Lieve allemaal,

Het is nu 11 uur 's avonds en ik schrijf deze blog vanuit mijn tweede hotel in Tulamben (Oosten van Bali). Eerst even terug naar de afgelopen dagen. Mijn vertrek op schiphol was moeilijk maar hartverwarmend. Lieve vrienden en familie die allemaal gekomen waren om me gedag te zeggen. Het deed me echt goed maar maakte het eigenlijk nog moeilijker. Die middag dacht ik nog, je kunt beter snel en onopgemerkt vertrekken, want officieel afscheid nemen is pijnlijk. Nadat ik mijn bagage had ingecheckt (1 extra koffer met kinderkleding en schoolspullen) hadden we nog tijd om met z'n allen even een kopje thee/koffie etc. te drinken. Daar kreeg ik als grote verrassing een hele leuke kussensloop met allemaal foto's van iedereen. Heel erg leuk, want zo neem ik jullie allemaal met me mee door Azië. Ik heb hem vandaag bijvoorbeeld al aan het personeel van het eerste hotel laten zien, waar ik het heel goed mee kon vinden. Alleen hoe vertaal je dan: Slaaplekker SLURFIE, kus uit Nederland? Ik heb van Slurfie maar darling gemaakt, haha. Het afscheid, was best moeilijk en ik heb een aantal traantjes gelaten. Toen ik door de douane heen liep, voelde ik me opgelucht omdat ik er de hele dag/week tegen dit moment zat aan te hikken. Ook voelde ik me best stoer: ik ga dit toch gewoon doen. Ik was veel te vroeg bij het boarden en moest dus wachten. Ik sprak een Italiaans echtpaar die in Geneve woonden. In het vliegtuig zat ik bij het raam, zodat ik tijdens de vlucht geen langslopende mensen voelde. Het eten was heerlijk (niet verwacht). Ik zat naast een Indonesiër die op Borneo woonde en daarnaast zat een Franse vrouw uit Geneve die (als uitzondering) goed Engels sprak. Tijdens de vlucht met beiden gekletst en even geslapen. Ik had een overstap op Singapore en die verliep vlekkeloos. Een keurige luchthaven met veel blanke mensen. Ook was er gratis internet, dus ff op de facebook posts gereageerd. De volgende vlucht was met jetstar en als enige kreeg ik een soort van businesspakketje. Gratis eten, etuitje met inhoud en deken en dat terwijl het een soort Easyjet was. Waarschijnlijk kwam dit door de reservering bij KLM. Op de luchthaven van Bali aangekomen moest je een visum kopen en door de douane met je spullen. Buiten wachtte de chauffeur van het hotel op me met een naambordje, haha. Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Buiten was het warm, donker en waren er nog veel mensen op straat. Mijn koffers waren zwaar en de chauffeur en ik tilde ze om beurten. Ik had een mooi hotel en lekker bed, maar kon die avond helaas niet slapen. Echt last van een jetlag: je moet op de meeste vreemde tijden slapen en eten. Ook had ik nog niets gegeten als avondeten, maar mijn maag was van streek dus daar liet ik het bij.

Om 4 uur 's nachts werd ik wakker en kon ik niet meer slapen. Het onweerde en regende heel hard, het leek wel een spookhuis waarvan de knipperlampen maar bleven gaan. Gelukkig had ik wifi en kon ik whatsappen met de andere kant vd wereld, waar mijn thuis is. Het ontbijt was de volgende ochtend prima. Vers fruit en toast of je kon gaan voor nasi. Ik ben nog even voor het vertrouwde gegaan, omdat mijn maag nog steeds niet meewerkte.

Na het ontbijt wilde ik pinnen en de stad verkennen, wat een cultuurshock! Het was drukkend warm en druk in Kuta, iedereen riep naar me of ik hun winkel ajb inkwam en de taxi's toeterde met de vraag of je met ze mee wilde. In het begin werd ik pissig, maar met een "no thanks" en een lieve lach laten ze je met rust. Kuta is erg toeristisch en niet echt mijn ding. Ik heb een Indonesisch nummer gekocht, voor contact met thuis en de mensen hier. Nadat ik een aantal uur door het stadje had gelopen, besloot ik dat ik op aanraden van Irene naar de zonsondergang van de Tanah Lot wilde. Dit is een tempel die op een rots in de zee gebouwd is en die alleen toegankelijk is met eb. De receptie regelde het vervoer en 2 uur laten (er was verschrikkelijk veel file) was ik bij de tempel. Hij was echt heel mooi en indrukwekkend. Natuurlijk waren er veel toeristen, maar dat betekende dus ook dat er genoeg mensen waren die foto's van me konden nemen. De natuur rondom de tempel was ook helemaal gevormd door de zee en delen van rotsen waren afgesleten. Er was ook een grot waar heilige slangen wonen, daar ben ik met een boog omheen gelopen. Onderweg had ik een heel leuk en interessant gesprek met de chauffeur over van alles en nog wat: de Balinese cultuur, de regering, het Hindoe geloof, mooie plaatsjes op Bali en natuurlijk over het Westen. Ik vond het gesprek bijna net zo leuk als de tempel, omdat ik erg nieuwsgierig ben en hij me veel kon vertellen over zijn cultuur. Zo willen de mensen hier het liefst zo wit mogelijk zijn en hebben sommigen echt een hekel aan de zon, terwijl wij Europeanen juist bruin willen zijn. Terug aangekomen in het hotel, ga ik toch maar achter de stichting aan, waarvoor ik vrijwilligerswerk ga doen. Ik had nog geen definitieve afspraak gemaakt over de volgende dag e ik kon niemand bereiken. Dit maakte me zenuwachtig, daar zit je dan aan de andere kant van de wereld… Gelukkig eind goed al goed, want vanmorgen werd ik gebeld door de directeur van de school Ketut (wat vierde kind betekend). Om 14u zou zijn oom (Gede) mij op komen halen bij het hotel. Vanmorgen heb ik na het ontbijt bij het zwembad gelegen en ik mijn dagboekje geschreven. Omdat het heel erg bewolkt was had ik me niet ingesmeerd. Die fout maak ik geen tweede keer, want je ziet mijn t-shirt zitten… Na een rit van meer dan twee uur door het prachtige landschap van Bali, zijn we aangekomen in Tulamben waar ik bijna een maand zal blijven in het Matahari Resort. Gede was een hele aardige man en gelooft ook in karma (wie goed doet, wie goed ontmoet). Hij was vol of over zijn neef Ketut en Ketut zou mij opwachten in het hotel. Resort is een groot woord, maar het is keurig verzorgd. In het restaurant kijk je uit op de zee en kun je traditioneel eten krijgen, maar ook patat etc. De hele middag heb ik met Ketut op het terras gezeten al van alles aan hem gevraagd. Hij heeft me veel uitgelegd over de stichting en over zijn dorp Tianyar, waar de yayasan (weeshuis/school) zit. Ketut is een jonge kerel die in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten van dertig, nog niet getrouwd is en geen kinderen heeft. Al zijn liefde gaat naar de kinderen van de yayasan. Toch is Ketut best verwesterd, hij begrijpt dat de Nederlandse cultuur anders is (door de vrijwilligers die hij ontmoet) en kan mijn directheid gelukkig wel waarderen. Vanavond heb ik gado gado(verse groenten met pindasaus) gegeten voor twee euro vijftig in het restaurant hier. Heerlijk! Eindelijk had ik trek in avondeten. In Tulamben in weinig te doen. Het is een dorpje wat bekend staat vanwege het wrak van het schip "Liberty" wat hier in de tweede WO door de Japanners tot zinken is gebracht. Veel mensen komen hier om te duiken of te snorkelen, omdat zich om het wrak heen veel vissen hebben verzameld. Ik ben alleen bang voor vissen en boten onderwater, dus ik zal me op een andere manier moeten vermaken. Gelukkig heb ik boekje meegenomen, heb ik hier WiFi en heb ik vanavond met Patrick kunnen skypen. Morgen wordt ik om 11 uur opgehaald door Ketut, die mijn scooter brengt. Hij zal me dan laten zien waar ik kan tanken, hoe ik naar Tianyar moet rijden, waar ik boodschapjes kan doen etc. Het dorp is rustig en saai, maar nog altijd beter om hier te zitten dan in Tianyar zelf waar helemaal niets is. Ik zal morgen foto's posten, maar ga nu lekker slapen! Het regent nu heel hard samen met onweer, dus hopelijk lukt het (ik lig iig droog).

Liefs,

Nienke