zijn scheermes het zwaar te verduren. Met het vorderen van de week verandert de 5 'o'clock shadow in een 4-, 3- en later lunch-time shadow. Hij weet zich onderwijl kranig te weren tegen de stroom van grappen afkomstig van de proff. Zo vraagt de proff. zich in het bijzijn van patienten regelmatig hardop af wanneer hij ook alweer gaat trouwen. Je ziet hem denken: 'One year to go, don't screw up now, just one more year.'
- Proff. Lee: hoofd van de afdeling dermatologie en gewiekste grapjas. Lach je in Nederland beleefd om een grapje van zo'n hoge ome, wordt het hier gewaardeerd wanneer je zelf een potje meedoet. Krap 1 meter 60 heeft hij groot ingeslagen met de grappen over een zere nek en of ze groeihormonen gebruiken 'in those vegetables from Amsterdam'.

De sfeer is buitengewoon goed en een stuk informeler dan in Nederland. Dermatologie kent slechts weinig bed-patienten en de polikliniek is vrij rustig. Dinsdag wordt ik de hele dag geacht aanwezig te zijn, de woensdag is vrij en de rest van de week bestaat uit halve dagen. Genoeg tijd dus om Sydney te verkennen en een en ander te ondernemen. Voor de dinsdag hebben ze een lunchroutine. Iedere week verzorgt iemand anders de lunch. Christian en ik worden hier ook bij betrokken en de week na de Deutsche Eintopf (stoofpot) schotel ik de groep sla-stamppot met spek, spinazie-kaas quiche en Hollandse Appeltaart voor. De teleurstelling dat voor de laatste geen special ingredients zijn gebruikt wordt breed uitgemeten. Lang leve het verwrongen beeld van de Nederlander.

De eerste surfles:
Cronulla beach, mooi weer en flinke zin. Aldus de aanvang van mijn eerste surfles. De instructeur doet voor hoe je zwierig op je board springt en ijverig heft ons klasje een aantal maal het lichaam vanuit liggende positie met een mal sprongetje op tot iets dat op een surfpose lijkt. We begeven ons op dit moment nog op het strand, de boarden stevig verankerd in het zand. Eitje. Dan, hup, het water in. Peddelen. Tegen de golven in, want zo zijn de regels. Eer je bij de instructeur bent, zijn daar opeens geen goede golven meer, en peddelen we wat verderop. Dit herhaalt zich een aantal maal. Dan begint het echte werk. De instructeur spot een goede golf en zegt ons vaart te maken. 'Paddle. Paddle! PADDLE!' Als je geluk hebt geeft hij een extra zetje, want met meer vaart meer kans om ook daadwerkelijk rechtstandig de golf te berijden. De zetjes worden vooral toebedeeld aan degenen onder ons waarvan de genderbepalende chromosoomcode alfabetisch eerder op de lijst staat. Binnen deze groep is er dan weer een relatie te bespeuren tussen aandacht van de instructeur en de oppervlakte van het gedragen textiel; de geplotte grafiek volgt de te verwachten inverse curve. (Voor de niet Beta-nerds: de schaars geklede dames gaan er met de instructeur vandoor. Of andersom, dat is niet geheel duidelijk). Al met al duurt 't nogal en de beslissing zelf wat aan te klooien wordt dan gemaakt. Genoeg surfers om me heen en wanneer de echt stoere kerels beginnen te peddelen doe ik flink mee. Aan enthousiasme en inzet ontbreekt het niet, maar het godgegeven talent waarvan werd gedroomd, blijkt niet bezorgd. Iedere zwemmend afgelegde meter wordt door de golven omgezet in een zwieper terug richting strand. Met bonus. Juist wanneer de frustratie begint toe te slaan, weet ik me op een golf te manouvreren en krabbel ik overeind. Joechij, ik rij! Zo'n 15 meter verderop is de vaart eruit en is het weer terugzwemmen. Met vernieuwde moed en hervonden trots, want die golf had ik maar mooi te pakken. Verdere successen bleven uit, maar het zou niet de laatste keer surfen zijn.

Sydney Opera House:
When in Sydney... see a show in the Opera House!
Jack DeJohnette is jazzdrummer en speelde onder andere met de legende die Mile Davis heet. Laatstgenoemde componeerde muziek voor een documentaire over Jack Johnson, de eerste Afro-Amerikaanse wereldkampioen boksen in de zwaargewicht klasse. Jack DeJohnette leeft nog wel en raapte muzikanten bijeen, en tezaam speelden zij live de muziek terwijl op de achtergrond de bijbehorende documentaire werd getoond. Goede muzikanten, energieke jazz en geweldige zwart-wit beelden. Dat kun je natuurlijk overal zien, maar de locatie deed zeker ook een duit in het zakje van de totaalbeleving. Het geheel was een groot feest.

En verder:
Picknicken in de botanical gardens, nachtelijke wijn aan de overkant van de brug met uitzicht op de skyline, lambchops met traditionele mint-sauce, een boel Aziatisch eten, een onverwachte Salsa avond en talloze kilometers ronddwalen in Sydney.

Volgende keer Cairns en de Great Barrier Reef.

Tot dan,

Rik