Gelukkig hebben we de foto's nog!

Sorry dat ik zolang niets van me heb laten horen. Eigenlijk is dat een heel goed teken, want ik heb het ontzettend druk gehad op Bali. Het lesgeven is me heel goed bevallen. In het begin dacht ik hoe ga ik die tijd invullen, maar ik heb uiteindelijk veel dingen gedaan, zoals: werkwoorden, grammatica, liedjes aangeleerd en themalessen (dierentuin, voertuigen, rondom het huis, sport, etc.). De kids waren super lief en luisterde heel goed. In het begin was het vaak rumoerig omdat ze hier gewend zijn om klassikaal te antwoorden. 1 keer heb ik na vele waarschuwingen er 3 jongetjes uitgegooid, omdat ze aan het kletsen en afkijken waren tijdens een toets. Daarna ging het stukken beter en begreep iedereen dat je moest opletten en je mond moet houden. Ik heb ontzettend veel lol met de kids gehad, lekker veel grapjes maken, af en toe iemand kietelen, of dollen met de jongetjes. Het is ongelooflijk hoeveel liefde ik teruggekregen heb en de tijd alleen was ik na de eerste week al snel vergeten. Ik heb het op Bali zo naar mijn zin gehad en alle mensen waren heel vriendelijk en behulpzaam. Geen een keer heb ik me onveilig gevoeld, ondanks dat ik bijna alles in m'n eentje deed. Ook sta je in je eentje veel meer open voor het ontmoeten van mensen en maak je snel contact. Ik heb heel veel van de cultuur meegekregen doordat ik met veel mensen een praatje maakte. Zo was ik bekend in het hotel en bij de staff, omdat niemand daar een maand verbleef. Elke avond kletste ik met het personeel en hing af en toe bij de receptie. Wat me heel goed bijgebleven is van Bali is dat Bali ruikt naar: uitlaatgassen, wierrook(offeringen), bloemen(offeringen) en stof (ja, het weer is nooit meer zo slecht geweest als in de eerste week:D). Zoals jullie later in mijn blog kunnen lezen ben ik op een verschrikkelijke manier mijn reisdagboek kwijtgeraakt, wat het moeilijker maakt om 3 weken terug te halen want ik heb ontzettend veel meegemaakt. Maar hier komen de hoogtepunten:

Batur meer (weekend 1)

De zondag na mijn vorige blog was het gelukkig de hele dag droog en kon ik met Ketut op de scooter het Batur meer verkennen. Het was een hele mooie rit door de bergen met uitzicht op het meer. We reden door kleine dorpjes en hutjes en in de bergen was het ontzettend koud (dat had hij vantevoren helaas niet verteld). Onderweg hebben we een aantal keer gestopt om een foto te maken of wat benzine te tanken. Tijdens de lunch stopte er een andere scooter en die jongen sloot zich bij onze tafel aan. Hij bleek Nederlands te zijn en ging gezellig met ons mee naar de Besakih tempel, het grootste en oudste tempel complex op Bali. Daar gingen we naar de huistempel van Ketut en zagen het bidden en de 'priester'. Ook was er een ceremonie aan de gang, waarschijnlijk ter ere van de verjaardag van de tempel. Heel veel mensen zaten er te bidden en veel dieren werden geofferd. Na de tempel hadden we nog een lange rit voor de boeg. De rit was heel erg mooi, maar de weg was verschrikkelijk! Op sommige punten was het asfalt nog maar 10cm breed en dan overdrijf ik niet. De hele weg was weggespoeld door de regen en door modder, dus gedurende de hele afdaling scheet ik in mn broek en had Ketut dan ook gevraagd om heel voorzichtig te rijden. Toen we in Tianyar aangekomen waren heb ik nog een drankje met hem gedaan en moest opeens haasten toen het ging schemeren. Te laat… het laatste stukje moest ik in het donker rijden, iets wat ik daarna dus nooit meer heb gedaan omdat het veel te gevaarlijk was.

Ubud (weekend 2)

Op het internet was ik gaan zoeken naar mensen die ook vrijwilligerswerk in Tianyar hebben gedaan en kwam uit bij Ilse. Ilse is gepensioeneerd en woont het grootste gedeelte van het jaar op Bali. Ik nam via de mail contact met haar op omdat we me leuk leek om ervaringen uit te wisselen en haar te bezoeken in Bedulu. Daar heeft ze een schitterend Balinees huis en het is vlakbij Ubud, een plaats die ik ook graag wilde zien. Ik was van plan om er met de scooter naar toe te gaan en Ketut legde me uit hoe ik er moest komen. Maar de wegen die kant op gaan door de bergen en zijn veel afslagen en de kans dat ik fout ging en verdwaalde in de bergen was te groot waardoor ik de zaterdagochtend besloot om me met de auto te laten brengen. Het was even zoeken en onderweg was het ontzettend druk (feestdag: Kuningan) maar ik kwam aan op de afgesproken tijd. Eerst hebben we heerlijk gekletst over van alles e nog wat en daarna liet ze met het huis en mijn slaapkamer zien. Daarna gingen we naar Yeh Pulu, een relief in Bedulu wat ontzettend oud is en onderdeel is van een tempel. Het was echt heel erg mooi om te zien hoe goed de staat van het relief in de muur was en om te zien wat er allemaal in de muur was afgebeeld (paarden, jagers). Vervolgens aten we een hapje in een lokaal tentje en gingen we ons klaarmaken voor de grote ceremonie waar we samen met de buurvrouw van Ilse naar toe zouden gaan. We hezen ons in traditionele kleding (ik had een hele mooie sarong en kabaja geleend van de dochter vd eigenaresse van het hotel) en toen begon het avontuur. Ilse zat achterop bij de buurvrouw met een offermand en ik reed op haar scooter, wat ontzettend wennen was en moest dus in het donker rijden. De ceremonie was heel speciaal en heel anders omdat we met verschrikkelijk veel mensen op de grond zaten te wachten totdat het bidden zou beginnen. Ik heb filmpjes en foto's gemaakt om jullie een indruk te kunnen geven. Het was erg indrukwekkend en ik voelde de saamhorigheid. Na de ceremonie gingen we terug en maakte ik gelukkig geen ongelukken, ondanks dat ik door de menigte moest rijden. Na het offeren mag je gelukkig de mand meenemen en de dingen opeten, terwijl ik eerder dacht dat al het eten verloren ging. Dus at ik voor het eerst een soort lychee en allemaal andere lekkernijen. Toen was het bedtijd en moest ik eerst nog een grote hagedis uit mn kamer wegjagen. Ik riep Ilse en zij hielp me, maar doordat we het licht aanhadden, kreeg ik er een grote libelle, sprinkhaan, kever en muggen voor terug. Ik had de keuze, wegjagen en de deur weer openen in de kans op hun vriendjes of er mee gaan slapen en hopen dat ze niet dichtbij komen. Ik koos voor het laatste maar heb zeer onrustig geslapen. De volgende ochtend stond Ubud op mijn verlanglijstje en ik reed met Ilse achterop naar het blanco museum, waar ik mijn tour zou beginnen. Ilse had die ochtend modeltekenen in een ander museum en we zouden elkaar weer om 12 uur ontmoeten. Het was een schitterend museum en heb stiekem foto's gemaakt. Vervolgens ben ik door gegaan naar de lokale markt en heb een schitterende tempel bezocht midden in een lotusvijver. Toen heb ik met Ilse geluncht en hebben we op de scooter een tour door de omgeving gedaan, opzoek naar mooie rijstvelden. We kwamen uit bij een verlaten complex van een zeer rijk iemand uit Jakarta en hebben overal even rondgesnuffeld in de prachtige huizen en gebouwen die die persoon bezit. Aan het einde van de middag hebben we nog een tocht langs de rivier gedaan, wat een echt uitdaging was omdat we een paar gladde stroomversnellinkjes moesten oversteken. Maar Ilse en ik hebben allebei jaren gedanst dus met het evenwicht zit het wel goed. De chauffeur was te laat omdat hij een verkeerd adres had doorgekregen, maar het was hartstikke gezellig, dus ik heb me geen een moment verveeld. Op de terugweg werd ik nog even goed misselijk gemaakt voordat ik mijn bedje weer in kon in het vertrouwde hotel, door de verschrikkelijke haarspeldbochten in de bergen. Super leuk weekend gehad

Zwemmen met de kids

De eerste keer dat ik ging zwemmen met de kids (ik moest in kleding zwemmen, net als zij) was geweldig!! De mooiste ervaring van Bali denk ik. Ze waren door het dolle heen en heel enthousiast dat we gingen zwemmen. Blijkbaar doen ze dat niet zo vaak en al helemaal niet met de hele klas en dus hun vriendjes en vriendinnetjes. Het was voor hun echt een uitje! Ze sprongen op mijn schouders en maakten daar vanaf salto's. De meiden sleurde ik door het water en hield watergevechten. De jongens 'ontvoerde' ik, wat hilarische situaties zorgde want zij gingen weer een meisje 'ontvoeren' als een soort losgeld voor de jongen die ik had. Het verschil tussen de jongens en meisjes is groot. De meisjes zijn vaak serieus (in de les dan) en de jongens nog heel speels. Ook willen ze absoluut niet naast iemand van het andere geslacht in de schoolbanken zitten. De middag zwemmen was echt het hoogtepunt van het lesgeven, iedereen hing om mijn nek en vroeg aandacht die ik dan ook ruimschoots gaf. Ik denk dat ze hier voornamelijk te kort komen aan aandacht en voelde me dan ook erg geroepen om dat juist te geven aan elk kind uit mijn klas (die soms wel uit 32 bestond). Ik heb niemand overgeslagen en geprobeerd om hun de tijd van hun leven te geven op een hele positieve en educatieve manier. De kids liepen zingend terug van het strand naar de school en ik beleefde een gelukzalig moment. (klinkt zweverig, maar ik was zo ontzettend blij en gelukkig!)

Voor het eerst gesnorkeld

Ik ben hartstikke bang voor vissen en alles wat in de zee leeft. Iedereen komt hier om te duiken en te snorkelen en vragen ook continu aan me of ik al gedoken of gesnorkeld heb. Het is hier heel speciaal omdat hier het wrak van de U.S. Liberty uit de tweede wereldoorlog voor de kust ligt. Je kunt hem zelfs zien met snorkelen. Ook is hier ontzettend veel koraal en heb ik foto's gezien van prachtige gekleurde vissen. Een Duits echtpaar hoorde dat ik het eng vond en boden aan om het me te leren en samen te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Het ging heel goed en na een tijdje in het water gelegen te hebben en de ademhaling onder de knie te hebben, was ik van al het moois onder water aan het genieten. Ik heb super mooie vissen gezien in de felste kleuren die je je maar kunt voorstellen! Echt prachtig en ik heb zelfs kleine nemo visjes gezien in het koraal. Weer iets overwonnen.

Lovina (weekend 3)

Ondanks dat ik in mijn eentje was en niemand van mijn leeftijd ontmoet heb die ook alleen was, was is vastberaden om veel dingen te zien en te ondernemen. Het laatste weekend besloot ik om met mijn dagrugzak naar Lovina te rijden op de scooter. Dat was een tocht van 2,5 uur, maar ik nam zaterdagochtend alle tijd en stopte af en toe voor een pauze om wat water te drinken en te rusten. Ook wist ik dat de weg richting het noorden niet moeilijk was, af en toe alleen een beetje kronkelig. In Singaraja moest ik wel opletten welke kant ik opging, want in die grote stad waren veel kruispunten. Na een tijdje reed ik in Siririt en dacht ik: s*** ik heb Lovina al gemist… 10 minuten terugrijden en ik was in Kalibukbuk (een van de plaatjes die onder de noemer Lovina valt). Het was een klein plaatsje, wat nog de grootste van allemaal was en ik had het dus gewoon gemist… Dat voorspelde veel goeds, haha. Ik had ee hotel op aanraden van mensen uit Tulamben gekregen en regelde een goede prijs. Het was laagseizoen en van de 40 kamers op het grote complex waren er met mij meegerekend maar liefst 4 bezet. Lekker uitgestorven! Zo was ook de rest van het stadje, want er liepen maar weinig mensen. Ik twijfelde om nog terug te rijden, maar liet me niet kisten. Op het terras kwam ik Ernie tegen, een Australiër van 55. We hebben de rest van de avond heel gezellig gekletst en hadden lol. Normaal gesproken zou je zeggen, wat moet je met zo'n vent, maar ik was blij met zijn gezelschap en het was gezellig zonder bijbedoelingen. We kwamen erachter dat we dezelfde dingen wilden zien de volgende dag en besloten om samen een chauffeur te nemen die ons naar de bergen bracht. 's Ochtends stond ik om kwart over 5 op om met een boot de dolfijnen te gaan spotten. Het was erg mooi en rustgevend toen de zon opkwam en ik op een vissersbootje de zee opging. De dolfijnen waren schitterend en met veel, jammer dat de vissersboten hen opjaagden waardoor ze ook snel weer verdwenen. Om 10 uur vertrokken Ernie en ik naar een boeddistische tempel, die een uitzondering is op Bali tussen alle hindoeïstische tempels. Vervolgens gingen we naar een hotspring, waar er warm water uit de aarde kwam. We hadden alleen geen behoefte om te zwemmen, omdat het wel heel druk was. We gingen door naar een koffieplantage, waar ze de duurste koffie ter wereld verbouwde. De beste koffiebonen worden door een luaq (beest) gegeten, uitgepoept, de bonen worden dan gewassen en gebrand. Voor deze koffie betaal in je Amerika meer dan 400 dollar per kilo en hier 6 euro voor een pot voor twee personen. Dit was een once in a lifetime moment, dus dat heb ik even geprobeerd. Het was sterke en lekkere koffie, maar ik denk dat mijn smaakpapillen deze koffie niet zouden kunnen herkennen uit andere koffie. In de prachtige bergen aangekomen, was het zicht volledig weg en was het mistig en regende het hard. Balen want we gingen naar de Munduk waterval. Bewapend met paraplu's daalde we een pad af wat op zichzelf al een waterval was! Het stroomde uit de bergen en je kon je kracht en het geweld van de natuur voelen. De waterval was schitterend! Echt heel mooi en eigenlijk nog wel specialer om hem op deze manier mee te maken dan met mooi weer. Ernie en ik vonden het geweldig!! Om 15u kwamen we weer in het dorpje aan, omdat ik op tijd thuis wilde zijn voor het donker. Onderweg had ik nog even regen en na een tijdje brak de zon weer door. Toen ik stopte om mijn poncho af te doen, werd ik door een oude vrouw uitgenodigd om even in haar huis te kijken. Normaal gesproken, zou ik dit nooit gedaan hebben (Nederlands wantrouwen) maar na bijna een maand op Bali wist ik dat dit heel normaal is hier. Ze zijn nieuwsgierig naar buitenlanders en willen je helpen en verzorgen. Ze haalde haar zoon erbij die heel goed Engels sprak en ik kreeg eten en drinken. Allemaal om gewoon vriendelijk te zijn en weer zonder bijbedoelingen. Ze boden aan om met me mee te rijden, omdat het nog ver was. Ik kon er zelfs blijven slapen, maar ik kon het nog prima voor het donker halen en moest de mensen eigenlijk van me 'afschudden'. Ze waren bezorgd. Thuis in het hotel aangekomen, was het personeel blij om me weer te zien omdat ze het wel een lange tocht vonden. Een geslaagd weekend!

Papier mache

Uit Nederland had ik papier mache meegenomen om maskers van te kunnen maken, zoals ik dat zelf vroeger ook op school gedaan heb. Het was een hilarisch gebeuren. De kids vonden het geweldig en gingen na de uitleg hard aan de slag. Alles zat tegen het einde van de les onder de lijm (grond, tafels en kleding)en het was zo'n kliederboel geworden dat ik eigenlijk boos zou moeten worden. Maar ik kon mijn lach gewoon niet inhouden omdat het zo'n chaos geworden was… Het was verschrikkelijk komisch! Iedereen heeft geholpen met het opruimen en schoonmaken van het klaslokaal en zo werd het eind goed al goed! Na twee dagen waren de maskers droog en konden we aan de gang met verf, alleen kon ik nergens andere verf vinden dan waterverf, dus werd het dure verf bij de houtzagerij vandaan. 4 felle kleuren en weer zat alles eronder... Gelukkig hebben ze hier ook thinner en waren de handen, gezichten, haren en kledingstukken ook weer verfvrij :D! Ik heb Ketut en zijn zus een aantal keer bedenkelijk zien kijken naar wat dit allemaal te betekenen had, maar de maskers waren zo gaaf geworden dat ook zij het heel leuk vonden.

Duiken

Als ik durf te snorkelen, durf ik ook te duiken. Nou… Na veel wikken en wegen had ik de laatste woensdag bedacht dat ik donderdagochtend voor het eerst in mijn leven wilde duiken. Om 6 uur stond ik klaar bij de duikschool van het hotel en ik had de meest aardige en relaxte instructeur van het hotel uitgekozen. Ik werd in een pak gehezen, kreeg een korte uitleg en moest een formulier tekenen, dat als er iets naars gebeurde dat het mijn eigen schuld was o.i.d. Ondertussen kwam de zon op en had ik er veel zin in, omdat ik graag het wrak wilde zien wat zo speciaal was. Tijdens de duikinstructie in het zwembad moest ik allerlei moeilijke oefeningen doen, met o.a. het afdoen van mijn duikbril. Als je op de bodem vd zee bent, kun je niet net als bij snorkelen even naar boven om je duikbril opnieuw op te doen of om het water eruit te kieperen. Toen het een paar keer niet lukte werd ik zenuwachtig en dacht ik aan alle dingen die fout konden gaan daar onderwater. Je kan niet snel naar boven i.v.m. je hartkamers en je longen. Dus als ik in paniek raakte was ik dus echt de sjaak. Ik besloot om niet te gaan, omdat ik wel zeker van mijn zaak wilde zijn. De instructeur was heel lief en vroeg of ik dan met hem naar het wrak wilde snorkelen. Dat deden we en onderweg zagen we vijf haaien van zo'n 1,5 meter lang. Ook zagen we papagaaivissen die immens groot waren en heel bijzonder. Bij het wrak zwommen we 3x in een school van zo'n 300 jackfish (weet de Nldse naam niet), wat ik eigenlijk heel eng vond. Maar ze raakte je niet aan en het was een geweldige ervaring op de vroege ochtend, de dag van het afscheid op school. Het wrak was fantastisch mooi met het ochtendzonnetje dat alles en de bijzondere vissen liet schitteren. Ik voelde me een mietje toen ik mijn duiktank afdeed en mijn snorkel op, maar het was een vd mooiste ervaringen tot nu toe!!

Afscheid opschool

Op de laatste dag had ik belooft dat we na de les voor de laatste keer zouden gaan zwemmen met de klas. Ik nodigde de hogere klassen ook uit voor het pootjebaden maar die keken stil toen, hoe ik me als een idote juf gedroeg. Ik hou ervan om gek te doen en al helemaal bij enthousiaste kinderen. Het was een hele gezellige middag en het afscheid was nu toch echt nabij.. De dag ervoor had ik op blocnotejes uit Nederland(bedankt Carla) voor iedereen een tekst geschreven om ze te bedanken voor de geweldige tijd op Bali. Ook heb ik mijn emailadres erbij gedaan, zodat ze altijd kunnen mailen. Voor de jongens had ik een frisbee als cadeautje erop geplakt (bedankt Jacqueline) en voor de meisjes had ik een boekenlegger gemaakt van een knijper met een leuke stikker van rubber erop en haarelastiekjes. De cadeautjes deelde ik uit aan mijn groep en liet Ketut de Engelse tekst vertalen. De kids waren er heel blij mee. Voor alle kinderen van de school die die dag aanwezig waren (65) heb ik ijsjes gekocht om het feest compleet te maken en het was een feest. Van Kerti (zus van Ketut) en haar dochters kreeg ik een t-shirt van Bali en van heel veel kids kreeg ik cadeautjes. Koekjes, chocolade, speldjes voor in mijn haar, pennen, een hartjes kussen en een broche. Van twee kinderen kreeg ik een vriendschapskettinkjes met hartjes waarvan de kids het andere gedeelte hadden. Een daarvan was een jongen waarvan ik dacht dat hij mij niet aardig vond, maar met zijn hartjesketting bewees hij het tegendeel. Sommige kinderen moesten huilen en ik wilde me groot houden. Ik gaf ze allemaal een knuffel een kus of een hand, net wat ze wilden. Sommige jongetjes greep ik nog even voor een grote knuffel, tot grote hilariteit. Ketut zei dat ik wel een speciale juf ben geweest, omdat niet iedereen zo'n warm afscheid krijgt. Voor Ketut, Kerti, Putu en Metri had ik in PowerPoint een fotocollage gemaakt van alle dingen die we samen hebben gedaan en dat uitgeprint om ze te bedanken voor alles, voor de meiden hebben me geweldig goed geholpen met alles! Ze zijn echt super! Die avond aten we met z'n allen (de fam.) nog in een warung en haalden we nog wat herinneringen op. Ik ga de kinderen missen en de volgende dag voelde ik me leeg en verdrietig, maar ik kijk terug op een fantastisch avontuur en een super leuke en grappige tijd met mijn klasje.

Laatste dag en Sanur (weekend 4 en vertrek)

Op de laatste dag was mijn verlanglijst nog steeds erg groot. Met de chauffeur van het hotel kon ik het heel goed vinden en omdat hij die dag geen andere dingen hoefde te doen gingen we samen een aantal mooie highlights af richting het zuiden. De laatste dag wilde ik niet meer in Kuta verblijven wat ik een ordinaire stad vond. Sanur ligt ook dichtbij het vliegveld en van mensen uit het hotel kreeg ik de naam van een ander goed hotel door in Sanur. Onderweg naar Sanur heb ik samen met Didi de Koninklijke watertempels bezocht en in de baden gezwommen. Ook hebben we een enorm paleis van de laatste koning van Bali bezocht. Onderweg hebben we ergens geluncht en hadden die dag de grootste lol. Hij zette me af bij het hotel en die avond heb ik op advies van Nederlanders die ik tegenkwam gegeten bij een overheerlijk Italiaans restaurant. Daar heb ik de lekkerste bruscetta ooit gegeten, nog beter dan in Italië. De volgend ochtend kwam ik een Engels stel tegen waarmee ik een rondje door Sanur heb gelopen en een uurtje mee op het strand heb gekletst. Toen vertrok de taxi naar de luchthaven en werd het tijd voor een nieuw avontuur. Het voelde raar om na een geweldige maand Bali te verlaten en ik was zenuwachtig voor de volgende trip.

Vietnam

Ho Chi Minh en de Mekong-delta

Na een goede vlucht van Bali naar Singapore en van Singapore naar Ho Chi Minh City stond Karin me op te wachten. Ik was ontzettend blij om haar te zien en we namen de taxi naar het hotel wat zij al geregeld had. Karin was maandag vanuit Nederland vertrokken en had Nick (haar vriendje) zijn broer en een vriend in Vietnam ontmoet. De eerste dagen was ze naar Mui Ne gegaan, wat een heerlijke badplaats is om lekker te kunnen relaxen en acclimatiseren. We checkten in en dronken een drankje op piepkleine stoeltjes is een drukke straat van Ho Chi Minh. Deze stad is echt ongelooflijk druk en het krioelt er van de scooters. Er vallen ontzettend veel doden per jaar in het verkeer, dus het was oppassen geblazen. De volgende dag vertrokken we voor een tour naar de Mekong-delta. We vertrokken vroeg met de bus naar de boot. Er stond ons een heel toeristisch dagje te wachten met bezoekjes aan onder andere: een honingboerderij, een kokosbomen plantage, een plek waar ze rijstpapier en noodles maakten. Overal kon je uiteraard souvenirtjes kopen en het lokale eten aanschaffen, wat ons minder trok. Gelukkig zouden we die avond overnachten in een homestay. Toen we werden afgezet in een ghetto werden we toch wel een beetje bang. We werden door onze gids Gi naar zijn huis gebracht per boot en met de ondergaande zon was dat eigenlijk het mooiste bootritje van de dag. Gi was een hele vriendelijke man en zijn familie was heel hartelijk. We besloten om nog even een wandeling te maken door de omgeving, maar het werd al vroeg donker. We hebben met de boys, een australier en een Engels stel heerlijk gegeten. Kaat en ik lieten de vis alleen liever staan. We hebben een hele gezellige avond gehad met zn allen en de mega sterke rijstwijn (happy water) kwam op tafel. Na een aantal drankjes zijn we in ons schuurtje gaan slapen, heel primitief maar ontzettend gaaf om mee gemaakt te hebben! De volgende ochtend moesten we erg vroeg op omdat we een wandeling door de omgeving gingen maken. Daarna hebben we ontbeten en werden we per boot weer naar de andere toeristen gebracht. De boot bracht ons naar de floating market, waar we zelf ook wat fruit kochten. Kleine bootjes haakten aan om drankjes en andere dingen te verkopen. De mensen wonen hier heel primitief op zelfgebouwde vlotten en het was heel bijzonder om te zien.

De volgende dag gingen we naar het war museum, wat ontzettend veel indruk maakte. We zagen foto's die Amerikaanse oorlogsfotograven gemaakt hebben tijdens de oorlog aan het front, maar ook wat voor kinderen er geboren werden na de oorlog. Zonder benen of armen, met hele verschrikkelijke huidziekten of andere afwijkingen… allemaal vanwege de gifbommen van de Amerikanen. Buiten stonden helicopters, tanks en vliegtuigen van het Amerikaanse leger. Na deze indrukwekkende middag waren we allemaal stil in de taxi. We hebben die avond gezellig gegeten met zn allen, want die woensdag zouden Karin en ik verder reizen en de jongens ook.

Phu Quoc

Nadat we de jongens hadden uitgezwaaid, stapten wij op het vliegtuig naar Phu Quoc. Met een klein vliegtuig met propellormotor landen we op een hele kleine luchthaven, waar handmatig de koffers op een ienimini band werden gegooid en waar je binnen twee meter weer van de luchthaven af was. Na een prima hotel gevonden te hebben d.m.v. de Lonely Planet, hebben we die middag heerlijk op het strand gelegen. Wat een mooi bounty eiland zeg! Die avond hebben we met onze voetjes in het zand gegeten en lekker lang gekletst. De volgende dag gingen we op pad met een gehuurde scooter. We maakten een bezienswaardighedenlijstje en gingen met een primitief kaartje op pad. De weg was ongelooflijk slecht, alleen de weg naar de toeristen resorts was van asfalt, de rest was van steen en zand. Gelukkig was ik wel wat gewend op Bali en brachten we het er zonder kleerscheuren vanaf. We zijn naar een (opgedroogde) waterval gegaan, hebben een parelboerderij bezocht, hebben een groot deel van het eiland gezien en 's avonds zijn we naar de night market gegaan. De volgende dag hebben we een boottour geregeld. We werden door een busje opgehaald bij het hotel en werden in het zuiden van het eiland op een authentieke boot gezet. Deze boot zou ons die dag naar drie eilandjes brengen (o.a. Pineapple Island) waar we zouden gaan snorkelen. Even waren we bang dat we zeeziek zouden worden, maar we hadden er helemaal geen last van. Het snorkelen was mooi en de omgeving was schitterend. We lunchten op boot en gingen zo een aantal snorkelplekjes af. Als afsluiter werden we naar het mooiste strand van het eiland gebracht, wat echt schitterende plaatjes opleverde. Daar hebben we het fijnste zand ooit aan onze voeten gevoeld. We hebben een heerlijke dag gehad en het ultieme vakantiegevoel. Ook die avond hebben we weer met onze voetjes in het zand gedineerd met mooie lantaarns boven ons hoofd.

Dalat en de Central Highlands

De volgende ochtend vertrokken we naar onze volgende plek Dalat, een charmant stadje op 1400 meter. We vlogen via Ho Chi Minh waar we een paar uur moesten wachten. We gingen op een kleedje lekker in het zonnetje zitten en schreven in ons dagboek, toen het ons opviel dat iedereen omkeek of zelfs stopte om naar ons te staren. Sommige mensen lachten alleen, anderen probeerde ons duidelijk te maken dat we moesten oppassen met de zon. Hier dragen ze langen handschoenen, hoedjes en sokken met 30 graden, om maar niet bruin te worden. Terwijl wij gelukkig worden van elk zonnestraaltje dat we tegenkomen. We hebben er hilarische filmpjes van gemaakt en een hele grappige middag gehad. Toen we in Dalat aankwamen was het weer nog steeds heel mooi, zo rond de 25 graden, maar die avond koelde het snel af. De volgende dag hebben we een tour achter op de motor gedaan. Voor 2 euro 50 werden we 4 uur lang rondgereden langs de hotspots van Dalat: paleis van de laatste koning van Vietnam(waar we een heel leuk Vietnamees verkleedpartijtje hebben gehouden), crazy house, Dragon pagoda en een schitterende waterval die dit keer wel water had. Die middag ontdekte we een leuk tentje waar we heerlijk gezeten hebben met verse koffie en een chocolademelk. De dag van aankomst hadden we besloten dat we een tour achterop de motor wilde doen door de Central Highlands van Vietnam, om de schitterende natuur te kunnen zien en meer van de binnenlanden en de locals. Gelukkig hebben we onze tour van drie dagen teruggebracht naar twee dagen, want je krijgt er echt een houten kont van. De volgende ochtend vertrokken we vroeg met de twee gidsen en onze bagage achterop de motor. Mijn backpack kon niet mee omdat hij te groot was, dus die werd met de bus onze eindbestemming Nha Trang gebracht. Als een idioot heb ik wat spullen overgegooid in de backpack van Karin en zijn we op de motor gestapt. Onderweg hebben we veel stops gemaakt. Bij een van de grootste watervallen van Vietnam moesten we door rotsspelonken klimmen om op een prachtig uitzicht punt te komen, waar de stortvloed aan water letterlijk over je heen viel. Die dag zijn we ook naar een boeddhistische tempel gegaan met een enorme happy Boeddha in de tuin van wel tien meter hoog. We hebben gezien hoe noodles gemaakt worden en hoe je zijde verkrijgt van de zijde rups en hoe de wezels de beste koffiebonen opeten en dan weer lekker uitpoepen. Onderweg genoten we van het schitterende landschap, de koeien, varkens en buffalo's die langs de kant van de weg liepen. De kindjes die op straat speelden, de lokale taxi (een trekker met een enorme 'stapel' mensen), mensen met de traditionele Vietnamese hoedjes die aan het werk waren op de rijstvelden. We hebben echt het Vietnamese leven meekregen en gezien en waren er onder de indruk van. Dit was nog eens wat anders dan het bounty eiland en de drukke stad. Onderweg zijn we nog gestopt bij een minderheidsgroepering waar we wat kleine cadeautjes aan de kids gegeven hebben. Vaak hebben we gedacht, wat hebben wij het toch goed en wat is het toch bijzonder dat wij wel in de gelegenheid zijn om op reis te gaan naar verre landen. De Vietnamezen hebben nooit vakantie en komen nooit hun eigen regio uit.

De volgende dag, 6 maart, was Karin jarig. Ik heb die ochtend Karin wakker gezongen en heb haar eerste momenten als 25 jarige vastgelegd met de videocamera. We wilde graag wat speciaals doen op haar verjaardag zodat hij onvergetelijk zou worden, dus hadden we besloten dat we er weer vroeg uit zouden gaan voor een ochtendrit op een olifant. De olifant zou dan gaan zwemmen in het meer en het leek ons fantastisch en een hele unieke ervaring. Toen we eenmaal op de olifant zaten, vonden we het eigenlijk heel erg zielig, ook vooral omdat de 'ranger' niet lief met het beest omging. We kwamen een beetje beduusd van het beest af en probeerde hem nog een beetje te paaien met een Nederlandse sultana maar hij was helemaal klaar met ons en at het niet op…We voelden ons schuldig, maar probeerde het maar snel van ons af te zetten. Onderweg liet onze gids nog een gevilde hond zien, waarvan zijn karkas aan een haak hing en het vlees verkocht werd op straat. Alsof het dierengemartel nog niet genoeg was. Vervolgens gingen we door naar een boomgaard waar passievruchten groeiden. Ze waren ontzettend lekker, maar Karin had meer oog voor hoe ze de puppy mee kon smokkelen in haar backpack. We zijn doorgereden naar een bakstenenfabriek, hebben de cacaovrucht geproefd en een drankje gedronken van rietsuiker. Onderweg zaten we af en toe met geknepen billen, want het verkeer richting de kust werd steeds drukker en ze rijden hier als malloten. Onderweg kwamen we langs de plek waar de Amerikanen Agent Orange hebben verspreid. Nog steeds groeien er op die bergen geen bomen en alleen maar gras. Het was heel indrukwekkend om te zien hoeveel schade er is aangericht aan de ontzettend mooie natuur. De bergen en heuvels zijn juist in dat gebied heel mooi, dus we reden er doorheen met een dubbel gevoel. Rond 6 uur kwamen we dan eindelijk aan in Na Trang en we waren verschrikkelijk blij dat we eindelijk van de motor afkonden. Een van de gidsen ging mijn backpack ophalen op hun lokale kantoor, maar wat bleek… in twee dagen tijd was het ze niet gelukt om mn backpack te versturen. Ik was woest, aangezien dat mijn huis is gedurende mijn reis. Ik had helemaal geen schone kleding meer en we wilde in leuke jurkjes gaan stappen die avond en lekker uiteten vanwege Kaat dr verjaardag. De gids wilde ons geen schadevergoeding of kleine bijdrage geven en er zat na veel discussie niets anders op dan er het beste van te maken. Hij was zo asociaal om gewoon de benen te nemen… Als ze de belofte maar konden houden dat hij morgen aankwam, anders was ik ver van huis en zwerft mijn tas ergens rond in zo'n groot land… We hebben in de tas van Karin gespeurd en een leuke outfit gekozen. We hebben in een heel gezellig Italiaans restaurantje gegeten, een cocktail gedronken en een heerlijk toetje gehad. Dat was echt even genieten na de afgelopen dagen. In het restaurant kwam het hele personeel om onze tafel staan om Karin toe te zingen. Ze kreeg een gratis shotje en daarna gingen we naar een zeer exclusieve club, waar het ladies night was. We kregen een giga welkomstdrankje van een halve liter en stonden al gauw lekker te dansen op de dansvloer. Omdat Karin weer een jaartje ouder geworden is, krijg je ook oudere mannen op je af. We hebben een groot deel van de avond gekletst met een Australische dokter en politicus en hadden de grootste lol, maar ook serieuze gesprekken. Toen we er om 2uur uitgegooid

Werden, gingen we door naar een andere bar waar we nog even gek gedanst hebben en veel sjans hadden van jonge mannen. Gelukkig maar dachten we, anders zat het niet helemaal goed. We zijn na deze tent met een voldaan en gezellig verjaardagsgevoel gaan slapen. De volgende ochtend werden we om 8:15 wakker gebeld door de receptie, dat we onze kamer uitmoesten en moesten wisselen met een andere kamer. Deze kamer was alleen niet schoongemaakt, dus daar moesten we ook weer achteraan. Het woord service kennen ze hier niet in Vietnam, dat hebben we al meerdere keren gemerkt. Ook hebben we al veel onbeschofte Vietnamezen ontmoet, maar goed we houden moed voor in het noorden… Nadat we ons schoonheidsslaapje hadden afgemaakt zijn we gaan ontbijten en was mijn backpack gelukkig aangekomen! Toen gingen we naar het strand, waar het ergste tot nu toe gebeurde… onze tas is gestolen… Hierin zaten: de camera van Karin, mijn portemonnee met pinpas, rijbewijs en creditcard, mijn Lonely Planet van Z-O Azië, onze dierbare reisdagboeken, waar we alles in bijhielden wat we meemaakten, de zonnebril van Karin, onze pot met geld, mijn dollars, euro's en Vietnamese Dong, kortom alles wat ons dierbaar is. Veel dingen zijn vervangbaar, maar een reisboeddha van Karin en mijn reisdagboek van een maand in mijn eentje op Bali, zijn onvervangbaar. Gelukkig hebben we die ochtend de foto's op mijn laptop gezet en kunnen we nog terugkijken naar onze vakantie… We waren erg aangeslagen en hebben en meteen alles geblokkeerd en aangifte gedaan. Onze dag was verpest en we hebben heel wat afgehuild. Gelukkig hebben we elkaar en onze lieve familie en vriendjes. We komen er wel weer bovenop, maar het is een zeer grote domper! We besloten om meteen door te reizen naar het Noorden, aangezien we geen schijn van kans maken dat we de dure tas met spullen ooit nog terug zien. We hebben om 5:30 de trein genomen naar Danang en zijn met de bus doorgegaan naar Hoi An, wat echt een heel leuk stadje is. We hebben heerlijk rondgelopen in het stadje wat bekent staat om haar lantaarns van zijde (waar de hele stad 's avonds mee versiert is) en om de op maat gemaakte kleding. De eerste avond hebben we ons nog ingehouden, maar de volgende dag hebben we toch van alles besteld. Van leuke jurkjes tot aan slippertjes en blazers. Na een aantal keer alles doorgepast te hebben zijn we hartstikke blij met onze vietnamese vangst. Tussen al het shoppen door hebben we ook nog een fietstour gedaan met een Nederlandse gids (Hans, thanks Amber). Op deze tour gingen ook gezellig twee andere meiden mee die we in de trein hadden leren kennen, een Engelse en een Duitste. De fietstour bracht ons door het platteland en uiteindelijk naar het wilde strand. De dag erna stonden we voor dag en dauw op om zonsopkomst te zien bij de eeuwenoude tempels van My Son. Dit plaatsje staat op de Unesco werelderfgoedlijst en was heel mooi. 's Middags hebben we de bus gepakt naar Danang en een enorm stuk gelopen met onze extravagante bagage. We moesten immers ergens op bezuinigen. We hebben alle spullen terug naar huis gestuurd en waren een hoop geld kwijt. We hebben in de bakkerij naast het hotel een verlaat verjaardagstaartje gehaald voor Karin (met kaarsjes) omdat we die eerder niet konden vinden. Daar hebben we heerlijk van genoten zijn bijtijds gaan slapen. De volgende ochtend ging de wekker om 0345 en stond even later de taxi klaar om ons naar de luchthaven van Danang te brengen. Om 6u vlogen we naar Hanoi, wat een uurtje duurde en dezelfde prijs was als een treinkaartje voor 15 uur. In Hanoi aangekomen zijn we eerst even gaan slapen om de schade wat in te halen. Vervolgens zijn we de stad gaan verkennen. We hebben onder andere gezien: de kathedraal, het meer, het Women's Museum, een van de pagoda's en het straatleven. Deze stad bruist en er heerst weer een hele andere sfeer dan in Ho Chi Minh. Maar de overeenkomsten zijn dat hier ook weer ontelbaar veel scooters levensgevaarlijk rondrijden. Die avond zijn we naar een hilarische voorstelling geweest van de alom bekende en zeer beroemde water puppets. Het was leuk om mee te maken, maar zorgde ook voor de slappe lach. Vandaag zijn we naar het mausoleum van Ho Chi Minh geweest. Rennend kwamen we aan en werden we door verschillende wachters gematst om nog naar binnen te kunnen. Het was indrukwekkend om te zien, hoe groot het respect nog steeds is voor deze man met een enge lange baard. Wisten jullie dat hij 2 maanden per jaar voor een opknapbeurt naar Rusland gaat (vriendjes Lenin en Stalin). Na dit bezoek hebben wij zijn huis en kantoor gezien n het paleis van buiten bekeken. Daarna hebben we twee tours geboekt: 1 naar Halong Bay voor twee dagen waarbij we een nacht zullen slapen op een authentieke boot. Na deze twee dagen zullen we met de nachttrein doorgaan naar Sapa en daar ook twee dagen verblijven. De komende dagen zijn we dus volop aan het genieten van de Vietnamese natuur en zullen we slecht bereikbaar zijn. We kijken uit naar de mooie dingen die nog op ons pad zullen komen en hopen dat we onze portie gehad hebben. Jullie krijgen allemaal heel veel lieve groetjes van ons en we hopen dat alles goed gaat in Nederland!

Dikke kus van Karin en Nienke

P.S.1 Zoals jullie gemerkt hebben is dit een hele lang blog geworden. Omdat ik nu aan het rondreizen ben en bijna naar Laos vertrek (waar er nog minder internetpunten zitten) kan het erg lang duren voordat mijn volgende blog verschijnt. Jullie zien hem vanzelf weer verschijnen en weet dan ik wel aan jullie denk.

P.S. 2 Sorry voor de spelfouten, ik heb geen tijd meer gehad om alles hier op door te lezen.