Hallo allemaal,

Weer een weekje voorbij. Hier nog alles dik in orde. Deze week hebben lino en ik onze twee vrienden getrakteerd op een avondje uit. Dawa en Gianta zijn twee werknemers van Badri die alles voor ons doen, dus vonden we het tijd om hen eens te bedanken. Eerst zijn we naar een typisch Nepalees restaurantje geweest voor hapjes en wiskey. Vervolgens zijn we steak gaan eten en zijn we gaan dansen in de fire club, de enigste club die tot vroeg in de uurtjes open is en waar zowel nepalezen als toeristen rondhangen. Na een kort nachtje en een kleine kater werden we de volgende dag in ons busje gedropt en zijn we naar nagarkot gereden voor de zonsopgang te gaan bekijken. Samen met lino, badri, mina (vroegere huisvrouw), 3 dochters van badri, Mohammed (iranees die al 3 jaar op zijn fiets de wereld rondreist, twee maand geleden is zijn beste vriend hier in nepal "verdronken" tijdens het raften. Sindsdien leeft hij ook bij badri en gelooft hij nog steeds dat zijn vriend op een dag aan de deur zal staan), Mohammeds vriend naisir, venessa (Brassiliaanse, die enkele dagen bij ons logeert) en tot slot onze chauffeur werd het een feest in het hotel in Nagarkot, veel eten, te veel drinken en gedans zorgde voor een niet te vergeten avond. De volgende morge na het ontbijt en een korte wandeling zijn we met zijn allen vertrokken naar Bhaktapur waar lino en ik een nachtje zijn blijven overnachten. Bhaktapur is een oud gezellig stadje, het lijkt wel een groot openluchtmuseum met middeleeuwse gebouwen. De volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken met een lokaal busje richting thamel waar we heel de rit werden aangestaard door Napaleese vrouwen. In de week hebben we nog wat gewerkt aan de bibliotheek, die tot grote spijt nog steeds niet af is. Het deel van Lino en mij is afgewerkt maar we wachten nog steeds op de muurschilderingen, dus de opening voor de kinderen is nog maar eens met een week uitgesteld. Woensdag was het holiday voor de kinderen in het weeshuis, heel de dag hebben we gezelschapsspelletjes met hen gespeeld. De volgende dag hadden we niet echt iets te doen en besloten we om een klooster te gaan bezoeken. In het klooster konden we de tempel bezoeken en konden we gratis bij de monikken blijven eten. Na het eten besloten we om een wandeling te maken, onderweg gingen we op "kroegentocht" in gezellige typische nepaleese "cafeetjes"van. Na een wandeling van ongeveer 5 uur, besloten we om naar het weeshuis terug te keren. Boven op de berg waren we opeens het wegje kwijt en moesten we een iets wat gevaarlijke afdaling maken om het weeshuis te bereiken. Gezond en wel onze bestemming bereikt en onmiddelijk gestart met de bijles aan de kinderen. Op zaterdag zijn lino en ik samen met drie zusjes uit het weeshuis naar de gevangenis geweest om de vader van de meisjes te bezoeken. Na een uurtje stappen en macro zitten kwamen we aan. Daar moesten we in een rijtje aanschuiven om ons te laten fouilleren en onze camera af te geven. Vervolgens kregen we een nummer en moesten we op een soort tribune gaan wachten tot we werden afgeroepen. Na tien minuten was het onze beurt en kwam de vader naar buiten. Toch had ik het wel enigzins anders verwacht, heel weinig bewaking, geen handboeien, minder vies als verwacht en veel vrijer... De vader zette zich neer achter een hekje tegenover de tribune langs de andere gevangenen. Samen met maya (dochter) mocht ik als eerste bij de vader gaan zitten, eerste indruk een heel aardige man. Na vijf minuten kregen we bananen en thee van de vader omdat hij zo blij was zijn dochters te zien. Na een half uurtje zat ons bezoek er op en wandelde we terug naar het weeshuis. Volgens badri zit de man al 9 jaar in de gevangenis en komt hij over 5 maanden vrij. Volgens hen wordt hij beschuldigt van iets wat een familielid heeft gedaan, alles is in zijn schoenen geschoven. Ze hebben al veel geld betaald omn hem vrij te krijgen zoals ze altijd beloofden maar natuurlijk werd er betaald en kwam hij niet vrij. Op zondag wilden lino en ik wat gaan internetten in Nepal. Badri had ons verteld van een staking door de Maoisten, maar volgens hen zouden we er weinig of niks van merken. Na een onderhalf uur stappen kwamen we aan in thamel en zagen we dat alles dicht was. We besloten om naar ons favo restaurantje te gaan waar we de ober aan de poort zagen zitten. Het leek erop dat ook dat gesloten was, maar hij deed de poort open zodat we binnen konden. De obers vertelden dat ze bang waren omdat hun zaak toch open was, om de 5 minuten keken ze naar de poort of er niemand binnen stapten. Het leek wel enigszins of het oorlog was :), Maar wij weten niet echt wat er aan de hand is, de nepalezen zijn er allesinds niet gerust in, de scholen zijn al een week dicht en morge en zaterdag zullen er nog grotere stakingen zijn en worden alle wegen afgezet.. Maar geen zorgen, het is hier nog altijd veilig voor ons.

tot snel x