Ma 30 jan

Wat de gaat de tijd hier snel. Ik zit er alweer een week en heb zoveel meegemaakt. Om te beginnen met maandag. Op maandag werd ik door Ketut opgehaald om naar de school te gaan. Gewoon een vrijblijvende middag om de kinderen te leren kennen. Ze droegen allemaal hun WINS-shirt en waren super lief. De oudere meisjes waren verlegen en de jongere kids niet. Hun Engels was best goed, ze konden zich voorstellen, spellen, vertellen waar ze woonden etc. Met de oudere meisjes (er waren alleen meisjes op dat moment) kon ik totaal geen gesprek voeren, wat me verbaasde. Je zou denken een oudere groep (groep b) dus ook beter Engels. Ook waren ze erg verlegen en gaven ze geen antwoord op mijn simpele vragen. Ze leren hier van de lokale leraren voornamelijk grammatica en spreken het Engels te weinig. Ik heb met Ketut afgesproken dat ik hun twee dagen in de week een les ga geven over een bepaald onderwerp en vooral heel veel praat. Ook al zullen ze niet alles begrijpen, zo horen wel hoe de uitspraak is. Verder hoop ik op meer interactie met ze. De kleine kids (7-11 jaar) zijn heel enthousiast en hingen bijna de hele middag om me heen. Ik ga hun elke dag les geven.

Opeens kwam er een blanke man het terrein oplopen. Toen ik hem zag dacht ik: een Nederlander. Hij was hier met zijn gezin. Zijn meisjes (6 en 8 jaar) hadden voor de stichting geld op school ingezameld! Super lief! Ook gaven ze wat speelgoed van hun weg voor de kindjes op de school! Het was die middag heel gezellig en chaotisch. Michel de Nederlander gaf een klein lesje over dolfijnen en legde met handen en voeten uit dat het een zoogdier was en hoe de dolfijnen worden geboren (met de staart eerst), haha. Het was heel gezellig en ik heb ook nog even voor de klas gestaan. Ik had het over mijn familie. Zo heten de eerste kinderen hier gede, de tweede made, de derde yoman en de vierde ketut. Dus vertelde ik dat Marco gede is, ik made, Lianne yoman en Natasja Ketut. We schreven dierennamen op het bord en om beurten mochten ze het dieren komen tekenen. Ook hadden we het over getallen en kleuren. Aan het eind van de middag zat ik met Ketut om het e.e.a. te bespreken over de kids. Het is heel belangrijk dat ze een sponsor krijgen, zodat ze transportkosten, schoolkleding en schoolspullen kunnen betalen. Het meeste geld gaat op de spaarrekening voor als ze naar de middelbare school gaan, want die kost veel geld! Van de 110 kinderen in Tianyar hebben er 64 een sponsor. Je krijgt pas een sponsor als je zeer arm bent, maar ook graag wil leren. Je moet je initiatief tonen door het liefst elke doordeweekse middag naar de school te komen. De yayasan heeft extra lessen naast het reguliere onderwijs. Ze hebben de vrijwilligers vooral hard nodig om het Engels bij te spijkeren, wat de toekomst van de kinderen is. Ook zal ik gaan helpen bij computerlessen en de kids helpen bij het opstellen van een email naar hun sponsor.

Na de middag op school begon het grote avontuur! Ik ging scooter rijden. Op de heenweg zag ik onderweg een en al ellende… De weg is geasfalteerd maar op sommige plekken zijn de bruggen kapot gegaan door de grote hoeveelheid regen. Dan moet je dus omrijden over stenen, door de modder en door grind en grote keien. Verschrikkelijk eng. Als je teveel gas geeft slip je weg, te weinig dan kom je niet vooruit. Ook kwamen we onderweg een ondergelopen weg tegen. Dan moet je door een mega plas heenrijden en maar hopen dat je de overkant haalt. Verder rijden ze hier als idioten, hard, iedereen inhalend etc. Het feit dat ze aan de andere kant van de weg rijden en ik maar een paar keer eerder scooter gereden heb, maakte het feest compleet!! Toen ik oefende op het erf, viel ik door het grind en teveel gas. Gelukkig niets ernstigs, maar Ketut maakte zich zorgen, hahah. Toch zei ik: ik rij alleen naar Tulamben, want anders leer je het nooit! Heel voorzichtig reed ik een half uur op de scooter, maar waar moest ik nu afslaan voor mijn hotel? Alles lijkt daar hetzelfde, maar gelukkig vond ik het in 1 keer. Ik was verschrikkelijk blij dat ik reis 1 overleefd had maar zag op tegen morgen.. Die avond rustig aan gedaan en in het hotel gegeten. Daar gebeurde nog het meest speciale van de dag, een jongen van het restaurant vraagt of hij mee mag kijken in mijn Engelse lesmethoden en vervolgens heb ik hem tot 's avonds laat privéles gegeven in het restaurant. Hij was zo leergierig en dan help ik je graag.

Dinsdag 31 jan

Vandaag ga ik de familie van Ketut helpen met de voorbereidingen van Galungan. Geen idee wat me te wachten staat, maar ik zie het wel. 's Ochtends besef ik me dat ik nog lang hier in mn eentje zal zitten en het valt me zwaar. Ik had gelukkig zijn huis (naast de yayasan) in 1 keer gevonden en werd vriendelijk ontvangen door zijn nichtjes die gelukkig Engels spraken. De hele familie was druk met de voorbereidingen en iedereen keert terug naar de geboortestad van de man. De hele dag heb ik onder een bamboe afdak op de grond gezeten en werd me geleerd hoe je offermandjes en versieringen van palmbladeren moest maken. Als ik iets verkeerd deed werd er meteen ingegrepen, want alles moet perfect zijn voor de goden! De eerste paar uur vond ik het wel ontspannend, maar na 4 uur was ik het eigenlijk wel zat. Er kwam een blaar op mijn duim en ik wist geen houding meer om lekker op een harde ondergrond te kunnen zitten. Maarja, ik dacht misschien is het heel onbeschoft om weg te gaan dus ik ben tot 6 uur gebleven. De hele dag was iedereen zoet met de versieringen, logisch want van sommige had je er meer dan 100 nodig… Ook zorgde de familie van Ketut dat ik genoeg eten en drinken had, want de hele dag door verschenen er allerlei hapjes en de lunch was heerlijk. Ik heb e binnenkant van een bananen boom gegeten, want eigenlijk heel hard is, totdat ze het koken. Verder hadden ze ontzettend veel sate-stokjes gemaakt. Niet van kip, maar van varken inclusief veel varkensvet (bah). Braaf heb ik alles opgegeten wat ik voorgeschoteld kreeg en aan het einde van de dag kon ik geen boe meer zeggen, zo vol zat ik. In het begin werd er nog wel Engels gesproken en stelde ik veel vragen. Later op de dag alleen maar Indonesisch, waardoor ik me wat eenzamer voelde. Het hindoe geloof is naar mijn idee heel respectvol naar alles en iedereen om zich heen. Ze geloven in karma, wat betekent: wie goed doet, wie goed ontmoet. Maar… ik vind het wel uitbuiterij van het gewone volk. Als je meer dan 100 offermandjes moet voelen met eten, bloemen, versieringen, water etc. kost dat ontzettend veel geld. Je moet verse bloemen kopen, in alle kleuren die er zijn. De prijs voor de bloemen ligt 4x hoger met Galungan dan normaal en dan moet je ook nog eens 100 offermandjes vullen! Het kost ze verschrikkelijk veel geld en heel veel eten wordt verspild. Ik was blij toen ik naar huis ging en viel meteen in slaap, ik was echt heel moe en mijn rug deed zeer. Toen ik om 22 u wakker werd, was ik te laat voor eten in het restaurant, wat me eigenlijk niet uitmaakte.

Wo 1 feb

Vandaag is het Galungan, de dag waarop je ontzettend veel offers geeft en de dag die een verbintenis is tussen hemel (je voorouders) en aarde (wij in het hier en nu). Toen ik aankwam was de hele familie mooi aangekleed en waren ze al aan het bidden in hu familietempel. De mannen droegen een udeng (een soort tulband). De vrouwen droegen een sarong en kabaya. Ik kreeg meteen de kleding aangemeten en toen ik terugkwam zat mijn scooter onder de versieringen en was er al een offer gebracht. Ik lachte me kapot omdat ik er pas net was.. Ik werd door de familie meegenomen naar de tempel van Tianyar. Hier zaten we in de hitte en leerde ik was ik moest doen bij een offer. Eerst gaan de bidden. Je pakt de witte bloem en houdt die tussen je vingertoppen en houdt je handen tegen elkaar. Dan hou je die op je voorhoofd, tegen je mond en tegen je hart. Dan stop je de bloem in je haar. Dat doe je 3x op verschillende manieren met andere kleuren uit je offermandje. Dan krijg je water over je heen gespetterd (als bij de Katholieken) en moet je van je handen een kommetje maken. Dat water slurp je op en de vierde keer zegen je jezelf door het water (net als bij dopen) over je hoofd te doen. Dan krijg je natte rijstekorrels die je op je voorhoofd moet plakken en in het holletje bij je nek. Dan ben je klaar. Daarna gingen we door naar de tempel van de overleden vader van de nichtjes van Ketut (van zijn fam.) Daar deden we hetzelfde en gaf ik iedereen een Nederlands dropje. Dat spuugden ze meteen uit, onaardig, want de sate at ik ook gewoon op. Maar goed.. Vervolgens gingen we naar de begraafplaats van hun vader. Dat was een grote shock! Net een vuilnisbelt waar mensen liggen begraven! Het liep schots en scheef, groeide onkruid en was een grote zooi! Ik vond het oneerbiedig voor de doden.. De doden worden hier eerst begraven en moeten wachten op een publieke crematie. De crematies hier zijn heel erg duur vanwege alle rituelen en de dingen die er speciaal voor moeten worden gemaakt. Het kan jaren duren voordat er genoeg geld verzameld is voor een publieke crematie (een brandstapel) Tot die tijd blijven de geesten op aarde rondspoken en kunnen ze niet terug naar de hemel voor reïncarnatie. Doordat ik veel mensen spreek (locals) kom ik al dit soort dingen te weten en leer ik steeds meer over de hindoecultuur, die ik toch wel heel apart vind! Nadat we offers gebracht hebben bij het graf van hun vader, gaan we eten in een warung, een locale supermarkt, eettent. Het begint ontzettend hard te regenen en ik ben blij dat we droog zitten. Het eten is heerlijk, nasi goreng! Als we weer terug naar het huis gaan kleden we ons weer om en is de rest van de dag tijd om met je familie door te brengen. Iedereen hangt maar een beetje of luistert muziek. Ik stel voor om een potje te gaan kaarten en leer de neefjes en nichtjes (iedereen komt de hele dag aanwaaien) hoe ze moeten pesten. Na een paar uur pesten en ezelen ga ik lekker naar huis. Ik het restaurant eet ik wat en zit op whatsapp met Patrick en mn zusjes. Ik ben heel erg blij dat ik dit mobieltje meegenomen heb, zodat ik verbonden ben met thuis.

Donderdag 2 feb

Vandaag zou ik naar de grootste tempel van Bali gaan met Ketut, maar hij is ziek… Jammer, maar bedenk me wat ik de rest van de dag zal gaan doen. Heerlijk gevoel, zo'n vrije dag, want de andere dagen ben ik best wel geleefd. 's Ochtends is het weer schitterend totdat ik mijn ontbijt op heb. De hele dag blijft het ontzettend hard regenen. Ik baal verschrikkelijk, want wat kun je dan doen? Ik liep achter met mijn dagboek en schrijf alles van de afgelopen dagen op. Om drie uur 's middags ben ik het schrijven zat en pak mijn poncho. Ik loop in de regenbui door Tulamben en verken de omgeving. Er is niets te doen, behalve duiken, maar het maakt me niets uit. Onderweg (precies hetzelfde gebeurt als ik scooter rij) spreekt iedereen me aan, toetert en de kids zwaaien. Ik voel me net Sinterklaas en de Koningin en doe gezellig mee. Ik ontmoet een Balinese duikinstructeur die goed Engels kan en we kletsen een uur lang. We hebben het over de verschillen tussen Bali en Nederland. Hier gaan de meeste gezinnen door met het krijgen van kinderen totdat ze een jongen hebben. Het is heel belangrijk dat ze een jongen krijgen want die trouwt niet en verdwijnt dan niet uit huis. De jongen blijft de ouders helpen en moet de offers doen. Ik leg uit dat de man en vrouw in Nederland gelijk zijn en dat de vrouw bij een scheiding meestal de kinderen krijgt (in Bali is dit andersom). Ook leg ik uit dat als mijn man/vriend zou willen dat ik na het krijgen van 6 meisjes, ik gewoon kan zeggen dat ik geen 7e kind wil om te kijken of het een jongen wordt. Ik ben zooooo ontzettend blij dat ik in het westen woon, want hier ben je als vrouw gewoon minderwaardig. Na het gesprek, neem ik een Balinese massage, 60min voor 7,5. Ik geef de meiden met zeer veel kracht in de handjes een goede fooi en ben helemaal ontspannen (wel glibberig van de olie). Ik eet mijn favo nasi goreng in het restaurant, omdat ik in het donker niet opzoek wil gaan naar een andere eettent.

Vr 3 feb

's ochtends zit ik weer op skype met Patrick en daarna bereid ik mijn eerste les voor. De weg naar Tianyar is een drama, ik kom in een tropische regenbui en mijn poncho houdt al het water maar net.. Ik doe er heel lang over (bijna een uur= dubbele tijd) omdat de weg erg slecht is en onderweg enorme plassen liggen. Ik ga dingen herhalen die groep a al kan (naam, leeftijd, familie, hobbies) en laat ze dit omschrijven om hardop uitspreken. De kids luisteren goed en het is gezellig. Verder laat ik ze oefenen met landen: i'm from… where are you from? Dan laat ik mijn presentatie over Nederlandse windmolens zien. Ik leg uit dat Nederland onder zeeniveau ligt en dat de molens het water wegpompen in rivieren. Ik leg ook uit dat de molens draaien door de wind en dat ze energie opwekken. Ik leer ze de woorden: lamp, radio, cooking, River, energie etc. En het verschil tussen old en new (windmolen), high, low, fast en slow. Na het uitleg stel ik vragen om te kijken of ze het begrepen hebben. Het ging best goed en als afsluiter maken we van vouwblaadjes die ik meegenomen heb windmolentjes. Ik vond het erg leuk om te doen en was blij dat ze antwoorden konden geven op mijn vragen. Aangekomen bij het hotel, spreek ik met Dedi (jongen)van de receptie af om op dinsdagochtend (als hij vrij is) de rijstvelden te bekijken. Ik hoop dat Dika (de leergierige jongen uit het restaurant) ook meekan. Het is best moeilijk om hier in je eentje te zitten. De mensen die je hier tegenkomt zijn met hun partner en komen hier alleen om te duiken. Ik hoop dat ik snel iemand tegenkom met wie ik leuke uitstapjes kan maken, er zijn namelijk geen andere vrijwilligers hier..

Za 4 feb

Vandaag wordt ik weer vroeg wakker en skype met Patrick. Het is de hoogste tijd om weer eens een blog te schrijven over de dingen die ik heb meegemaakt de afgelopen dagen. Ik neem mijn laptopje mee naar het ontbijt. Ik zie de eerste zonnestraaltjes dus smeer me goed in. Ik hoop dat het weer goed blijft de rest van de dag zodat ik de watertempels kan gaan opzoeken (2 uur rijden..). Maar het is verschrikkelijk bewolkt, waait hard en de dreiging van regen hangt continu in de lucht. Ik ben bang dat ook deze vrije dag aan mijn neus voorbij gaat. Ik ben echt bang dat ik (door het seizoen) maar heel weinig kan gaan zien en doen… Terwijl Bali zoveel te bieden heeft. Ik baal, maar hoop dat ik met Patrick nog een keer terug kan. Dan maar mijn lessen voorbereiden en een boek lezen. Die moeten tenslotte allemaal uit voordat ik ga backpakken want mijn backpack was veel te zwaar!

Bedankt voor jullie lieve berichtjes! Soms is het best moeilijk om hier alleen te zijn, je leert er wel veel van! Natuurlijk mis ik jullie, maar ik weet waarvoor ik het doe. Volgende week ga ik met een aantal kinderen mee naar huis om te zien hoe ze wonen en dat wordt misschien een grote shock.. Ik hou jullie op de hoogte en blijf me vooral berichtjes sturen! Veel liefs,

Nienke