Reizen naar en rondwandelen in: Sydney

Het was zover: na twee jaar met het idee te hebben rondgelopen en wat uitstelgedrag, ging ik dan eindelijk naar Australië.

Op het vliegveld werd afscheid genomen van familie en lief. Tranen vloeiden, passievolle exclamaties niet te gaan werden gesmoord in de wetenschap dat ik zou wederkeren, wijzer, bruiner en met tassen vol verhalen. Zwaaien, een amicale groet aan de douanier opdat ook deze mij zou laten gaan, andermaal zwaaien en dan 't halletje in richting vliegtuig. Op naar avonturen.

De vlucht die duurde en duurde. De uren werden gevuld met films en een enkele documentaire. Het plan was wakker te blijven. Ik vertrok (lokale tijd) om 13.00 uur in Amsterdam, kwam rond 07.00 uur aan in Hong Kong en vertrok daar weer om 08.55 uur, om vervolgens stipt 21.00 uur te landen in Sydney. Wakker blijven betekende een nachtje doorhalen en dan slapen wanneer ik gearriveerd was. Beter dan een jetlag, stelde ik mij zo voor.

Geland in Sydney merkte ik op: het is hier warmer dan in Nederland. Toen ik mij eenmaal buiten de gebouwen van het vliegveld begaf, merkte ik op: binnen hebben ze airco. Het was warm en klam, de zomerkleren konden uit de backpack worden getrokken en aldus gekleed trad ik in de bus die mij naar mijn tijdelijke residence in een buitenwijk van Sydney bracht.

Ik werd bij de bushalte opgepikt door David, mijn gastheer. David is een pensionerend leraar physics, 63 jaar op deze aard en in zijn oude Volvo liet hij mij in grote lijnen de buurt zien: winkels, treinstation en het Concord Hospital, waar ik mijn co-schap zou gaan doen. Het onderwijs zit hem in het bloed, en of het nou gaat over hoe je het best je piepers kunt koken (ik kom uit Nederland, ik weet hoe dat moet), of over de redoxreactie die plaatsvindt in het zoute water aan de voet van het Sydney Opera House, hij legt het je uit.

Het huis waar ik verblijf is gelijkvloers. Ik kreeg een kamer toegewezen die dienstdoet als huisbibliotheek (klinkt groter dan het is), met bed, bank, kast en bureau. Binnen wordt ik voorgesteld aan Ji en Dave, een stel dat een kamer huurt bij David. Zij is Koreaans, 31, op zoek naar werk en in de tussentijd naait ze kleren en tassen op een oude Singer trapnaaimachine, die in een ver verleden aan de grootmoeder van David toebehoorde. Hij is geboren Brit, 36 jaar en drummer in bandjes van verschillende aard en dito succes. Ook ontmoet ik Dac, een Vietnamese jongen van 22 die bij David inwoont. Aanvankelijk schuchter, blijkt hij later een scherpe tong te hebben, wat van pas komt in de sense- en nonsense-discussies die we voeren. Het klikt goed en ik word de eerste dagen meteen meegenomen naar stranden, markten en het Olympisch zwembad, want dat is hier om de hoek. In huis gaat eenieder zijn eigen gang en wordt er zo nu en dan gezelschap bij de ander gezocht.

Het is, ondanks het anti-jetlag plan, toch acclimatiseren de eerste dagen. Ik krijg het staartje mee van de langste periode in 100 jaar met tropisch hoge temperaturen. Vinden ze ook hier warm. 35 Graden met inlandse wind voelt alsof je in de brandende zon door een gigantische föhn extra warmte wordt toegeblazen. Maar ik mag niet klagen. Het is beter dan de winter, hoewel mijn winterwitte huid daar na de eerste zonexpositie anders over dacht.

Natuurlijk ging ik ook het centrum van Sydney in. Sydney is een te gekke stad. Hoogbouw spiegelglas wordt afgewisseld met de nodige parken met torenhoge bomen. Vanuit het centrum loop je voor je het weet de kade van de haven op en sta je oog in oog met het tweede icoon van Australië: het Sydney Opera House (de kangaroo neemt natuurlijk de eerste plaats in). Links van het Opera House de Sydney Harbour Bridge, de stalen kolos die Noord met Zuid verbindt, rechts daarvan de botanische tuinen, met flora en fauna zoals de eerste settlers die ook aantroffen. Vanaf een veerpont heb je een geweldig uitzicht op dit alles. Het pont bracht mij naar Manly, een schiereiland dat is vernoemd naar de mannelijkheid van de aboriginals die daar werden aangetroffen (epic). Ik deed de Manly Scenic Walk, die mij langs prachtige surfstranden en het noordelijke deel van het Sydney Harbour National Park leidde. In dat park zag ik mijn eerste grote spin en wildlife gekko. Van beide maakte ik talloze foto's, waarbij ik me, nog net niet mijn nek brekend, in allerlei bochten wurmde, om vervolgens talloze neefjes en nichtjes aan te treffen in de rest van het park. Ik hoorde ze lachen.

Nu al leuk, belooft het enkel leuker te worden in Sydney. Volgende keer meer, en vertel ik ook wat over mijn co-schap. Of part-time co-schap, want zo veel heeft het niet om het lijf.

Gegroet!